Categorie: Enigszins grappig

Mijn collega en ik hebben soms last van zijn winderigheid. In het begin dacht ik nog dat het z'n stoel was, iets later maakte ik mezelf wijs dat het zijn stoel was, nog wat later zette ik demonstratief het raam open en laatst vertelde hij me dat hij er niks aan kon doen. (om mij onbekende redenen.)

Aan de ene kant ben ik er niet van overtuigd dat hij er niks aan kan doen. Want het gebeurt nooit 's ochtends als een vrouwelijke collega ook aanwezig is. Aan de andere kant denk ik echt dat hij er niks aan kan doen. Dit vanwege de vermanende manier waarop hij zijn kringspier toespreekt als deze zich met donderend geraas opent.

Als hij achterover geleund op z'n stoel zit en de eerste ontsnapping van de dag is een feit, buigt hij zich voorover, kijkt tussen z'n benen en zegt geïrriteerd: "NAH!"
Bij een volgende knetter draait hij z'n bovenlichaam, kijkt richting kont en zegt kwaad: "Doe nou 's normaal!"

Als je erbij zit is het geen pretje, maar als je dit aan mevrouw Mack vertelt lopen de tranen over haar wangen en hapt ze van het lachen een half uur naar adem.

't Is mooi hoor dat digitale tijdperk. Wij, mevrouw Mack en ik, spreken met elkaar nog uitsluitend over mensen waarvan we niet eens zeker weten of ze wel bestaan. Dus bijvoorbeeld: De boekhoudcommando's zijn er weer. Of Yukiko heeft problemen bij haar zwangerschap. Kidtwist is gestopt met roken. Anna Maria leeft weer! Jolie is aan het verhuizen. Bij Kwebbel is een ruit ingegooid. Jan H. is homo geworden! Wat heb je nu voor kattengejank aanstaan? Ssst, da's klassieke muziek van Marina. Ik moest lachen om Bjorn. Wie? Tiepvoud! Oh die!
Nou, zo gaat dat dan hier. En da's mooi. Maar nu schijnt het omgekeerde ook voor te komen.

Kidtwist heeft sinds een paar weken een prachtige nieuwe Fiat Stilo en zoals het een goede Italiaanse wagen betaamt ging er al gauw een waarschuwingslampje branden. Kidtwist maakte de klassieke fout, onervaren als hij is, om daarmee naar de dealer te gaan. Dat moet je nooit doen, de dealer maakt het alleen maar erger. Bij een goede Italiaanse auto horen af en toe lampjes te gaan branden. Zo niet, is het lampje kapot. Ik adviseerde hem dan ook het te negeren, want dat brandende lampje is omdat de auto zichzelf aan het afstellen is, dat gaat vanzelf over.
Zijn vrouw had de auto even geleend maar had niet in de gaten dat de kofferbak niet op slot zat en was tijdens het optrekken de karakteristieke kidtwistlading verloren.
Zegt hij kwaad tegen z'n vrouw: Had je dan niet gezien dat er een lampje brandde dat de kofferbak niet dicht zat?
Jawel, maar Mack had toch gezegd dat dat zo hoorde!

Ja, dat zijn mooie dingen voor de mens.

Ik hoorde gisteren een radiospot waarin fluisterend werd medegedeeld dat de AIVD personeel zoekt.
En ik heb altijd al spion willen worden, behalve vroeger met Stratego want een spion was wel het minste. Nou ja, oke, een spion kon als enige op een bom trappen zonder gewond te raken, maar voor de rest vond ik het maar een rare snijboon met z'n hoge hoed. Nee, ik wilde Maarschalk zijn, dat was de belangrijkste. Ik vond hem nog veel belangrijker dan de vlag.
Toen ik destijds bij mijn vader meldde dat ik later Maarschalk wilde worden zei hij dat er in Nederland geen Maarschalken waren en dat Generaal het hoogste was. Maar dat was zo'n bromsnor op het plaatje, dus dat vond ik niks. Kolonel, dat was ook nog wel een stoere, veel stoerder dan die Majoor die op een zeerob leek, maar dat vond ik al weer te gewoontjes. Toen ze bij de dienstkeuring vroegen of ik bij de mariniers of de commando's wilde heb ik gezegd ja, als je daar tenminste Maarschalk kunt worden. Nou en toen kreeg ik nog een broodje en mocht ik weg. U hoort nog van ons.
Ja gisteren, eindelijk….spion.

Ik lees voor het slapen gaan zoveel boeken over natuurwetenschappen en scheikunde dat ik mij afvraag waarom ik die vakken (na Duits) als eerste uit m'n vakkenpakket heb geknikkerd.
Alsof mijn interesse heel ergens anders ligt. Toegegeven, het is wel populaire natuur- en scheikunde. Niveau "Kijk". Maar evengoed. Als ik economie en handel er als eerste had uitgeknikkerd zou ik nu vást wat populair-wetenschappelijke economieboeken op mijn nachtkastje hebben liggen. Das Kapital ofzo. Of The General Theory of Employment, Interest and Money.

Toevallig ben ik erg tevreden met mezelf. En ik zeg bewust toevallig want hoe groot is de kans nu helemaal dat van al die triljoenen zaadcellen die er in 1969 op de wereld waren, precies diegene die mij vervoerde, uiteindelijk leidde tot mijn geboorte, en dat mijn ouders mij ook nog als gewenst beschouwden en zorgden dat ik behalve dat ik goed te eten kreeg, mij ook nog liefde gaven en zorgden dat ik mezelf kon handhaven -je macktaindrai- in het land waarin ik woon, en in de zomervakantie zelfs ook nog daarbuiten?

Want voor hetzelfde geld was ik het jongetje uit de vroegere buurt van mijn zwager geweest, in het afgelegen Emmen en in de tijd dat er nog geen kindertelefoon was, en stopte mijn vader me, als hij me lastig vond een paar uurtjes in de aardedonkere kruipruimte van het huis, waardoor ik nu zo psychisch beschadigd was dat ik staand op het balkon van m'n flatje trots mijn onderbroek liet zakken als er een vrouw langs liep. En dan hadden de vrouwen me nu verafschuwd in plaats van verafgood.

Dus ik zeg, vrouwen, reageer eens niet zo extreem-rechts, de eerst volgende keer dat u oog in oog staat met een potloodventer, vormt niet gelijk uw oordeel, eert uw vader en moeder en ga de dialoog eens aan. Misschien staat u wel tegenover een Mack die de omstandigheden tegen had.

Ondanks verwoede pogingen van mijn leraar handenarbeid, maar dat heette anders op de Havo, kan ik even niet meer opkomen, is het niet gelukt mij voor kunst te interesseren. Ook op culinair gebied ben ik een barbaar. Als je honger hebt gaat er niets boven friet met of babi pangang. Ik haat musicals! Opera! En het ergste, ik lach het hardst om winden. (Geen scheten, die zijn ordinaaiirrr.) Maar wel afhankelijk van hoe de wind gelaten wordt.
Ik vind, als je een wind laat moet je het expres doen en er goed de aandacht op vestigen, je moet er keihard om gaan lachen of je moet je flink staan gaan schamen, dan kun je me wegdragen. Mensen die hun winden niet inhouden of een duidelijk hoorbare laten en vervolgens gewoon doorgaan met waar ze mee bezig zijn vind ik verachtelijk. Humorloze smeerzakken vind ik het, maar ik dwaal af van het onderwerp.

Goed, je bent een barbaar, wat is het probleem? Nou, het probleem is dat maatschappij en overheid niet gediend zijn met lieden als ik. Ik had ook liever ganzeleverpastei op een bedje van meelwormen gelust. Simon Vestdijk in plaats van Spiderman. Charlie Parker in plaats van Elvis. Ik zou ook graag dat kunstwerk op de oprit bij Kootwijk (moet je echt eens gaan bekijken) mooi vinden. Want als je er langs komt moet je er wel naar kijken, of je wilt of niet. En ik wil niet! Mijn hersenen weigeren om me niet in de lach te laten schieten. Maar misschien ben ik nog niet verloren. Ik heb tenslotte ook koffie leren drinken. (Wel met suiker en melk, dat is dan wel weer jammer.)

Ik maak me zorgen. Ik heb weer zo'n boek dat me aan het denken zet. "A short history of nearly everything"
Uiteraard gaat het weer over het heelal. Want daar wil ik over weten. Niet hoe het ontstaan is want dat weet ik allang, maar hoe het eruit ziet en wat er buiten het heelal is. Nou, volgens dat boek zijn er buiten het heelal nog veel meer hela en die dijen allemaal uit, net zolang tot de zwaartekracht overwint en ze weer inkrimpen. En dat proces duurt eeuwig. Maar eeuwig is in heelal begrippen maar een klein poosje. Je kunt beter zeggen: Oneindig. Maar ook dat is niet echt lang, heelal gesproken.
Want stel je nou eens voor, ons heelal is ongeveer 13 miljard jaar geleden ontstaan, het dijt nu uit, tot het over laten we zeggen, 7 miljard jaar begint in te krimpen, en dan krimpt het 20 miljard jaar lang in tot we weer bij dat kleine niets zijn, en dan knalt de boel weer uit elkaar en begint het hele verhaal weer van voor af aan. En dat gaat maar door.
En ons heelal doet dat niet in z'n eentje. Nee, ontelbare hela doen gezellig mee.
En denk niet dat je er dan bent, neeneeneenee, ook op microscopisch kleine schaal zijn er nog tienduizendtriljoenduizendhonderachtenveertig hela. Want iedere molecuul is voor ons maar klein, maar voor een molecuulbewoner is dat weer een heelal op zich. En daaruit volgt dus ook dat ons heelal ook een molecuul is die weer een onderdeel vormt van bijvoorbeeld een gigaterramegamens die nu gezellig een logje zit te schrijven op een toetsenbord met een massa van eeh, veel.

Nou, da's ongeveer wel wat je er van moet weten.

Een modebewuste, sjaaltjesdragende, opschepperige collega met een laffe (lees: noodgedwongen) kale kop, een grote bek en tweeduizend vriendinnen in de stad, maar aan wie ik niet eens echt een hekel heb, blaat altijd tegen mij dat hij nooit gaat trouwen. Hij woont al jaren samen met zijn vriendin en zij weet ook dat hij niet gaat trouwen. Hij zegt ook gewoon tegen haar dat hij niet gaat trouwen. En zij kan hém wel vragen maar dan zegt hij toch nee, maar dat weet ze ook. Hij zegt het gewoon tegen haar hoor, dus ze weet het en ze hoeft zich dus niks in haar hoofd te halen mocht ze ooit last van nesteldrang krijgen.
Nou die collega, die gaat dus trouwen.

Uit welke film hij het heeft weet ik niet maar hij pakt het groots aan. Zijn vriendin is pas afgestudeerd (zo noemt hij dat) als kleuterleidster en volgende week vraagt zij als elke dag aan de kinderen wat ze die dag gaan doen en dan houden ze allemaal bordjes omhoog met de tekst: Wil je met me trouwen? En dan komt hij binnen met de ring (eerlijk is eerlijk, het is een mooie ring.) En Robert ten Brink is er niet eens bij, dus een echt aandachtsorgel is hij nou ook weer niet.

Het doet mij denken aan mijn eigen aanzoek aan mevrouw Mack waarvan twee versies circuleren, en er slechts eentje waar is, maar welke, daar laat ik me nooit over uit.

Versie 1: Ik zit op m'n werk, de telefoon gaat, het is mevrouw Mack en ze zegt: Volgende week donderdagochtend om negen uur trouwen we. Oh, oké!

Versie 2: Ik zat bij de commando's en mevrouw Mack werkte in een fabriek. Ik had mijn gala-uniform aangetrokken en ben op mijn Harley-Davidson de fabriek binnen gereden, zo naar haar afdeling. Iedereen legde zijn werk stil en kwam kijken. Toen ik bij haar kwam en ze me zag deed ik haar het aanzoek, ze vloog om m'n nek en ze kuste me wel een minuut lang. Daarna is ze achterop de motor gesprongen en onder luid applaus van al haar collega's zijn we de fabriek uitgereden.

Vandaag liep ik samen met m'n schoonvader Beffie en Boffie uit te laten in het park. Beffie en Boffie (heten in het echt anders) zijn de Malthezer leeuwtjes van m'n schoonmoeder. Je staat als volwassen vent echt voor lul met zulke hondjes, vandaar dat mijn schoonvader een Honda CBR heeft aangeschaft om z'n zwaargehavende imago weer enigszins op te waarderen.
Trippeltrippel, springspring, kefkef, allemaal van die irritante dingetjes die kleine hondjes doen. Het enige wat ze wel als een fatsoenlijke hond doen is bolussen draaien, maar die heb je dan weer liever klein. Maar goed. Op een gegeven moment komen er twee Macks aan. Van die caramelkleurige mooie, lelijke, knorrende Engelse Bulldoggen die volgens de reclame kleine hondjes eten. Ik wil nooit meer zo'n hond maar heb er nog wel een zwak voor. Ik bukte me om er een te aaien en de vriendelijke knorrende lobbes kwam (nadat hij struikelde) vrolijk naar me toe en kwijlde m'n hele hand vol. En je hand meurt daarna ook nog eens naar huidplooien die nooit licht zien. Zo'n Bulldog heeft alleen maar nadelen. Zijn enige voordelen zijn zijn lachwekkende uiterlijk en zijn sulligheid, gecombineerd met een ongelofelijk klunzig gedrag maar wel lief voor kinderen. En daar valt mevrouw Mack dus als een blok voor…

Oké, mijn voorspellingen voor de komende vijf jaar kloppen niet voor 100%, maar bij nummer twee en vijf kun je me een zekere verwantschap aan Nostradamus toch niet ontzeggen. (En de vijf jaar zijn nog niet om.)