Hoe ik ging geloven dat ik alwetend was.

Het was beloofd en wat je belooft moet je doen dus hier volgt de uitleg.

Als klein jongetje van een jaar of drie werden er al vreemde dingen bij me opgemerkt. Zo zei ik bijvoorbeeld tegen mijn ouders "ghoiw en phoiw"
Dit bleek een Cheyenaanse vertaling te zijn van mama en papa. Ook schilderde ik mijn gezicht in die tijd al in oorlogskleuren en later tijdens paardrijden vonden ze me verdacht veel aan de zijkant om de nek van het paard hangend, rijden. Er ontstond toen veel twijfel over mijn afkomst, mede omdat ze me niet konden leren schaatsen en boerenkool in hogedrukvorm weer naar buiten kotste.
Ik maakte ook vreemde geluiden. Op school viel vooral op dat ik veel met gespleten tong sprak.
Op mijn veertiende werd ik grondig onderzocht door een team van psychologen, neurologen en hypnotiseurs.
De eerste groep ontdekte een ijzeren wil, de tweede groep ontdekte een buitengewoon hoog concentratievermogen en de derde groep kreeg naar buiten wat alom werd vermoed.
Ik was Indiaan geweest. En niet zomaar één. Nee, ik was dorpsoudste. Nog hoger dan de medicijnman zeg maar. Met die wetenschap op zak, heb ik mijn schoolcarierre opgegeven, daar leert een indiaan tenslotte niets van, en ben veel de veluwe ingetrokken. Daar oefende ik het spoorzoeken, het wigwam bouwen, het totempaaldansen en niet te vergeten het blaaspijpschieten.
Nou op een gegeven moment had ik er genoeg van en heb de boel rigoreus omgegooid en ben boekhouder geworden. Met mijn indiaanse achtergrond breng ik feilloos elk verschil naar boven, alles wat maar riekt naar fraude breng ik aan het licht, en ook ben ik steeds het snelst beneden als het moet.
Maar bovenal heb ik profijt van mijn indiaanse intuïtie die mij feilloos vertelt waar de schoen wringt.
En zo is het dus gekomen.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

5 gedachten over “Hoe ik ging geloven dat ik alwetend was.”

Laat een reactie achter op CiNNeR Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *