Venredi, le 17-7-2009
Het moet ergens in 1983 zijn geweest dat ik voor het laatst heb gevist. In de vierde klas van de lagere school begon deze hobby en elke vakantie viste ik dagelijks. Baarzen waren mijn voornaamste doelwit; ik ving ze met werphengel en blinker. Geweldig vond ik dat, een blinker zo ver mogelijk uitwerpen en dan weer langzaam binnenhalen. Als je een baars had en je trok hem uit het water, dan zette hij zijn stekelige vin uit ten teken van: waag het ééns. Met de zijkant van je hand (backhand voor gevorderden) moest je de vin terugstrijken om niet geprikt te worden. Snoeken vochten veel harder als je die per ongeluk ving. Die spartelden dat het een lieve lust was. Voorntjes ving je met een bamboe- of telescoophengel en die trok je gewoon omhoog, geen kunst aan. Brasems waren dik en zwaar, zodat je hengel bijna brak.
Op de camping stroomde een klein beekje dat uitmondde in een vismeertje en je zag de vissen zwemmen. Ik attendeerde Hans erop en vroeg of hij het leuk vond om visjes te vangen. (Als je kinderen hebt, gebruik ze dan ook als excuus voor alles wat je zelf leuk vindt.) Zijn ogen glommen want dat wilde hij wel. "Ik zal je leren vissen, jongen!" Ik ging naar de winkel en kocht een beginnerssetje. Niet gelijk de duurste hengels en rode maden en andere uitrusting voor gevorderden, eerst maar eens kijken hoe hij het vond. En dat was maar goed ook want hij vond het een beetje eng. Maar ik deed het hem voor. De éne na de andere vis trok ik op het droge. Man, wat had ik een bekijks op de camping met m'n emmertje en m'n visnetje. Soms zat er wel een joekel van drie centimeter bij.
Mack 
Goed dat je boekhouder bent. Criminaliteitsbestrijding lijkt me niet jouw aangewezen beroepskeuze. Kwam ineens in me op.
LikeLike
Boekhouders zijn zelf bijna allemaal crimineel.
LikeLike