Toen ik nog niet zo lang op mezelf woonde (1995) hoorde ik midden in de twee minuten stilte een ambulance met sirene voorbij vliegen.
De volgende dag hoorde ik dat er in een buurdorp 4 jonge mensen waren verongelukt doordat hun auto tegen een boom was gebotst. Twee ervan kwamen uit één gezin.
Vlak daarna is er op de plek des onheils een gedenksteen langs de weg gezet, waar áltijd fleurige bloemen liggen. Nooit heb ik gezien dat er geen bloemen lagen en ik kom daar toch minimaal 1 keer in de drie weken.
Op de terugweg van mijn werk moest ik eraan denken, en ik ben anders gereden dan normaal om te kijken. Bij de steen lagen vier bossen bloemen. De jongelui hebben dodenherdenking voor hun ouders een dubbele betekenis gegeven. En ik ben eigenlijk een ramptoerist.
Mack 
Je kunt het ook anders bekijken: zo wist je tenminste zeker dat er iemand aan hen heeft gedacht.
Die oude vette-tranen op de Dam zijn toch ook geen ramptoeristen?
LikeLike
Het siert je DAT je er aan gedacht hebt!
LikeLike
Ja, ik kende ze niet, maar ik weet wel dat ik het toen een enorm drama vond.
LikeLike
Ja, ik kende ze niet, maar ik weet wel dat ik het toen een enorm drama vond.
LikeLike
Het siert je zeker ..
Vergeet zelf meestal dodenherdenking omdat het dan zo’n beetje tijd is voor taart en gezang enzo. Maar als je alleen die twee minuten nodig hebt om serieus na te denken, zou het weer ernstig gesteld zijn hee?
LikeLike
Het siert je zeker ..
Vergeet zelf meestal dodenherdenking omdat het dan zo’n beetje tijd is voor taart en gezang enzo. Maar als je alleen die twee minuten nodig hebt om serieus na te denken, zou het weer ernstig gesteld zijn hee?
LikeLike
dodenherdenking is voor mij pas echt dodenherdenking geworden toen mijn vader dood was. Daarvoor wist ik niet zo goed waaraan ik nou eigenlijk moest denken. Nu dus wel.
LikeLike
Iedereen zijn eigen manier van dodenherdenking.
LikeLike
Iedereen zijn eigen manier van dodenherdenking.
LikeLike