Op mijn vorige werk, en dan tel ik mijn korte verblijf in concentratiekamp Vaassen even niet mee, had ik een uiterst sympathieke baas, die een uiterst irritante gewoonte had. Hij sloeg (ik weet de verleden tijd van managen niet) middels 'post-it' briefjes, in de volksmond "gele briefjes".
Dan lagen er als ik 's ochtends binnenkwam minimaal twee gele briefjes op mijn bureau met daarop in een priegelhandschrift bijvoorbeeld geschreven: "Mack, s.v.p. direct bij binnenkomst margeoverzicht maken." En dan ondertekende hij met zijn voornaam en de eerste letter van zijn achternaam zoals criminelen dat ook doen. "Stanley H." of, "Mohammed B."
Als ik al wel gewoon achter mijn bureau zat legde hij de briefjes gewoon midden op het werk waar ik mee bezig was zodat ik er wel acht op móest slaan. En dan zocht hij mijn blik om zich er van te vergewissen dat ik het gezien had. En ja, dat had ik.
Ooit heb ik het wel eens ter sprake gebracht waarna het aantal gele briefjes op mijn bureau weliswaar afnam, maar intern bleef hij bekend staan als de man van de gele briefjes.
Gisterenavond had ik een ex-collega aan de telefoon die vertelde over de extreme drukte die het bedrijf nu doormaakt vanwege de implementatie van nieuwe software. Het personeel loopt al maanden op zijn achterste benen en zwoegt zich door de stapels werk heen.
Prompt droomde ik vannacht dat mijn vorige baas bij mijn huidige baas op kantoor kwam met het verzoek of ik zou kunnen bijspringen op de administratie. (in mijn dromen heb ik een nogal hoge dunk van mijzelf.) Moet u drie keer raden hoe hij dat verzoek deed…
AAARRRGGHHH!!!
Mack 
Oei.. en de toestand van uw lakens?
LikeLike
Dit heeft toch niets van doen met de iets aangepast uitleg (lay-out) van mijn log? 🙂
Zelf plakte ik die postits altijd op beeldschermen van de collega’s die eventjes afwezig waren.
LikeLike
Een hele grote gele plakbrief? Ik had ooit een collega, volgens mij heette ze Sandra A. die had standaard een geel omrand beeldscherm. Stond wel leuk, eigenlijk..
LikeLike
Wat zou het. Ik heb ook mijn vrouw middels zo’n geel briefje ten huwelijk gevraagd. Zij was er wel gelukkig mee…denk ik.
LikeLike
Hoogmoed komt voor de val, zelfs in dromen.
LikeLike
Is vrouwe Mack al begonnen met post-it briefjes op het nachtkastje of de badkamerspiegel? 😉
LikeLike
Is vrouwe Mack al begonnen met post-it briefjes op het nachtkastje of de badkamerspiegel? 😉
LikeLike
Alleen in je dromen? (die dunk ;-))
LikeLike
Mijn vrouw deed dat ook. Ik saboteerde dat consequent door er een vraag onder te krabbelen.
“Doe jij vanmiddag boodschappen voor het eten vanavond? Kus, AG”
En dan schreef ik daar onder.
” Wat wil je eten schat?” Kus Mark.En wachtte geduldig de hele verdere dag op het antwoord.
Werkte uitstekend.
LikeLike
@Mark: Dat zijn mooie sabotagetechnieken.
LikeLike
@Mark: Dat zijn mooie sabotagetechnieken.
LikeLike
Die gele briefjes hebben een aardig trauma opgeleverd. Zou daar al wat over bekend zijn in de psychiatrie?
Smitsky: Die collega was zeker fan van National Geographic?
LikeLike
Die gele briefjes hebben een aardig trauma opgeleverd. Zou daar al wat over bekend zijn in de psychiatrie?
Smitsky: Die collega was zeker fan van National Geographic?
LikeLike
Tegenwoordig zou hij niets meer hoeven plakken, ik heb ze bijvoorbeeld ingebouwd in mijn bureaublad!
LikeLike
Ik heb een hekel aan gele briefjes, ik zie ze niet, of erger, ik raak ze kwijt, om er vervolgens uren te laat achter te komen dat ze al de hele dag onder mijn schoenzool vastgeplakt zitten.
LikeLike
Hm, mijn baas heeft ook zo’n vervelend trekje, vanmorgen vond ik er zelfs twee. Één had ‘ie er gisteren al opgeplakt en had ik van mijn toetsenbord verwijderd. Hij had deze toch maar weer terug geplakt. Het ging erover dat ik ’s middag langs moest komen om vier uur. Hij was vergeten dat ik vrij had….
LikeLike
Gaat het weer een beetje nu?
LikeLike
Hahaha!!
LikeLike
Mijn baas had zo’n heilig vertrouwen in me dat hij geen briefjes nodig had, hij vertelde me gewoon wat hij verlangde terwijl ik midden in een telefoongesprek of de controle van een lange telstrook bezig was. Meestal was zijn vertrouwen terecht….
LikeLike
De kleine periode dat ik in een kleine gevangenis in het Gooi verbleef, had ik zoveel gele briefjes op mijn computer geplakt dat elk afzonderlijk briefje inmiddels niet meer opviel. Sterker nog, de gele brievenbos was een onderdeel van mijn perceptie van het interieur geworden. Lastig, want op een van de briefjes stond dat ik om 3 uur de post moest halen. En dat mocht ik echt niet vergeten. Want hoewel mijn baas vele malen per dag wél gemachtigd was het pand te verlaten via het pad dat langs de brievenbus liep, was het niet haar taak de brievenbus te legen. Waarom, weet ik niet. Omdat een baas zoiets niet doet misschien. En omdat ik mijn gele briefje niet meer zag, vergat ik het dus. En mijn baas deed het niet. En ik vergat het dus. Dus de post werd op een gegeven moment niet meer opgehaald.
LikeLike