Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Vandaag werd de vijfentwintigduizendste editie van de Volkskrant uitgebracht en naar aanleiding daarvan kwam er een hoge Volkskrantpief op televisie. Hij vertelde dat er destijds bij de opvolging van Koningin Juliana wat feiten en meningen door elkaar gehaald werden, hetgeen de Volkskrant moest bekopen met een paar duizend opzeggingen.
Wij lezen de Stentor, een leuk regionaal krantje, maar geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om de krant op te zeggen als er een keer iets in staat waar ik het niet mee eens ben.
Kijk, als we hem regelmatig niet bezorgd kregen werd het anders…

De laatste tijd kom ik steeds meer in aanraking met (voornamelijk jonge) mannen die allerlei vreemde vrouwenmiddeltjes gebruiken. Scrubcrème, ontharingscrème, handcrème, gezichtscrème, verschillende soorten parfums, ze gaan naar massagesalons en gebruiken gezichtsmaskers, weten me van alles te vertellen over tandpasta's, epileren hun bilnaad, harsen hun harses en weet ik veel wat voor nichterig gedrag allemaal wel niet meer.
Tot voor kort kon ik ze gewoon belachelijk maken door ze heel hard uit te lachen maar het tij is gekeerd. Nu lachen ze mij uit omdat ik een achterlijke boer ben. En dat doet pijn. Zoveel pijn dat ik vlak voor de vakantie mijn schouders en bovenrug heb laten ontharen door mevrouw Mack. Met Veet.
Tien minuten later had ik een gladde rug, nu, drie weken later zit ik nog onder de rode uitslag.

Vanavond in het acht-uurjournaal vielen mij twee dingen op die mijn vermoeden wat ik al lang had nog eens bevestigden: de lessen maatschappijleer die ik heb gevolgd had ik net zo goed kunnen overslaan, ik ben er niks wijzer van geworden.
Het eerste wat ik niet begreep was dat Groen Links kennelijk graag wil dat Nederland een standpunt inneemt tegen de israëlische inval in Libanon. Maar stel nou dat wij dat doen, denkt Groen Links dan dat daarmee de crisis is afgezworen? Dat Israël zich daar wat van aantrekt? Nee, natuurlijk denken ze dat niet. Het is puur voor hun eigen gemoedsrust. Waar bemoeien we ons trouwens mee? Duidelijk geen Feijenoord aanhangers, daar bij Groen Links.

Verder was er nog een stukje over dat er in Nederland niet genoeg meisjes kiezen voor technische beroepen, en dat daar dus wat in moet veranderen. Mevrouw Mack en ik keken elkaar niet begrijpend aan. Waarom moet dat veranderen? Van wie moet dat veranderen? Doen de jongens het niet goed ofzo? Meisjes weten niet wat goed voor ze is, dat weet de staat beter? Als je het mij vraagt ruikt dit naar puur, onvervalst communisme.

Ik had vorige maand nogal wat last van Bruno die mijn comments vol spamde met 20 links per reactie. Bruno's IP-adres werd dus door mij met succes geblokkeerd want daarna zag ik Bruno niet meer. Tot vanavond dan. Bleek hij ook nog letterlijk al mijn oude logjes voorzien te hebben van minimaal 1 spam. Al voordat ik hem blokkeerde! Dus, geduldig als ik ben heb ik alle reacties van Bruno (ongeveer 300) eruit gegooid.

Maar ik vraag mij wel af: wat mankeert Bruno in z'n kop? Als ik nu uw auto volstifte met de zin" Surf allemaal naar http://www.mack.web-log" dan zou u mij ten eerste doodwensen (en terecht) en ten tweede zou u naar alle web-logs surfen behalve de mijne. Toch? Of werkt reclame wel in tegenstelling tot wat ik altijd beweer?

Zinedine Zidane is de beste voetballer die Frankrijk ooit voortbracht. Vergelijkbaar met Johan Cruijff, Franz Beckenbauer en George Best, bijna zo goed als Maradona en Pele.
Gisteren ging "Zinderende Zidane" even door het lint en deelde een kopstoot uit aan een onschuldige Italiaan, Materazzia.
En natuurlijk vindt iedereen dat schandalig, zoiets hoort niet op het voetbalveld thuis en degene die zoiets doet moet voor het leven geschorst worden. Want als je je niet kunt beheersen op het veld, dan donder je maar op. Rode kaart dus.
En dat is fout. Helemaal fout. Een vrijbrief aan de provocateurs. Aan de stiekeme lafbekken. Iemand met stiekeme, vuile woorden tot in het diepst van zijn ziel durven treffen enkel en alleen omdat je je beschermd waant door medespelers, scheidsrechter en publiek, die niet kunnen horen wat je zelf voor NSB-streek uithaalde, moet 50 wedstrijden schorsing krijgen. Of hij moet het lef hebben om de belediging door de stadionspeaker te uiten. En daarom was Zidane's kopstoot goed. Materazzi kwam er nog goed vanaf doordat-ie 'm op z'n borst kreeg. Een paar gekneusde ribben was prima geweest. Als straf voor een laaghartige overtreding die anders nooit bestraft zou worden.

Onze directie heeft weer wat nieuws. Na het overlegorgaan waar niemand kritsche vragen mag stellen hebben ze nu een Management Informatie Meeting waar niemand kritische vragen mag stellen.
Ik en een paar andere sneue collega's moeten dan om de zoveel tijd een half dagje bij elkaar komen, om elkaars aars te openen en daar hele donskussens in te verstoppen.
Ik had in eerste instantie de bedoeling niet begrepen want ik stelde een kritische vraag aan een andere ter kantoor veroordeelde, maar toen die wilde antwoorden nam de directeur het woord over, lulde vijf minuten aan een stuk, maar gaf geen antwoord. Voor mij het sein om door te vragen net zolang totdat de directeur 'in het kader van de tijd' naar het volgende onderwerp moest.

Er was ook een prettige bijkomstigheid. Er komt een bonusregeling voor alle Mim-leden. Mits je natuurlijk persoonlijke doelstellingen inlevert. (Ik wed nu vast dat iedereen de bonus krijgt, ongeacht of de doelstelling gehaald wordt, want onze directie houdt nu eenmaal van tijdverspilling.) Dat had ik dus voor de vijfde moeten doen. Prompt kreeg ik een mailtje dat ze nog geen persoonlijke doelstellingen hadden ontvangen. Ja, dát houden ze uitstekend in de gaten. Dat wel.

Vroeger, toen Frankrijk nog ver was, vertelde de baas je wat je moest doen, het ging op zijn manier en zoniet vloog je eruit. En wee je gebeente als je je met wat anders bezig hield dan waarvoor je was aangenomen, hele dagen loon werden er op je salaris ingehouden.
Tegenwoordig loopt iedereen een beetje daas om zich heen te kijken, en degenen die het daast kijkt, wordt directeur. En omdat directeur net als politicus niet een vak is waarvoor je hoeft te leren, zul je andere wegen moeten zoeken om indruk te maken op anderen. En dat doe je dan door anderen na te doen of door seminars te bezoeken. Het echte werk wordt steeds minder belangrijk. Het managen des te meer.

Al met al zit ik dus nu in een vreemde positie. Ik moet wat verbeteren terwijl alles al perfect is en ik moet doelstellingen inleveren terwijl ik erg druk ben met de maandcijfers samen te stellen. Wat ik dus ten einde raad maar ga doen is een verslechtering doorvoeren want ja, ik kan toch niet aankomen met het verhaal dat ik niks weet omdat alles al goed gaat. Dat geloven ze nooit. Dus ik stem ze gewoon tevreden met wat onzin. Dan heb ik weer aan mijn plicht voldaan, en zij kunnen tevreden zijn want ze leiden het bedrijf op een behoorlijke manier.

Iemand nog suggestieve doelstellingen?

Graag neem ik u even mee terug naar september vorig jaar, toen ik een logje schreef over mijn vrienden van de SGP.

Inmiddels mogen vrouwen volwaardig lid worden van de partij, maar dat heeft niks met die miljoen te maken hoor, het was al heel lang een discussiepunt, het was gewoon tijd om te moderniseren.

Eén keer in de vier jaar, en niet meer wil ik (met tegenzin) voldoen aan mijn democratische plicht. Ik ga stemmen zonder me al te veel in een partijprogramma te verdiepen want als er iets zinloos is, is het wel hopen dat een politicus beloften nakomt. Toch schijnen er mensen te zijn die zich opvallend en opgewekt naar de stembus begeven omdat ze denken dat ze met die stem inspraak hebben. Het zijn onverbeterlijke optimisten die nooit leren van ervaringen. Zij roepen ook om de vier jaar dat Nederland wereldkampioen voetbal wordt. Het roepen is belangrijker dan het denken.
Op welke partij ik stem vind ik ook niet zo belangrijk, de partijpunten wijzigen mee met de publieke opinie, de oppositie is het per defenitie oneens met de regering, niet omdat ze ook werkelijk oneens zijn, maar omdat je het als oppositiepartij nou eenmaal oneens hoort te zijn, en gebaat bent bij een zo snel mogelijke val van het kabinet.
D'66 stem ik echter nooit. Als het aan hen ligt gaan we met z'n allen iedere maand naar de stembus om een of ander debiel referendum in te vullen, of om een burgemeester, politieagent of schoolmeester te kiezen. En nu heeft D'66 ervoor gezorgd dat we weer naar de stembus moeten. Ik word er nu al weer moe van.

Vroeger, toen iedereen nog 'u' zei*, voetbalde ik met mijn vriendjes op het schoolplein. Zonder voetbaltenue of hesjes speelden we de bal naar elkaar over zonder dat je je ooit vergiste in wie bij wie hoorde. Je wist dat Frankie, Robert, Hans en Edward vandaag bij jou hoorden, en je wist hoe ze er uitzagen, dus het kwam niet in je op om je te vergissen. Paul, Johan, Nico, andere Robert en Mike hoorden dan bij de tegenpartij en ook dat onthield je feilloos. Frankie, Robert, Hans, Edward, Paul, Johan, Nico, andere Robert, Mike en ik vinden het dus ook maar een vreemde regel dat vanavond bij Spanje-Frankrijk de Fransen in het wit moesten i.p.v. blauw omdat blauw teveel lijkt op het rood van de Spanjaarden.

*variant op: Vroeger, toen de hond nog uut de kont blafte.

Dus dat als er een reclameblok volgt dat je autoradio automatisch overschakelt naar je CD-speler en weer terug naar het radioprogramma als de reclame afgelopen is.

Gek eigenlijk, dat dat niet verkrijgbaar is? Daar moet toch een gigantische vraag naar zijn?