Vanochtend was het Mexicaanse griepprik versie II. Linda en ik hadden een compromis bereikt, we zouden allebei meegaan. Allereerst had het behoorlijk gevroren. Ik had gisterenavond de voorruit van mijn Alfa afgedekt en dat had geholpen; de voorruit was helemaal schoon. De Fiat (die volgens Linda haar auto is) was echter volledig blind. En de ijslaag zat er hardnekkig op. Ik schat dat ik twintig minuten heb staan krabben nadat ik van de nood een deugd had gemaakt door de naam 'Hans' in de achterruit de krabben. Uiteraard was Hans hier erg content mee maar vroeg zich wel af wie dat nu gedaan had.
Toen we bij de sporthal -waar ik jaren badminton gespeeld heb- aankwamen en de achteruitverwarming het woord 'Hans' had weggesmolten, stond er een bord met een pijl die de richting aangaf waarin je naar de sporthal moest rijden. En dat was niet de richting die ik gewend was, en om indruk op mijn vrouw te maken met mijn -ik weet een kortere weg- kwaliteiten pakte ik de weg die ik gewend was. En ik had inmiddels moeten weten dat ik daarmee geen indruk op Linda maak. En zeker niet als je aan het eind weer terug moet omdat ze i.v.m. de drukte eenrichtingsverkeer van de toegang gemaakt hadden. En al helemaal niet als blijkt dat toen je weer helemaal omgereden was, netjes de pijlen volgend, en je op de plaats van bestemming aankwam, constateerde dat andere auto's wel gewoon tegen de rijrichting in reden om op de plek van bestemming te komen en zo twee kilometer bespaarden. Echt, het is nog maar heel zelden dat ik indruk op een vrouw maak met testosterondingetjes.
Ik was wel apetrots op Hans die niet onder de indruk was van zijn huilende klasgenootjes en gewoon over de gladde vloer in de richting van de prikster gleed. No Fear! En toen de naald in zijn arm werd leeggespoten zag je z'n beentjes spartelen maar hij gaf geen kik!
Op de terugweg gebeurde verder niks noemenswaardigs en ik zou Tammar naar de kinderopvang brengen en Linda zou Hans naar school brengen. Taakverdeling. Ik zette Tammar over van de warme Fiat naar de koude Alfa. Helaas was het al anderhalf uur nadat ik het deken van mijn voorruit had gehaald en kon ik alsnog krabben.
Mack 
Ik moest vanmiddag pas weg en moest nog hard krabben. In het ijs op de voorruit was een hartje getekend. Ik vond dat erg lief van m’n lief, maar hij had het niet gedaan! Dus: ik heb een geheime aanbidder!
Overigens vind ik het dom van jou om niet de pijlen te volgen bij dit soort evenementen. Eigenwijs!
LikeLike
Heel herkenbaar. Maar nooit jezelf verloochenen, dus gewoon doorgaan. Ook al weet je dat je fout zit.
LikeLike
Margo, ga je het nu ook een keer bij mijn auto doen dan?
LikeLike
Kunnen er vaker verhaaltjes over falende testosterondingetjes geplaatst worden? Ik kan daar erg om lachen!
LikeLike
Haha, Eva heeft gelijk! Wij vrouwen smullen daarvan!!
LikeLike
Gek, wij mannen (generaliseren is ons niet vreemd) hebben juist heel weinig met oestrogeendingetjes.
LikeLike
Ik heb mijn kinderen die prik niet gegeven, ik had daar, toen de beslissing uiteindelijk viel een goed gevoel.
Maar…het blijft raar dat je als ouder die macht hebt, wel, niet, wel, niet…en de consequenties zijn voor de kinderen.
In je poll vraag je wat de leukste kinderfase is voor de ouder.
Zelf heb ik nog niet meer meegemaakt dan de kleuterfase en als ik zie hoe pittig de peuterfase al is, dan houd ik mijn hart vast voor de intrede van de puberteit.
Toch denk ik dat elke fase het leukst is, want elke keer weer nieuwe bijzondere ontwikkelingen.
LikeLike
Gewoon op de fiets gaan, heb je geen last van bevroren ramen en kun je die pijlen negeren zonder risico ineens vast te lopen op een kudde tegenliggers.
LikeLike
Metromannen hebben geen testosteron. En zeker geen testosterondingetje.
LikeLike
Nu valt indruk maken op je eigen vrouw ook niet mee.
LikeLike
Zonder testosteron geen dingetje.
LikeLike
@Eva: ik denk dat ik mijn eigen weblog begin.. Ik noem het “leven met een man als Mack’..
Ik red het heel goed om elke dag weer een nieuw verhaal te plaatsen hoor, Mack is niet de handigste. (maar tegen hem zeg ik natuurlijk van wel, dus niet verder vertellen)
LikeLike
Ik prefereer mijn fiets met dit weer. Geen gedoe.
LikeLike
Geen gedoe op de fiets????? Wat dacht je van bevroren handen, neuzen en oren??? Dan heb ik toch liever een bevroren ruit.
LikeLike
@Margo: ik heb vroeger ook auto gereden en ik kreeg van ruiten krabben koudere handen dan ik op de fiets ooit gehad heb en als je hard genoeg trapt krijg je vanzelf een rode warme kop zonder bevroren oren en neus.
LikeLike
Ik heb er weer heerlijk om gelachen!!!!
LikeLike