Triumph des willens

Je hebt ze in ieder bedrijf. Zwakzinnigen die met veel tam-tam worden binnengehaald, waarvan iedereen al weet: "Volgend jaar is-ie weer weg met een grote zak geld, de afdeling op de rand van de afgrond achterlatend." De enige die het nog niet weten zijn degenen die hem binnenhaalden, die doen er een jaartje langer over dan de rest.
Wat mij brengt op het feit dat het toch vreemd is dat degenen met het beste inzicht zulke beslissingen nooit mogen maken. Ik begin steeds meer te geloven dat bepaalde clichoe (ik hoop dat dat het meervoud van clichee is) waar zijn.
Hoe groter je bek, hoe meer er naar je geluisterd wordt, hoe lager je opleiding, hoe verder je het schopt, en hoe vierkanter je bril, des te golfer je speelt.

Ik vind dat het genoeg is geweest. We hebben deze types nu lang genoeg laten aanprutsen. Ze houden zichzelf in stand door veel de deur van hun kamer dicht te doen onder het mom van 'dit is erg belangrijk' maar in werkelijkheid hebben ze geen idee wat ze moeten doen en proberen dat op die manier te verbergen. Deze 'managers' zoals ze zichzelf ook wel noemen (niemand anders noemt ze zo) hebben heus wel zelf in de gaten dat ze het bedrijf eigenlijk alleen maar geld kosten. Je maakt mij niet wijs dat ze dat niet door hebben. Waarschijnlijk hebben ze gewoon hun schaamstreek uitgezet waardoor ze zich er niet voor schamen.
Veel buiten de deur zijn met creditcard van de zaak hoort erbij. Een dure lease-auto moet altijd kunnen want dat is altijd belangrijker dan salarisverhoging voor het voetvolk. Want met een goedkope auto kunnen ze hun werk niet naar behoren doen.

Onze economie loopt groot gevaar. De arbeidsproductiviteit moet omhoog maar hoe doe je dat met deze statistiekneerhalers? Ik heb de oplossing.
Stem bij de volgende verkiezingen allemaal op mij, dan beloof ik iedereen een Volkswagen.

Guido Weijers

Van mijn collega's had ik voor het heugelijke feit dat ik ging trouwen, twee kaartjes gekregen voor een voorstelling van Guido Weijers. Wie? Guido Weijers.
En dat was dus vanavond in het plaatsje Goor. Ik heb zowaar twee keer hard gelachen. Vooral om de politieagent die voor de eerste keer mensen het nieuws moet komen brengen dat hun zoon was verongelukt. "Raad eens wie er dood is?"

Guido kan er waarschijnlijk weinig aan doen, maar elke grap die gemaakt werd deed mij denken aan een andere cabaratier. Zo heb ik Urbanus, Hans Teeuwen, Youp van 't Hek, Marc Marie Huijbregts en mijzelf voorbij horen komen. Maar met zo'n lange cabarettraditie in Nederland moeten de grappen ook wel een keer op zijn natuurlijk. Niet dat het afgezaagd was maar als je nog cabaretier wilt worden en je wilt je ook nog onderscheiden van de rest, nou dan moet je van goede huize komen. Maar Guido heeft het goed gedaan. Leuk programma.
Volgende maand staat Bert Visscher met z'n geheel eigen stijl op ons programma. Dan kun je vooral mijn vrouw helemaal wegdragen.

Het heelal

Voor de vierde keer ben ik een boek van Stephen Hawking (die professor in de rolstoel met de spraakcomputer) "Het Heelal" aan het lezen. Voor de vierde keer loop ik langzaam in de val van onbegrijpelijke natuurkunde. Voor de vierde keer denk ik dat ik net zo slim ben als Hawking.
Voor de vierde keer ben ik ervan overtuigd dat ik eindelijk ga snappen wat oneindig betekent.
Voor de vierde keer vind ik het knap dat iemand een onbegrijpelijk boek heeft geschreven dat ik steeds opnieuw lees tot ik m'n ogen niet meer open kan houden.
Ik zou wel eens een paar uur vragen willen stellen aan iemand die dat allemaal begrijpt.
Want wat houdt nou het begrip "ruimte-tijd" in? En singulariteit? En wat was er voor de oerknal? En bestaat tijd echt of is het begonnen met de oerknal en houdt het ooit op? En wat is er buiten het heelal? En hoe kom…zzz…zzzzzzz

Balance

Elke ochtend in de auto word ik lastig gevallen door Hans Dorrestijn die zich heeft verlaagd door reclame te maken voor een bedrijf wat als slogan heeft: Tijdelijke projecten, blijvende resultaten.
Wie zijn geld in zo'n bodemloze put wil gooien moet dat lekker zelf weten, daar heb ik het nu even niet over, maar wat ik maar wél wil zeggen, ik bel vanochtend dus maar even met ze, vragen ze waar ze me mee van dienst kunnen zijn.
Ja, weet ik veel! Ik doe ook alleen maar wat me gevraagd wordt.

Voorzorg

Wij gaan vanavond op visite. Ik ben niet overdreven voorzichtig aangelegd maar de volgende attributen behoren sinds 4 maanden tot de standaarduitrusting van mijn auto.

Schone lakens.
Handdoeken.
Geboortekrik.
Vacuumpomp.
Vuilniszak.
Een keizersneeset.
Luiers.
Een couveuse.
Ik laat mij niet graag verrassen namelijk.

Teennagels

Als je zwanger bent loop je tegen de meest moeilijke dingen aan. Je buik scheurt uit van je oksels tot je liezen (en dat gaat ook nooit meer weg), als iets goor is dan is het wel je navel die naar buiten ploft (echt goor, bah!!) en je kunt moeilijk meer bij je voeten.
Gisteren lig ik lekker in bad, wat nogal een ritueeltje is bij ons thuis. Ik in bad, Mack achter de pc. Ik heb dan lekker m'n colaatje en mijn Youpboekje binnen handbereik (en natuurlijk de telefoon) en voel me heerlijk. Ik doe dit zo'n 3x per week.
Ik lig gisteren lekker te dobberen en mijn ogen vallen op mijn voeten, vooral mijn nagels. Die werden nogal lang….. En ik kan er moeilijk meer bij, alsof je je kind dubbel vouwt, zo voelt dat.
Mijn poepie zat 1 kamer verder maar ik weet dat er in onze relatie over 1 ding niet valt te praten: Teennagels. Hoe pak je zoiets aan…..
Ik begin dus heel voorzichtig met: "Poepie??" Waar dan nog normaal antwoord op komt…. Ik weer: "Mijn teennagels (op het moment dat ik dit woord over mijn lippen krijg hoor ik al een kotsend geluid uit de computerkamer komen) worden een beetje lang, maar dat moet ik zeker aan mijn moeder vragen ofzo he??" Het enige wat mijn commando op dat moment kan doen is dubbel liggen over de pc en rood aanlopen. Maar antwoord geven, ho maar. Het was dus duidelijk, hij kwam mij niet helpen.
Nu had ik dit al voorzien en als ik wil kan ik er nog wel bij, maar ik heb zijn braaksel al meerdere malen met liefde lopen opruimen en daar hoor je mij ook niet over.
Wat doet een vrouw dan? Die gaat jennen. Vanuit de badkamer ga ik dan tegen hem praten, vertellen- stap voor stap- wat ik aan het doen ben.
"Goh, het valt wel mee, ik kan er wel bij, beetje moeilijk maar het lukt, ik knip de teennagels wel met een schaartje, dat is makkelijker, gelukkig zijn ze door het badwater al lekker week. Ik haal ook meteen even de prut onder mijn nagels vandaan (weer kotsgeluiden nu hoor). Nou, ik hoop dat ik er zo tegenkan, 3 maanden. "
Heeeeerlijk. Je had hem moeten zien. Echt een kodakmoment hoor.