Op 14 mei 2005 (4 dagen voor de geboorte van Hans) heb ik al eerder geschreven over de film Der Untergang. Toen vond ik het een erg goede en indrukwekkende film. Vanavond was ik de twee minuten stilte helemaal vergeten omdat ik Hans in bad aan doen was (ik woe niedin de bad) dus ik schaam mij een beetje. Maar de plichtpleging is één, het gevoel is twee, dus ben ik drie kwartier te laat opnieuw in de film gevallen.
Het verschil met toen ik de film zag toen ik nog geen vader was, is dat ik nu veel meer moest slikken. Het aanzicht van kleine kinderen die dekking moeten zoeken vanwege beschietingen, Frau Goebbels die haar 6 kinderen vermoordt met cyaankali, ik kan er niet meer zo goed tegen. Nu begrijp ik ook ineens de laatste reactie op dat logje van mevrouw de P. (zullen we ooit nog wat van haar vernemen?) destijds die de volgende dag nog ontdaan was door de film.
Voor de amateurpsychologen onder u: Voor een brok in mijn keel is weinig nodig maar bij drie films kreeg ik het ooit te kwaad. Meet Joe Black, toen Anthony Hopkins met de dood mee moest en afscheid nam van zijn dochter, bij The sixth sense toen de kleine Cole in de auto eindelijk aan zijn moeder vertelde wat er met hem aan de hand was en bij Pay it Forward maar ik weet niet meer waarom, wel was de kleine Cole uit The sixth sense hier ook een van de hoofdrolspelers.
Ik vraag mij af hoe lang ze me nog dulden bij de boekhoudcommando's.
Mack 
Bij Pay it forward werd Cole uit The sixth sense vermoord. Wat best wel zielig was.
LikeLike
Iedere (bikkelharde) commando heeft doorgewinterde knieën en doorgesneden familiebanden, maar ter compensatie ergens een gevoelige snaar. Echter is het volstrekt onvoorspelbaar hoe en waar deze is te raken, dus ja waar je dat wel weet val je, in psychologisch opzicht, inderdaad helaas niet langer te handhaven.
LikeLike
Nog niet gezien. Ik ben ook niet zo goed in het zondermeer kijken naar dit soort films. Mij achtervolgt het wekenlang. Ooit Sophie’s choise gezien, als je dat ziet zou je bijna niet aan kinderen willen beginnen uit angst ooit voor zo’n keuze gesteld te worden.
Maar de zon schijnt, het leven gaat door.
LikeLike
Schindler’s List, die heeft zo’n indruk gemaakt, dat ik deze gewoon nooooit meer wil zien. Ben er gwoon beroerd van geweest..
LikeLike
Naarmate de jaren vorderen vallen er steeds meer films af omdat ik er zo vreselijk emotioneel van word. Zaterdag keek is snikkend naar “Im weissen Rossl” omdat mijn moeder die liedjes altijd luidkeels meegalmde. Het moet toch echt niet veel gekker worden
LikeLike
Ik zal zulke films nooit kijken. En ja, daar schaam ik me dan ook weer voor. Ik zou toch eigenlijk veel harder moeten zijn en mijn kop niet zo in het zand steken.
Dus Mack, ook al een traantje hier en daar, je bent altijd nog heldhaftiger dan ik. Van mij mag je dus best wel blijven bij de boekhoudcommando’s.
@ Margo: die scène uit die film zag ik als zeventienjarige. Die heeft me twintig jaar achtervolgd.
LikeLike
Het is te cliché voor woorden, maar ik jank altijd de ogen uit mijn kop bij ‘Steel Magnolias’. Een feelgood (trutten)film met o.a. Julia Roberts, Sally Field en Dolly! Parton!
Op een gegeven moment gaat Julia Roberts dood en moeder Sally huilt daar zo hartverscheurend om dat je automatisch mee gaat blèren. En het maakt niet uit hoe vaak je de film al gezien hebt hoor.
LikeLike
En ET dan? Waarom hoor ik niemand over ET?
LikeLike
ET
LikeLike
Zo zo. ’n Boekhouder Uit Balans. Misschien dat je weer in balans komt als je je haar met pommade doet en in een scheiding? En dan zo’n rond brilletje erbij? Neef Herbert, was die niet ook boekhouder?
LikeLike
Ik moet altijd steevast janken bij de prachtige animatiefilm “Father and daughter” van Michael Dudok de Wit. Als de dochter… ehm dinges, you tubet u zelf maar even.
Mijn boekhoudcommando en ik hebben overigens gisteren Der Untergang gezien voor de eerste keer. Het was geen film om in slaap te vallen (dat lukte mij dan ook pas later in de nacht), echter mijn boekhoudcommado lag halverwege de snurken op de bank. Hoe het kwam, weet ik niet. Misschien wilde hij de hartverscheurende scene met de kinderen die cyaankali toegediend kregen van hun bloedeigen moeder onbewust vermijden, wat ik me vrij goed kan voorstellen. Liever snurkend dan jankend op de bank, als boekhoudcommando zijnde. Maar. Goeie film. Dat zeker.
LikeLike
Ik krijg al tranen bij een goede pornofilm.
LikeLike
Brokken in de keel staan een carrière als boekhoudcommando niet in de weg zolang ze niet leidden tot vertraagde reacties op cijfermatig gebied of verzuim de nodige “firepower” in te zetten op het moment dat dit nodig is.
LikeLike