De grote toekomst

Weet u, ik ben goed bezig vind ik zelf. Misschien niet volgens wat ex-leidinggevenden want die hadden graag gezien dat ik managementcursussen ging volgen om een belangrijk financieel manager te kunnen worden. Maar ik dacht, fokjou, ik woe dat helemaal niet. Ik woe met een opgewekt gezicht naar mijn werk kunnen en werk doen waar ik voldoening uit haal. Dát woe ik. Want ik woe niet gestrest met een leasediesel en een galgdas naar mijn werk. Ik woe met een tweedehands Alfa 6-cilinder naar mijn werk. Dus ik koos voor een klein kantoor. (Huh? Je moet juist bij een groot bedrijf gaan werken, met méér verantwoording en méér mensen onder je, zodat je net zo'n eikel kunt worden als wij.)

Nou ja, ik heb het nu erg druk op mijn werk, maar geen negatieve stress, ik hoef niet meer in files te staan, ik word niet gemanaged maar er worden mij gewoon dingen gevraagd. Ik heb een baas die ook snapt wat ik voor werk doe en ik ben om zes uur thuis. En ik hoef niet zoals een beetje belangrijke manager, elke maand met het vliegtuig naar een ver land. Dat hoeven die managers nu vanwege de crisis ook niet meer, dus ik snap niet zo goed waarom dat dan eerder wel moest, maar dat is een ander verhaal.

Het komt er op neer dat ik een tevreden mens ben. Ik zou misschien zelfs gelukkig gezegd hebben als dat niet zo ontzettend mieterig overkwam, voor een man. Ik doe mijn kinderen dagelijks in bad, speel even met ze en doe ze naar bed. Oke, ik ben dan geen financieel manager bij een grote organisatie, maar ik heb ook geen plannen om te gaan genieten ná mijn pensioen. Ook geen ambitie om bij een rotaryclub te willen. En ik dacht laatst zelfs dat het veel beter dan dat het nu is, niet kan worden. Ondanks geblèr, vieze luiers en kinderen die niet willen eten. En dan vergeet ik haast nog mijn lieve en immer begripvolle vrouw die mij de baas is als het moet, en mij de baas laat als het kan. Zodat mijn ego ook tevreden kan zijn.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack