Categorie: Vaderlijk gedrag

Onze zoon is eindelijk 18-mei om 17:10 geboren. Zijn namen zijn Hans Antonie, hij is 52,5 cm lang en hij weegt 2860 gram. Het was ontzettend slopend voor mijn lieve vrouw omdat zaterdag de eerste weeën zich aankondigden, maar niet doorzetten.
Vanochtend is het besluit gekomen om naar het ziekenhuis te gaan, waar ze de weeën opwekten maar de ontsluiting nog niet echt op gang kwam.
Omdat Hansje in het vruchtwater had gepoept wilden ze hem snel halen en is het een keizersnee geworden.
Hansje had een moeizame start omdat zijn longetjes en maagje volzaten met het vervuilde vruchtwater. Toen hij geboren was werd hij flink onder handen genomen door de kinderarts, die eerst de longetjes uit wilde zuigen voordat ze hem aan het ademen brachten. Hij heeft het dus eerst eventjes benauwd gehad en is later naar de couveuse gebracht.
Daar herstelde hij zich naar omstandigheden snel. De dokter zei me dat hij daar wel even moet blijven om te kijken of hij er geen blijvend gevolg van zou overhouden, maar liet wel doorschemeren dat hij tevreden was over wat hij zag. Zonder extra beademing was de zuurstofwaarde in zijn bloed goed en zijn hartslag is ook prima. Ik hoop van ganser harte dat het allemaal goed is met hem, maar ik moest me niet teveel zorgen maken van de dokter.
Hij heeft later nog een kwartiertje bij mevrouw Mack op haar borst gelegen en dat leek hem prima te bevallen.
Hans is een prachtige jongen waar we ontzettend blij mee zijn. Wij zullen er alles aan doen om te zorgen dat zijn moeizame start snel wordt ingelopen.

En ik zeg het niet graag, maar ik vond het fijn te zien hoe jullie allemaal belangstelling toonden.

Zaterdagavond half 10 voelde mevrouw Mack voor het eerst iets wat op een wee leek. Dit heeft zich die nacht om de drie uur herhaald. Omdat er ook wat bloedverlies bij was hebben we s' ochtends de verloskundige gebeld. De verloskundige (Els Salvador) is gisteren langsgeweest en dacht dat de baby iets lager is komen te zitten. ' s Middags belde ze even terug en toen waren de weeën om het half uur. Vannacht heeft mevrouw Mack op de bank gelegen omdat ze dacht dat ze daar beter zou liggen. Toen ik vanochtend om 5 uur beneden kwam had ze ieder half uur een wee gehad.
Ik heb toen het bad aangezet en zij is daar in gaan zitten en heeft daar twee uur ingelegen, en is zowaar in slaap gevallen. Toen ze om 7 uur wakker werd van het afgekoelde water moest ze wat eten omdat ze flauw was. Vlak daarna moest ze overgeven en is toen in bed gaan liggen.
Daarna zijn de weeën gestopt en heeft ze een kleine 4 uur geslapen.
De weeën zijn niet meer teruggekomen en ze heeft nog maar even Els Salvador gebeld om haar van de situatie op de hoogte te brengen.
Waarschijnlijk zijn het indalingsweeën geweest en hoeft ze zich niet druk te maken. Wel kreeg ze het advies om zoveel mogelijk te slapen nu het nog kan omdat het er toch zit aan te komen.
Dus nu slaapt ze.
De schepper heeft het toch wel juist ingeschat om een baarmoeder bij de vrouw te plaatsen en niet bij de man, want dat zou helemaal niks geworden zijn, schat ik zo in.

'Alles nog rustig?' is de meest aan mij gestelde vraag de laatste dagen. Vooral op mijn werk en bij badminton. Ten eerste, wat denken ze nou, dat ik vrolijk kom werken terwijl de weeën zich in snel tempo opvolgen? En ten tweede, mijn lichaam houdt zich opmerkelijk koel, maar mijn hersenen hebben het druk alle angstgedachten weg te voeren, dus rustig? Nee.

Je bent inmiddels wel aan het idee gewend maar een echt gevoel erover heb je nog niet. Je hoort veel dingen over baby's maar tot je doordringen doet het nog niet echt. In alle maanden hiervoor heb je veel babykleertjes gekregen waarbij je iedere keer je enthousiaste gezicht moet opzetten terwijl je denkt: Juist. Het zal wel. Er is een babykamer ingericht waarbij je vrouw precies wist hoe en wat, terwijl jij eigenlijk alleen maar opdrachten uitvoerde. Je hoort dingen over het mooie moment van het op de buik leggen van de baby direct na de geboorte en jij denkt: Ik wou dat het vast voorbij was.
Ik klink misschien onverschillig en ondankbaar maar dat is het niet. Ik ben gewoon gewoon al weken nerveus. Angstig. Volgens mij begint mijn rol pas als de baby peuter is. Dat hij/zij moet lachen als ik een lepeltje eten met een vliegtuigimitatie aan hem/haar geef. Of treintje op de knie speel. Of een racebaan op ga zetten. Een fietsband plakken. Dan kom ik pas in m'n element.

Ik hou me nu stil, en dank onze lieve Heer als alles goed gaat met mevrouw Mack en de kleine. Zij gelooft er wel niet in, maar dat doet er niet toe. En ik vraag stiekem (want dat weet dan verder toch niemand) een beetje kracht voor mezelf tijdens de bevalling.
Maar let op mijn woorden, als alles goed is verlopen en de baby is er gezond en wel, dan heb ik gewoon weer de grote mond die ik altijd had hoor.

De angst is toegeslagen. Vannacht werd ik wakker en realiseerde me ineens dat er een baby geboren gaat worden. En dat het in principe ieder moment kan gebeuren. Misselijk en zwetend lag ik te wachten op wat komen gaat. Gelukkig heeft mevrouw Mack wél stalen zenuwen.
Ik zocht in mijn huisapotheek naar een kalmeringstabletje. Dat hielp. Ik schaam mij voor het feit dat ik me nerveuzer maak over de bevalling dan zij, maar heb vannacht met haar afgesproken dat ik me daarvoor niet zal schamen. Volgens haar ben ik niet de enige man bij wie de angst toeslaat.
Volgens mij wel.

En vanavond waren wij op visite bij mensen die twee kleine kinderen hebben. Twee meisjes, eentje bijna vier en eentje bijna twee. 'De kleinste is erg éénkennig' waarschuwde moeder.
Na twee minuten waren ze niet meer bij me weg te slaan. (Met honden lukt het me ook vaak.)
Ik deed net of ik sliep, en als de meisjes dan "boe" riepen schrok ik zogenaamd wakker.
Makkelijk publiek hoor, kinderen.

Maar vadertalent heb je natuurlijk pas als ze ook ophouden als je dat vraagt. En ja, dat is een stuk lastiger. Want kinderen en honden voelen natuurlijk feilloos aan dat deze leuke meneer nooit overtuigend 'nee' heeft leren zeggen.