Categorie: Enigszins grappig

De enige ware liefde is die van een vader voor zijn zoon.
Enzo Ferrari. 1898-1988

Ik denk niet dat het waar is, maar het is natuurlijk wel mooi om zo'n uitspraak op je naam te hebben. Ik hoop binnenkort ook nog eens zo'n soort uitspraak te doen. Dat je na je dood herinnerd wordt om die ene uitspraak. Niet dat je er iets aan hebt hoor, na je dood herinnerd te worden, net zoiets als muziek tijdens je crematie. Je denkt er zorgvuldig over na, je wilt toch indruk maken op de rouwende belangstellenden met je onverwacht goede muzieksmaak, alleen als het dan zover is kun je ze niet meer vragen: "Nou? Wat vond je ervan?" En daar denk je dan niet over na als je je nummers aan het kiezen bent. Je kiest die nummers trouwens ook altijd voor het geval je vroeg dood gaat. Nooit voor het geval je pas op je negentigste mocht overlijden en het halve bejaardenhuis zit te headbangen. Ik denk er sowieso niet over na, want mevrouw mack zegt toch tegen de doodgraver dat ik absoluut niet van Elvis hield en dat dat in geen geval gedraaid mag worden. Wat dat betreft heeft Ferrari misschien toch wel gelijk.
Mijn opa van mijn moeders kant (1901-1985) was een wijs man. Hij heeft ook een uitspraak op z'n naam.
"Ik hoef geen begrafenisverzekering. Ze laten me toch niet boven de grond staan."

Al lang wil ik het verhaal van Jaap eens vertellen, maar het is nogal genant (voor Jaap). Het verhaal speelt zich af begin jaren 80, ergens in de bossen van Emmen. Mijn zwager was erbij en elke keer als ik hem spreek vraag ik of hij het verhaal van Jaap nog eens wil vertellen.
Mijn zwager (geen paniek) had vroeger vier vrienden waaronder Jaap. Jaap was de oudste maar ook een beetje het sulletje van de groep. De jongens speelden vaak rechtertje. Dat hield in dat als je iets verkeerds zei dat er een aanklacht (AANKLACHT!) volgde en dat de aangestelde rechter dan een straf uitsprak. De straf was natuurlijk afhankelijk van je populariteit en het was dus zaak dat je medestanders in de groep had die jouw advocaat konden zijn. En als je niet goed werd verdedigd kon je dus de klos zijn en moest je bijvoorbeeld op de fiets shag halen voor de kwajongens. Japie probeerde natuurlijk ook in een goed daglicht te komen met stoere masturbatieverhalen. Op een dag zei Jaap zachtjes maar enigszins triomfantelijk tegen de andere jongens: "Hé jongens, als jullie je wel eens aftrekken, steek je dan ook wel eens een vinger in je kont?"
"Eh, nee Jaap, eigenlijk niet."
"Neuh, neuh, ik ook niet hoor! Ik heb dat wel eens gehoord!"

Ineens schoot mij vanavond te binnen om de linklijst met bemoeials niet meer alfabetisch te plaatsen maar op aantal IQ-punten in aflopende volgorde. En dan in de door mij ingeschatte volgorde. Ik wist al wie er bovenaan kwam te staan. Maar toen bedacht ik mij dat het misschien niet zo leuk is voor degene die onderaan komt. Maar ook daar heb ik wat op gevonden. Ik verwijder gewoon de link van de onderste, dat heeft verder niemand in de gaten. Dus Kidtwist, als je jezelf kwijt bent…

Volgens mijn lijpe zwager lijd ik aan een hornia. Volgens mij gewoon aan rugpijn. Als therapie heb ik vandaag 30 kilometer gefietst, heen en terug naar mijn oude school, die er overigens niet meer bleek te staan. Ja, vroeger fietste ik dagelijks 15 kilometer heen en 15 terug. Drie kwartier deed ik erover. (Enkele reis) Vandaag weer, precies drie kwartier. Er is in 18 jaar tijd veel veranderd. Op de terugweg fietste ik achter een Hawaiiaans meisje (met van die bloemetjes) met een tatouage op haar onderrug. Het was de kaart van Apeldoorn. Dat fietst wel een stuk makkelijker, live satelliet navigatie die je de weg wijst.
Verder wil ik even kwijt dat Kidtwist een hele mooie quiz "HI HA HOES" heeft georganiseerd, waaraan ik niet meer mee doe, omdat het me teveel tijd kost, maar de vraag van vandaag wist ik gelijk.

Sinds vorig weekend doe ik weer mijn jaarlijkse imitatie van een 90-jarige. Het is weer in mijn rug geschoten. Ik heb eerst even zelf een recept uitgeschreven (spierverslappers en pijnstillers op voorraad), toen een gebedsgenezeres erbij gehaald (die het in tegenstelling tot vorige keer niet wegkreeg), toen heb ik een fiets gekocht (sinds 1990 ben ik weer in het bezit van een fiets), daarna ben ik 's avonds gaan lopen (dat was de vorige twee keer het advies van de fysiotherapeut) en toen het bijna weg was kreeg ik van meneer de P. een boek over formule 1 toegestuurd. En omdat dat boek zo ontzettend goed is lag ik het tot half twee 's nachts te lezen, onderwijl steeds aantekeningen makend (voor een logje binnenkort wat toch niemand interesseert) en me daarbij in moeilijke posities manoevrerend, de pijn in mijn rug negerend. En dan is het de volgende dag zo erg dat ik 's middags niet meer kon werken. Bedankt de P.! (echt een geweldig boek.) Nu heb ik dan toch maar een afspraak met de fysiotherapeut gemaakt (Joyce) omdat iedereen je vertelt wat je moet doen. Gyrosprakken, aan de trap hangen, zwemmen, fitness, je vrouw over je rug laten lopen…Echt het helpt allemaal niet. Ik zal u uit eigen ervaring het geheim verklappen van wat dan wel helpt tegen pijn die in de rug is geschoten.
Het enige wat echt helpt is…rustig wachten tot het overgaat.

Een protest van anti-globalisten tijdens de G8-top in Rostock is uitgelopen op ernstige rellen. Anti-globalisten kwamen in botsing met globalisten die het wél eens zijn met het feit dat de aarde bolvormig is. Anti-globalisten hebben hun hoofdkwartier in Hoek van Holland en strijden al jaren voor een kubusvormige wereld. De politie schoot om de relschoppers te pesten met ronde kogels.
Overig nieuws. Een man uit het Gelderse Duiven is van een koude kermis thuis gekomen toen hij zijn nieuwe gezichtscrème met Q10 wilde proberen. De man wilde graag een perzikhuid maar heeft in plaats daarvan een sinaasappelhuid opgelopen. Eveneens klaagt de man over een aardbeineus en bloemkooloren. De man overweegt juridische stappen tegen producent Nivea.
Verkeersinformatie: In de hele wereld met uitzondering van de onderkant moet het verkeer rekening houden met zware windstoten. Dit was het nieuws.

Ik haalde Jan Peter Balkenende in, en koerste de laatste kilometers van de etappe. De finish was in Vaassen. Dit was voor mij bekend terrein. Ik zette de eindsprint al vroeg in en het peloton zat me op de hielen. Eigenlijk was het niet eerlijk want ik zat op een gewone fiets, maar goed, ik had epo gebruikt.
Ik lag op kop en ging rechtdoor terwijl het peleton rechtsaf ging. Dit was mijn kans want het peloton zou nu één bocht meer moeten nemen dan ik. Ik nam de laatste bocht en sprintte zo hard als ik kon. Mijn fiets ging nu ook niet meer zo hard vooruit als een minuutje geleden. Daar was de finish al en ik trapte voor mijn leven.
Als ik geluk had kwam ik nu als eerste bij het kruispunt, als ik pech had kwam het peloton net voor mij van rechts en zou ik ze voorrang moeten geven. Ik hapte naar adem en trapte uit alle macht. Ik redde het. Net voor het aandenderende peloton reed ik over de kruising en won de Tour de France.

Volgens mevrouw mack heb ik vannacht de halve buurt wakker gesnurkt.

We hebben een droomhuis gevonden op Funda.nl. Betaalbaar, vrijstaand, direct aan het bos liggend, alleen gescheiden door een beekje. Aan de overkant van dat beekje liep ik vaak met Mack (de echte), zijn as is daar uitgestrooid. Het huis ligt in een totaal afgezonderd gebied dat ik pas ontdekte toen ik al een jaar of twee in Vaassen woonde. Ongeveer tien huizen bij elkaar waarvan het net lijkt alsof ze vergeten zijn door de gemeente.
Zoveel mooier dan de geschakelde villa (makelaarsjargon voor rijtjeshuis) waarin we nu wonen. Alleen ook zoveel kleiner (behalve de perceeloppervlakte). Twee mini-slaapkamers en een lullig zoldertje. Een waterput (handig denk ik, al weet ik nog niet waarvoor) en een carport.
Ja, dan woon ik vrijstaand in het bos. Potverdorie. Zal ik toehappen? Is er ooit iemand onder u kleiner gaan wonen en is dat bevallen? Anna-Maria?

(Nee, natuurlijk hap ik niet toe. Ik ben boekhouder en die nemen geen risico's. Bovendien had ik het dan eerst gekocht en dan pas gelogd. Aan de andere kant…In mijn vrije tijd ben ik boekhoudcommando en die nemen geen zekerheden.)

<img

Dit is mijn gekke tante Vera. Over tante Vera (Mien Regel zei mijn vader vaak als hij haar bedoelde.) zou ik een logje kunnen schrijven. Tante Vera doet allemaal dingen die een normaal mens niet doet. Zoals tijdens een bruiloft met haar gitaar onvoorbereid het podium op klimmen en het lied 'wat een meisje weten moet' of 'die grote klok van Zaltbommel rommel bommel' zingen. En het dan ook nog voor elkaar krijgen dat er 'We want more' geroepen wordt. Of met gevaar voor eigen leven tegen een politieagent zeggen dat-ie de verkeerde te pakken heeft en de echte dader van het groepje toekijkende allochtonen aan te wijzen. En dan hoort ze: "Hoer! Ik maak je dood hoer! Hoor je me? Je gaat eraan!"
Nee, tante Vera kent geen angst en geen schaamte. En als die combinatie in het spel is, treedt bij mij plaatsvervangende schaamte op.
Maar waar dit stukje naar toe gaat, tante Vera leek vroeger als twee druppels water op Marina. Ik heb het haar (Marina) wel eens gezegd maar ze denkt waarschijnlijk bij zich zelf: "Het zal wel." Dus Marina, ben je nu overtuigd? Nee? Nou dan weet je in elk geval waar het naar toe gaat als je 50 bent.

Op het log van Cinner las ik een verhaal over het wegjagen van hangjongeren met extreem hoge tonen. Er stond een gehoortestje bij waarbij je kunt testen hoe hoog de frequentie is die je nog kunt horen. Omdat ik 16.000 hertz niet meer hoorde, ging ik even naar beneden om een cd-tje te luisteren waar dezelfde test op staat. Die cd heb ik al bijna 20 jaar en de laatste keer dat ik het probeerde hoorde ik de 20.000 hertz nog. En wat schetst mijn paniek? Ik hoor godsamme niet meer dan 16.000 hrtz. En dan vraag ik me af: Waar is het fout gegaan? Bij de formule 1 races die ik bezocht heb? Bij het concert van Gé Reinders? Praat mevrouw Mack te hard? Huilt Hans te vaak in mijn oor? Heb ik te vaak en te lang in een ronkende diesel gereden? Of word ik gewoon oud?
In elk geval, dit is geen goed nieuws. Ik ben nog geen 38, een enkele grijze haar doemt op, ik pas de broeken die ik tien jaar geleden kocht niet meer, ik heb inhammen, haar op mijn schouders en nu blijk ik nog stokdoof te zijn ook!
En ouderdom komt met gebreken, ik weet het, maar ik kan me er niet bij neer blijven leggen! Iedere keer als ik een ouderdomskwaal heb geaccepteerd komt er een nieuwe. Wat komt hierna? Oren die groter worden dan mijn hoofd? Ga ik biljarten leuk vinden? Ga ik indutten en kwijlen? Krijg ik bij de dokter te horen: "Meneer mack, op uw leeftijd doen we daar niks meer aan?" Wil ik straks rijden in een automaat?
Wat moet ik doen? In de foetushouding gaan liggen om het slijtageproces te remmen?
Het is niet eerlijk, ik moet misschien nog wel 40 jaar, als het in dit tempo door gaat ben ik straks letterlijk één en al oor! Maar wel doof.