Wifi

Mijn vakantie loopt bijna ten einde. Als er morgen geen hele nare dingen gebeuren kan ik terugkijken op een hele plezierige vakantie. Natuurlijk, ik had ook wel af en toe op een strandstoel willen liggen met een boek, of eens een keer een flinke hoge berg willen beklimmen, maar met kleine kinderen zit dat er nu eenmaal niet in. 's Ochtends als je (op hun aangeven) opstaat komen ze in je blikveld en verdwijnen daar niet meer uit totdat ze 's avonds in bed liggen. Best vermoeiend soms maar ach, het is ook wel weer leuk dat je je kinderen weer twee weken hebt kunnen bedienen naar hun wensen. En ook de laatste week thuis is plezierig verlopen. In Frankrijk twee weken geen nieuws gehoord, weinig stress, behalve gisteren toen ik met Hans en zijn vriendje een dagje naar de Julianatoren was en ik er achter kwam dat ze het chronisch oneens met elkaar zijn, maar daar stond tegenover dat ik een vrouwelijke collega van lang geleden tegenkwam, die wij destijds unaniem bestempelden als de mooiste van het bedrijf, en die mij vaak briefjes schreef of ik alsjeblieft iets voor haar kon doen en dan ondertekende ze met: je engeltje. Alsof je dan kon weigeren.

Ja, daar zaten mijn enige vrijgezelle mannelijke collega en ik (toen ook vrijgezel) dapper aan tafel op haar bruiloft. Met trillende onderlip. We kregen na afloop nog een foto van het bruidspaar die bij mij in een la verdween, maar mijn collega knipte de bruidegom eraf en hing de foto op aan de muur naast zijn bureau. Een duidelijk statement volgens mij. In elk geval, het ging goed met haar, ze had nog dezelfde man en haar twee kinderen leken veel op hem, ("heb je dat weer," merkte ze moeilijk kijkend op, om daarna weer in die lach te schieten die ze nog steeds had) ze had me gelezen in één of ander blaadje, en ze had pas ontslag gekregen vanwege de economische crisis. Oh ja, de crisis, daar wilde ik het nog even over hebben.

Ik heb de hele vakantie niks van mijn werk gehoord. En ik heb bewust mijn mail niet gelezen. Maandagochtend weer. Mijn buurvrouw en haar vriend werken beide bij hetzelfde ICT-bedrijf. Allebei ontslag gekregen. Ik zag hem altijd 's avonds laat uit zijn leaseauto komen, z'n stropdas een beetje losser getrokken, maar nog wel met z'n mobieltje aan z'n oor. Op vakantie belden ze hem wel vaak en dan pakte hij z'n laptop en deed nog een paar dingen voor de zaak. Mooi kut, denk ik dan. Je hebt een drukke baan en je slooft je uit en voor je het weet sta je gewoon op straat. Bedankt, maar we hebben je niet meer nodig. Nee, dan kun je nog beter niet gebeld worden op je vakantie. Goed, ik had het natuurlijk ook wel gewild, zo op de rand van het zwembad in je mobieltje praten en dat je je laptop erbij moet pakken, want nu was ik best wel een nobody. Iedereen zat te wifi-en. Ik ga er maandag weer met frisse moed tegenaan en als het aan mij lag was die hele recessie allang voorbij. Wat zeg ik? Dan was het niet ééns in het nieuws gekomen en had niemand er iets van gemerkt.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack