Mijn vader (heette ook Hans) is overleden toen ik 15 was, hij was toen zelf 40. Hij kon er niks aan doen, en de doktoren ook niet, hij heeft gedaan wat hij kon. Ook in deze tijd is kanker nog steeds een gevreesde ziekte.
En ik geloof niet dat er sinds die 21e februari in 1985, toen de elfstedentocht eindelijk weer eens werd verreden, een dag voorbij is gegaan zonder een keer aan hem te denken.
Hij was altijd mijn voorbeeld, de beste vader die je kon hebben, en het heeft lang geduurd eer ik besefte dat ik hem niet was. Ik ben mijn eigen ik, ik hou van snelle auto's, hij van praktische, ik heb waarschijnlijk meer humor, maar hij kon harder lachen. En hij keek formule 1, ik verslind het. Maar ik ga graag naar Frankrijk op vakantie, net als hij. En als ik met Hans speel, hoor ik mij met dezelfde intonatie tegen hem praten als mijn vader vroeger tegen mij deed. Ik lijk op hem, maar ben ook anders. De enige wedstrijd die ik nog met hem voer, is dat ik graag ouder wil worden.
http://www.youtube.com/watch?v=fg_eqjYSUzc
Mack 
Ik ken dat gevoel. Mijn ouweheer werd 48. Nog 14 jaar en ik heb hem ingehaald. Best vreemd.
LikeLike
Ik vind het een prachtige log, waar niets, en eigenlijk nog geen reactie, aan is toe te voegen. Geweldig, het beste dat je in al die jaren hebt geschreven.
LikeLike
Mijn vader wilde altijd ouder worden dan zijn moeder. Toen hij die leeftijd naderde had hij het er heel vaak over. Hij heeft het gered, maar niet lang daarna was het voor hem ook over. Gek he? Ik denk maar zo, ik heb vast de genen van mijn moeder, het ouwe taartje.
LikeLike
Ik ken dat gevoel ook. Mijn moeder werd 42, ik was zestien.
Over ruim 2 jaar ben ik 42. Soms denk ik dat ik dan doodga. Dus ik probeer nog maar twee jaar enorm van het leven te genieten. En dan is wat ik daarna nog krijg een kadootje.
Geniet je met me mee, Mack?
LikeLike
Van David Deida heb ik eens gelezen (en ik heb het ook zelf bij diverse exemplaren duidelijk kunnen constateren) dat mannen uiteindelijk allemaal naar één ultiem ding streven. En dat is de wetenschap dat hun vader trots op hen is. Erkenning, waardering, als het effe kan ook nog bewondering. Het opmerkelijke hieraan is, dat dit streven niet ophoudt met het ouder worden en/of wanneer de vader er niet meer is.
LikeLike
Tjee, wat jong… Maar toch goed dat hij die korte tijd in elk geval de beste vader voor jou is geweest, dat kan niemand je afpakken.
LikeLike
Mooi en ontroerend.
LikeLike
Prachtig stukje, Mack.
LikeLike
Je bent een lieve, gevoelige man. En als je oppast met snelle auto’s haal je hem hendig in.
LikeLike
je wordt ongetwijfeld weer een geweldige vader mack!
LikeLike
en jij…jij gaat dat redden. Wedden?
LikeLike
Mooie log Mack, en een prachtig nummer van Bram.
LikeLike
Het nummer kon ik niet uitluisteren, dan was ik in tranen uitgebarsten (ja, overgev.. blame it on my sterrebeeld, vissen ;-})
Ik denk regelmatig aan je logs over je vader. Vanuit allerlei invalshoeken. Verlies, zijn jeugdige dood, vernoemen, euthanasie, het biedt mij gedachten met meer nuances dan ik zelf ooit zou hebben kunnen bedenken.
LikeLike
Frappant om te zien dat veel mensen angstig zijn voor het tijdstip dat een van de ouders overleed. Dat lijkt toch wel een universele angst te zijn. En moet bekennen, ik ken de angst ook.
Mooi geschreven Mack.
LikeLike
Applaus, Mack. Ik laat me graag inspireren door zulke mooie woorden.
LikeLike
Ik wed dat hij echter geen weblog had.
LikeLike
Sorry hoor, ik heb makkelijk praten, met een vader die 92 is en nog altijd niet dood. Rijdt nog auto (weliswaar geen Alfa). Mooi stukje heb je geschreven, en zorg maar dat je nog heel lang doorgaat.
LikeLike