Mijn baas was vandaag afwezig en er kwamen tot twee maal toe klanten langs. Om wat spullen af te geven. Omdat de beste mensen zo'n end gereden hadden zette mijn collega ze neer op het kantoor van de baas en vroeg mij, waarnemend directeur, om er even bij te gaan zitten.
Ik keek haar wat wantrouwend aan maar ze was heel beslist. "Komop, opschieten!" zei ze. "Praat maar wat met ze." Ik protesteerde nog omdat ik iets anders te doen had, maar dat mocht niet baten.
Dus daar zat ik om te doen wat een man moet doen: praten over niks. En dat ging me verdomd goed af. De crisis in het algemeen, hoe het tot nu toe liep in de branche, wanneer de markt weer aantrok, of ze een andere auto moesten aanschaffen, en nog veel meer zaken waar ik niet het minste verstand van heb maar door het napraten van dingen die ik recent had opgevangen, accepteerden ze mij als specialist. Ik moest het alleen vol zien te houden tot ze hun koffie op hadden. Eentje deed daar een uur over. Maar het is gelukt. Ik kan het nu ook!
Mack 
Wel, ja, logisch. Je hebt hier kunnen oefenen.
LikeLike
“Eentje deed daar een uur over. Maar het is gelukt.”
Het verhaal klopt volgens mij beter als je van die ‘maar’ nog even ‘dus’ maakt.
LikeLike
@Frankie: Ah, jij gaat in de weer met oorzaak en gevolg.
LikeLike
Geef nou maar eerlijk toe dat je het alleen maar over je Alfa had.
LikeLike
Frankie heeft gelijk en Yukiko denk ik.
LikeLike
Een sociaal werker vraagt aan een collega: “Hoe laat is het?”
De ander antwoordt: “Sorry, dat weet ik niet, ik draag geen horloge.”
Zegt de eerste: “Geeft niet! Het belangrijkste is dat we er over gepraat hebben.”
LikeLike
Je bent helemaal klaar voor Twitter.
LikeLike