Categorie: Uit het hart

Zo vlak na carnaval gebeurde er vandaag een tragisch vliegtuigongeluk bij Schiphol. En vanochtend, toen ik mijn tanden stond te poetsen dacht ik: er is al best lang geen ramp meer gebeurd. Maar op een of andere manier maak ik wel de connectie tussen die gedachte en het ongeluk, maar ik verbeeld mezelf niet voorspellende gedachten te hebben, want was er niks gebeurd, was ik die hele gedachte vergeten en dat houdt dus tegelijkertijd in dat ik zoiets wel eens vaker denk en dan gebeurt er ook niks. Maar zo krijg je dus wel dit soort praatjes in de wereld van mensen die iets aan voelen komen en zichzelf Nostradamische eigenschappen toedichten.

Tijdens carnaval is hier vlakbij ook een ernstig ongeluk gebeurd. Twee meisjes op een scooter verongelukt doordat zij op een kruising in botsing kwamen met een auto. De meisjes waren op weg naar een carnavalsfeest van de Vaassense carnavalsvereniging als ik het goed heb begrepen. Toen het nieuws van de overleden meisjes die avond de carnavalsvereniging bereikte waren de feestgangers geschokt. Het feest ging uiteindelijk wel door maar de carnavalsmuziek werd aangepast volgens de voorzitter. Stond echt in de krant! Dus niet het uitbundige "Er staat een paard in de gang" maar het meer ingetogen "Mien waar is m'n feestneus."

Ik heb altijd een hekel gehad aan carnaval ondanks mijn Rooms-Katholieke en Brabantse jeugd. Daar heb je ze alweer, die Nostradamische kwaliteiten.

Het lijkt er nu toch op dat de beslissing van twee jaar geleden om eens van baan te veranderen per ongeluk een goeie is geweest. Ik was hoofd administratie bij het ene bedrijf en werd toen hoofd administratie bij het andere bedrijf, maar dat pakte enorm verkeerd uit. De laatst overgebleven voortvluchtige nazi-oorlogsmisdadigers bleken daar directie te voeren, dus na vier dagen had ik mijn cv reeds op internet staan.

Er reageerde een bedrijfje waar ik normaal gesproken nooit gesolliciteerd zou hebben omdat ik dacht dat ik er niks te zoeken zou hebben, en na twee gesprekken maar ook door de hete adem van de voortvluchtige nazi's nog in mijn nek, ben ik nog in mijn proeftijd wederom gewisseld. En dat is goed uitgepakt ondanks twijfels in het begin.

Afgezien van gunstige werkomstandigheden heb ik nu een unieke baas. Iemand met vakinhoudelijke kennis op hoofdlijnen, inzicht en de kwaliteit om problemen van zijn werknemers op te lossen in plaats van te verdubbelen, zoals de meeste bazen doen. Hij is het tegenovergestelde van een gestreste Amerikaanse C.E.O. die uit is op winstmaximalisatie. Hij denkt altijd in het belang van zijn klant, ook al kost dat hem uiteindelijk zijn klant. Verkiest zijn eigen onafhankelijkheid als adviseur boven provisie van banken die hem wordt aangeboden voor het aanbrengen van nieuwe klanten. Hij ziet er niet zo gelikt uit als mijn vorige bazen, maar dat waren de probleemverdubbelaars.

Vandaag had ik mijn eerste functioneringsgesprek hier. Normaal iets waar ik me licht nerveus over zou maken. Hier niet. Op twee verbeterpuntjes na, was hij erg tevreden. Altijd heb ik commentaar gehad op mijn vorige bazen en nu, door omstandigheden min of meer gedwongen, liep ik aan tegen de baan en de baas die ik zocht. Nu alleen dat probleem van die stinkplee nog…

Mijn alter-ego Mack bestaat over een paar nachtjes slapen vijf jaar. Ik ben destijds geïnspireerd door Bjorn van Tiepvoud, op wiens weblog ik door een toeval terecht kwam zonder dat ik wist wat een weblog was. En dat ik het volhou komt doordat ik een persoon ben die graag communiceert, discussiëert en becommentariëert. En slap ouwehoert. Ik lees nog regelmatig mijn eigen archieven. Soms schiet ik in de lach over iets wat ik zelf geschreven heb. Meestal herinner ik me nog wel in welke staat ik was toen ik het logje schreef. En, ik moet eerlijk zijn, ik zie mijn eigen logniveau stijgen. In het begin was het helemaal niks, toen kopieerde ik nog andere stijlen, na een paar maanden begon het vorm te krijgen, en pas een jaar of drie later zie ik een acceptabel niveau verschijnen.

In de afgelopen vijf jaar ben ik getrouwd, heb twee kinderen gekregen, drie werkgevers gehad, Mack de echte verloren, mijn opa is overleden, ik ben 10 kilo zwaarder geworden, gestopt met sporten, gestopt met roken, twee Fiat's en één Alfa Romeo gereden, en vrijwel uitsluitend naar Frankrijk op vakantie geweest. Als ik de eerste 15 niet meetel, waren dit de beste vijf jaar uit mijn leven.

De laatste tijd heb ik nogal veel met herinneringen. Ik ben zomaar nieuwsgierig hoeveel herinneringen ik eigenlijk aan iemand heb. Ik ben ruim een maand geleden begonnen met alle herrinneringen aan mijn vader op te schrijven en in de computer te zetten. Jaartallen erbij, tenminste ongeveer. Het valt nog niet mee. Ben er nog lang niet mee klaar. Ik zit sinds die tijd ook te wachten tot mij dingen binnenvallen die ik totaal was vergeten, want de meeste herinneringen worden door mij nog regelmatig herinnerd.

Met het overlijden van mijn opa gaan mijn herinneringen terug naar toen ik zelf klein was. De dierbaarste herinneringen in elk geval wel. Opa en oma gingen elk jaar met ons mij op vakantie naar Zuid-Frankrijk, en opa was een beetje een showmannetje die 's ochtends ging borstcrawlen in Lac de Pareloup, en overdag over de camping liep, onderwijl mensen groetend met: Messieursdames. Of dat we bij hem in de auto zaten en dat hij altijd even demonstreerde dat hij 'zonder gas' kon rijden. (berg af) "Kijk jongens, zonder gas!" en dan haalde hij zijn voet van het gaspedaal. Een enorm knappe prestatie vonden wij dat, al denk ik nu dat ik het ook wel zou kunnen.

Maar zoals iemand het al heel mooi in de reacties zei: is je vader een beetje meer dood door het overlijden van je opa? Ik weet het niet. Ik denk het eigenlijk niet. Het is meer dat mijn eigen jeugd weer een beetje verder weg is komen te liggen. Mijn jeugd is mij heel dierbaar. Ik moet alleen niet vergeten dat het nu nu is, en dat Hans nu en Tammar straks in dit nu hun jeugdherinneringen gaan opbouwen. Het geluk nu is anders dan vroeger. Vroeger was het onbezorgd, nu is het kwetsbaar.

Mijn opa is vandaag overleden. Hij werd 91 jaar. Begin december begon hij te kwakkelen met zijn gezondheid. Toen werd de diagnose 'hersentumor' gesteld. Later werd dat nog ingetrokken en werd het longkanker, daarna schildklierkanker en afgelopen zaterdag hadden ze het licht gezien: helemaal geen kanker. Maar daar heb je wat aan als je twee dagen later toch dood bent.

Opa wilde nooit over de dood praten omdat hij er bang voor was, maar is uiteindelijk toch rustig gegaan omdat hij in coma was geraakt de avond ervoor. Toen ze hem zaterdag naar het ziekenhuis brachten had hij het al wel door dat hij niet meer terug zou komen, en zei dat ze in de hemel wel een plaatsje voor hem hadden. En ik hoop vurig dat hij daar gelijk in heeft.

Ja, nu eindelijk, vier maanden na mijn verjaardag ben ik aan Herman Brusselmans' boek 'Een dag in Gent' begonnen. Het begint als volgt: "Ik werd wakker doordat m'n ogen opengingen." Dat veroorzaakte al gelijk een ingehouden lach. (Mevrouw Mack lag al te slapen en het is onbeleefd om je vrouw wakker te lachen.) Praktisch op elke bladzijde herhaalt die lach zich wel een keer. De man is gewoon de Belgische Herman Finkers! Al moet ik zeggen dat Finkers nog komischer is, en Brusselmans wat schrijveriger. Finkers is bovendien een stuk beschofter want die Brusselmans gaat af en toe te keer als een wilde stier. Onbehoorlijk gewoon. Eigenlijk lijken Brusselmans en Finkers voor geen meter op elkaar. De enige overeenkomst die ze hebben is dat als ik hun boeken lees, ik in gedachten hun stemmen het verhaal hoor voorlezen. Ik had willen zeggen dat je daar een groot schrijver aan herkent, dat de lezer de stem van de schrijver hoort tijdens het lezen, maar dat slaat nergens op want dan had William Shakespeare nooit een groot schrijver kunnen worden. En iedereen die mijn stem niet kent zou dan ook niet vinden dat ik een groot schrijver ben. Ik vind het echter wel vermakelijk om Brusselmans' stem al lezend aan te horen. Soms praat-ie iets te hard en kijk ik verschrikt opzij of mevrouw Mack het niet heeft gehoord.

Gisteren was hij weer op tv, de kerstfilm der kerstfilms, de 1984-versie van "A Christmas Carol" met George C. Scott als de gierige Ebenezer Scrooge, welke tevens de beste versie is die er is, maar heel erg dicht gevolgd door de 1999-versie waarin Patrick Stewart de rol van Scrooge vertolkt.
Een gierige vrek met een hart van graniet wordt door drie kerstgeesten op een zodanige manier bewerkt dat hij niet anders meer kan dan tot inkeer komen, en zijn leven beteren. En als hij op 1e kerstochtend ontdekt dat het voor hem nog niet te laat is, verandert hij van vrek in gulle gever.

Briljant! Elk jaar kijk ik of "A Christmas Carol" op tv komt, en elk jaar probeer ik hem te kijken. Charles Dickens -de schrijver- schreef dit verhaal omdat er brood op de plank moest komen, niet omdat hij een kerstboodschap te vertellen had. Ik voel mij erg verbonden met Scrooge, zowel voor als na zijn bekering. Ik weet ook nooit op welke dagen kerst valt, dus ben ik ook altijd te laat met gunstige vrije dagen plannen. Ik baal ook vaak van de verplichtingen, het heen en weer sturen van kerstkaartjes met alleen je naam erop, alsof het je een verplichting afwerkt met je adresboekje. Het is godsamme zo erg dit jaar dat we gewoon veel minder kerstkaarten krijgen dan andere jaren, alleen omdat wij vorig jaar zelf niks verstuurd hebben!! Dat is toch de bloody limit*? Wensen we me nou een gelukkig nieuwjaar of niet? Nou, dan geef ik Scrooge groot gelijk. Humbug!

En daarom kijk ik elk jaar Scrooge. Omdat het goede het kwade overwint en als je er met een andere insteek naar kijkt, is het toch wel weer leuk, die kerstkaartjes, ook al staat er slechts een afzender op.

*bloody limit is Engels taalgebruik, en dat is in tegenstelling tot Amerikaans taalgebruik wel toegestaan door mijzelf.

Mijn opa werd gisteren met verschijnselen van een licht herseninfarct opgenomen in het ziekenhuis. Na onderzoek bleek het een hersentumor te zijn. Een uitzaaiing van een kanker die ergens anders zit. De man is 91, en heeft een rijk leven achter de rug, maar dat hij hiervan niet meer gaat herstellen lijkt me duidelijk.

Mijn opa is altijd goed gezond geweest en woont tot op de dag van vandaag nog samen met mijn oma. In zijn leven is hij zijn oudste zoon verloren en een kleindochter van een half jaar, en heeft de schade dus gezien zijn leeftijd aardig beperkt gehouden. (behoudens naasten op hoge leeftijd) Altijd bij de PTT gewerkt en op zijn 57e met pensioen. Op zijn 81e is hij vanwege knieproblemen gestopt met zijn wekelijkse rondje hardlopen in het Panbos. Een markante man die mijn oma op handen droeg.

En natuurlijk, iedereen gaat een keer dood, en zeker als dat op zo'n hoge leeftijd is hoef je daar niet al te erg om te treuren. Het komt een keer. Aan de andere kant is het wel je opa waar je als kind zo gek mee was. Dat maakt het toch wel weer moeilijk. En ook dat mijn oma alleen moet achterblijven. Nu ligt hij in het ziekenhuis en gaan ze proberen hem weer naar huis te krijgen. Hij is wel vrolijk maar hij schijnt Engels te praten tegen de zusters. Ik heb dat een keer eerder van hem gehoord, twee jaar terug tijdens zijn 65e jarige huwelijksfeest, pakte hij de microfoon en begon te vertellen over de oorlog. Hij was iets van telegrafist en vertelde over de radio waarmee hij in het engels berichten verzond. En in perfect Engels, wat ik nog nooit van hem gehoord had, vervolgde hij zijn verhaal en wees naar denkbeeldige vliegtuigen in de lucht. "Hij heeft in het verzet gezeten" was het eerste wat door mijn hoofd ging. Maar dat heeft hij nooit bevestigd. Wel kon hij mooie verhalen vertellen over de oorlog.

http://mack.web-log.nl/mack/2006/08/meer_oorlogsver.html

http://mack.web-log.nl/mack/2006/08/oorlogsverhalen.html

Met ons gevoel voor de snelheid van het verstrijken van de tijd is iets vreemds aan de hand. Namelijk, als je je dood verveelt (bijvoorbeeld toen ik in een krijgsgevangenkamp een maand werd opgesloten in een isoleercel) dan verstrijkt de tijd tergend langzaam. Er lijkt geen einde aan te komen. Totdat die tijd voorbij is, dan lijkt het ineens omgevlogen. Andersom, als er enorm veel in je leven gebeurt (bijvoorbeeld, tijdens mijn geheime missies in Korea) dan vliegt de tijd voorbij. Maar als je erop terugkijkt, dan lijkt die tijd enorm lang te hebben geduurd. (bron: Douwe Draaisma, waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt)

Dus…ik hoop voor u dat de tijd om lijkt te vliegen, zodat u als u 80 bent tenminste een beetje het gevoel heeft dat u een enorm lang leven achter de rug hebt.

Mevrouw Mack en ik hebben nog wel eens een klein verschilletje van mening over bepaalde zaken. Eén ervan is bijvoorbeeld 'orgaandonatie'. Zij vindt dat alle organen die bruikbaar zijn uit haar mogen worden getrokken (na haar dood) en ik denk daar toch wat moeizamer over. Ik kan er niet echt de vinger op leggen, maar ik sta in elk geval niet geregistreerd als donor. Terwijl ik niet tegen ben. Maar ook niet voor. Het is ook geen laksheid, en ik wil ook niet dat er iemand dood gaat als die door mij gered had kunnen worden…nou ja, ik ben een wat moeilijk persoon. Het is denk ik angst.

Een ander dingetje waar we regelmatig van mening over verschillen is homosexualiteit. Haar maakt het niks uit als Hans homo zou zijn (als hij maar gelukkig is), ik denk daar toch wat moeizamer over. Liever niet, denk ik dan. Nou ja, ik heb er in elk geval niks mee of tegen, ik ontwijk dat soort dingen liever. Ik ben het niet en daar ben ik heel blij om. In elk geval, soms wil de discussie nog wel eens hard tegen hard gaan, maar nu moet ik toch écht op mijn tellen gaan passen. Mevrouw Mack heeft vanavond gedreigd mijn anus voor donatie beschikbaar te stellen en ze zal er eigenhandig voor zorgen dat die uitsluitend terecht mag komen bij een homo. Wraak. Ja, en toen moest ze heel hard lachen en ik niet, maar voor de zekerheid…is zoiets technisch mogelijk en zo ja, kan zij dat zomaar doen of kan ik ergens vast laten leggen dat dat écht niet mag?