Hans heeft veel treintjes uit de serie "Thomas de trein". Van Sinterklaas kreeg hij daar nog wat atributen bij, zoals rails. Die rails had ik op zijn kamer opgezet, en dat vond hij wel leuk, maar beneden vindt hij het toch leuker. Dus vanmiddag had ik een baantje van plastic rails in de huiskamer neergelegd. Zo trots als een pauw, en, omdat hij een jongetje is, wil hij graag zijn vriendjes de ogen ermee uitsteken. (overdrachtelijk)
Dus, hij haalde zijn zomervriendje Milan op. Milan mag in de herfst en de winter niet buiten komen denken wij, want sinds de zomer voorbij is hebben wij hem niet meer gesignaleerd. Hans kwam binnen en zei: "Papa, kijk eens wie ik bij me heb? Taaataaaaa!!!" Hij zei echt 'taaataaaa', hoe hij daar nu weer bij kwam, geen idee. Milan kwam de kamer binnen en ik zei: "Heeeee, daar hebben we hoe heet je ook alweer? Effe denken hoor…ehhm….ik weet het niet." "Milan!" riep het tweetal in koor.
In elk geval, waar het hier om gaat, Milan heeft geen controle over zijn voeten. Tenminste, hij heeft een specialiteit en dat is op de rails gaan staan. Het jong was nog niet binnen of hij schopte al tegen de rails aan. Los. Of ik het weer even vast wilde maken. De twee jongens waren zo hyper met de treintjes aan het spelen dat ongeveer om de twintig seconden de rails los schoot. En ingrijpen helpt niet meer. "Milan", zei ik ietsjes harder, maar het ventje hoorde me niet en beukte weer tegen de rails aan. "MILAN!", riep ik nog iets harder en hij hoorde me. Hij keek me een halve seconde aan en in die tijd zei ik tegen hem ofhijnietmeertegenderrailswildeschoppen. Dat was goed. Vijf seconden later, beng, rails los. "Oh, hij's los", hoor je dan en weer kun je van je plek komen om mee te helpen de rails weer vast te maken. Echt, in het uur dat hij hier geweest is is de rails op alle mogelijke punten minimaal drie keer losgeraakt waarvan twee keer door Hans, en 178 keer door Milan. Pfff…Het is maar goed dat ik zo geduldig van aard ben, maar ik moet eerlijk toegeven dat er ook bij mij wel eens visoenen van geheime kelders onder mijn huis door mijn hoofd spoken.
Mack 
Dat moet Hans nu toch zelluf leren? Die rails weer aan elkaar maken? Het is toch ZIJN spel?
LikeLike
Ja hallo! Wie sloopt die rails?
LikeLike
Als ik het goed begrijp kunnen die rails dus op 60 punten los raken. Dat is toch ook geen manier om kinderspeelgoed te maken: zestig punten waarop het kapot kan gaan, de meeste kinderen hebben aan één zo’n punt al genoeg.
LikeLike
Het is niet kapot Frans, die rails laten (te gemakkelijk) los.
LikeLike
Ik snap niet waarom je steeds die rails weer vast hebt gemaakt……waarom niet de voeten van Milan?
LikeLike
Haha Mell, wat ben je toch een creatieve opvoeder!
LikeLike
Ik snap niet waarom je in beginsel geen houten treinrails hebt gekocht. Die kunnen ze vanaf ca. anderhalf jaar oud zelf vastmaken (en daar hebben ze ook Thomastreintjes bij).
LikeLike
@Yukiko: Er staat duidelijk dat hij ze van Sinterklaas heeft gekregen. Daar heb ik dus geen invloed op.
LikeLike
Volgens mij is het gelukt hoor Hans, Milan de ogen uit steken. Hij werd zo te lezen goed vervelend.
Mack, in een geheime kelder kan prima hoor. En tot op aanzienlijke leeftijd. Een vader van een studievriendin had het ook, maar dan op zolder. Met echt rinkelende spoorwegovergangetjes.
LikeLike
atributen?? Attributen toch?
LikeLike
Je hebt gelijk muggeNzifter. Dat had ik beter moeten nakijken. Ik dacht nog toen ik het schreef: “dat moet ik zometeen nakijken.” Vergeten. Goed dat je me scherp houdt.
LikeLike