Categorie: Enigszins grappig

Ik ben nu veertig en als ik terugkijk kan ik één ding met zekerheid zeggen: het leven verloopt in slechts twee elkaar steeds opvolgende periodes. Het is veegtijd of het is geen veegtijd. Vanaf vandaag is het weer veegtijd en ik heb een hekel aan veegtijd. Ik vraag me ook al heel lang af waarom veegtijd steeds weer terugkomt. Wat heb ik fout gedaan? Was het een sneetje witbrood, of was het patat speciaal? Is het misschien een virus wat nog niemand in gaten heeft? Feit is dat ik tijdens veegtijd dagelijks minuten kwijt ben die ik ook nuttig had kunnen besteden. Veegtijd voel je vaak van tevoren aankomen en is nooit in één dag voorbij. Het is wel altijd plots voorbij. De dag van de opluchting. Tot die tijd is het bloed, zweet en tranen en verzachtende uierzalf.

Vorige week bereikte mij het droevige bericht dat de CFO (financieel directeur), meneer Liddell van Microsoft ermee stopt. Dit miljoenenverdienende zwaargewicht verlaat het bedrijf aan het eind van het jaar. De reden voor Liddells vertrek is dat hij grotere uitdagingen wil aangaan. "Hij kijkt naar een aantal mogelijkheden om verder te komen met zijn carrière dan cfo zijn”, aldus Microsoft. (??)
Nou ja, het zal wel, je kunt ook ambitie overdrijven, maar ik denk dat ik weet wat er hier aan de hand is. Hij is het inboeken gewoon zat.

Mijn vrouw is de hort op. Als wraak ging ik lekker een programma kijken met Chantal Janzen. Want bijna alles is leuk aan Chantal Janzen. Vooral haar hoorbare ademhaling maakt mij gevoelig voor haar verleiding. Chantal presenteerde een spelprogramma waarbij één meneer een aantal andere groepen mensen moest wegspelen door middel van kennisvragen. Chantal kondigde de meneer als volgt aan: "deze knappe meneer naast mij is Martin." Maar Martin was helemaal niet knap! Hij leek op Dries Roelvink. Met z'n aanstellerige geföhnde haar. Dus ik had hem gelijk behoorlijk hangen. En Martin ging nog een beetje zitten geilneven met Chantal ook! De viezerik. En Chantal neefde terug! Martin leek verdorie wel een tandarts van middelbare leeftijd, zo'n kop had hij. Gelukkig dat Martin er op het laatst werd uitgekegeld door een padvinder, anders was-ie er nog met € 3.800 vandoor gegaan ook! De aansteller. Hier, moet je horen. Chantal zegt: "Martin, waar kunnen we jou 's nachts voor wakker maken?" Zegt die gebleekte föhn: "voor jou, Chantal." Gadverdamme! Om te kotsen. Pff, vér onder mijn niveau, dat programma.

U kunt het zich misschien niet voorstellen, maar ook ik kreeg ze. Ooit. Ik had een hele stapel. Een heuse geparfumeerde met een lippenstiftmondafdruk erop, van een ander een liefdesverklaring en tevens verkeringsaanzoek, en een hele verzameling van een meisje in wie ik wel wat zag, maar omdat ze m'n achternichtje was, en in die tijd de wet nog heel anders in elkaar zat, is dat nooit wat geworden. Nou ja nooit, één keertje dan, op 26 december 1985, tussen tien en twaalf 's avonds, daar heb ik nog jaren op geteerd. Inmiddels is die zonde wel verjaard dus kan ik het wel bekend maken.

Maar die brieven. Op een moment van uiterste bravoure heb ik ze allemaal zorgvuldig verbrand in de tuin. Ik was 19 en voelde me wel klaar met kalverliefdes. Daar ging een schat aan waardevolle Nederlandse literatuur in vlammen op. Maar ja, weet jij veel dat later Hyves wordt uitgevonden en je de schrijfster van de geparfumeerde brief weer eens spreekt, en dat ze zich bovendien die brief nog weet te herinneren? Dan is het toch erg jammer dat je hem niet meer hebt. Maar goed, Hyves werd ook uitgevonden dus het is een kwestie van tijd voordat er een machine komt die alle atomen van die verbrande brief weet op te sporen, het scheikundige proces ongedaan maakt en die brief weer leesbaar maakt. Kan nooit meer lang duren gezien de huidige snelheid van de ontwikkelingen.

Iemand zei dit is Annabel deze week op televisie dat Nederland één van de beste landen is om in te wonen. Ik weet niet meer wie het was, misschien kom ik daar zo nog op, maar één van de redenen was dat we hier in Nederland een goed nationaal voetbalelftal hebben. Ha, ik weet het alweer, het was Theo Maassen. Ik heb daar even over nagedacht en ik heb besloten dat ik het er mee ééns ben. Een nationale selectie die respect afdwingt op een WK is uitermate belangrijk voor je tijdelijke levensgeluk. En geluk, dat zijn momenten van roes, van ontlading, van ontroering, van verliefdheid, van blijdschap en van gelukzalige herinnering. Het Nederlands elftal kan voor die momenten zorgen. Niet alleen tijdens een WK, door ver te komen, maar ook lang daarna of zelfs door wedstrijden die gespeeld zijn zonder dat je het wist. Want ik voel me gelukkig als ik een buitenlander tegenkom die zich het Nederlands Elftal uit 1974 weet te herinneren. En dat ik hem mag vertellen over het doelpunt van Cruijff tegen Brazilië (ik was 4 jaar) of over die beruchte finale waar de Duitsers ons voor de tweede keer in 34 jaar belazerd hebben. En als ik mag vertellen over fenomeen, nee halfgod Johan Cruijff die Nederland zijn trots teruggaf. Met de opkomst van Johan Cruijff herrees Nederland. Cruijff was een winnaar dus won Nederland. En nee, we hebben nooit de WK-titel gewonnen maar drie keer waren we er zo dichtbij. In '74, in '78 en in '90. Ja, 1990 ja. Toen hadden we veruit de beste spelers van allemaal. Alleen in '90 strandden we al vroegtijdig door gezeik. Gezeik waar we patent op hebben.

Nederland moet zich een beetje schamen maar niet heel erg. Ik zag deze week wat cijfers die een ander licht werpen op WK-prestaties van diverse landen. Vergelijk bijvoorbeeld eens het aantal voetballers in Duitsland en in Nederland. 16,3 miljoen tegen 1,7 miljoen. Duitsland heeft op de VS na de meeste voetballers ter wereld. Ze moeten zich doodschamen dat ze slechts drie keer Weltmeister zijn geworden.

Ik draag een groot geheim met me mee. Ik bezit bovenmenselijke krachten. Mijn gezin vermoedt wel iets maar helemaal dóór hebben ze het nog niet. Het is zo verschrikkelijk uitkijken steeds. Gisteren kwamen wij 's avonds thuis en in huis was het nog pikdonker. Ik ging als eerste naar binnen, liep naar de tafel en pakte de tv-gids om te kijken hoe laat Top-gear begon. "Tien uur," las ik hardop en ging verder met wat dagelijkse bezigheden. Al die tijd stond Linda bij de achterdeur. "Zou je het licht niet eens aandoen?" vroeg ze. Shit! Helemaal vergeten. Nu weet ze dat ik in het donker kan zien. En ik heb mijn krachten kennelijk doorgegeven. Het is nog niet perfect maar kijk eens hoe Hans zich razendsnel weet te verstoppen voor de camera? Hij is pas vier. Volgend jaar kan hij waarschijnlijk net als ik tussen regendruppels doorlopen.

Wij waren gisteren op de verjaardag van G, een blonde schone die xx werd. Niet normaal! Bij binnenkomst hadden praktisch alle mannen een sjaaltje om waardoor ik dacht dat het een open gay-party was, maar die sjaaltjes blijken gewoon in de mode te zijn. Tenminste in Apeldoorn. Wat niet veel mensen weten is dat als je Parijs als modestad vergelijkt met Apeldoorn, dat dat hetzelfde is als het vergelijken van de Côte d'Azur met het Nijkerkernauw. Na een half uurtje begonnen ze ook nog te klagen dat het er zo warm was. "Ja, wat wil je nou," wilde ik roepen maar bij nader inzien leek me dat ook weer niet zo'n handige vraag aan een man met een sjaal.

We kunnen het er lang of kort over hebben maar feit is dat ik héén was. Ik ben gruwelijk misbruikt door twee vrouwen met een leren broek. Niet dat ze me ermee sloegen of dat ze er samen één droegen, maar ze hebben foto's van mij gemaakt in poses die in één klap mijn kansen om ooit nog de Tweede Kamerverkiezingen democratisch te winnen, tot nul hebben gereduceerd. Ik heb keihard gelachen om sexistische grappen en ik heb 160 biertjes op. Er was een man met stoere verhalen die om de drie woorden 'fucking' zei, tot en met het woord 'un-be-fucking-lievable' aan toe. Normaal heb ik het gelijk gehad met landgenoten die irritant taalgebruik bezigen maar dit bleek bij nader inzien een Schot te zijn. Terwijl ik een Apeldoorns accent meende te herkennen. Drank maakt meer kapot dan je lief is. Of drank maakt meer kapot dan liefde kan goedmaken. Gelukkig kwam op een gegeven moment de politie aan de deur om orde op zaken te stellen, anders was het zéker uit de hand gelopen.

Ik ergerde me vanavond enorm aan de buren. Waarom? Omdat zij mij uitdaagden voor een enorm verslavend computerspel. U moet dus echt niet op die link klikken want het gaat hier om een wedstrijdje topografische kennis. En dan richt ik me even in het bijzonder op de mensen die nog in klassen hebben gezeten in plaats van groepen. Want die zullen helemaal vatbaar zijn voor deze verslaving.

Maar de buren daagden me dus uit. Ik ging er eens even voor zitten. En natuurlijk, als je hun score bijna hebt verbeterd gaat de telefoon. #%$#^% Of er huilt een ziek kind. In dat laatste geval moet je jezelf vermannen omdat een ziek kind nu eenmaal voor een verslaving gaat. In het eerste geval is vloeken gerechtvaardigd. Gelukkig kun je het spelletje steeds even stoppen. Na een paar keer oefenen had ik ze te pakken. Ik stuurde ze mijn score op maar godmiljaar, daar was alweer hun mailtje met een nog hogere score. Flamoes! Lick Fuck!
Dit is echt niet goed voor me want ik kan me niet gewonnen geven. Ego, grootheidswaanzin, dictatoriale ambities en eerwraak drijven mij. Dus ik ga door tot morgenochtend als het moet. Ik zal winnen. Gelukkig liggen ze nu al op bed en heb ik hun highscore inmiddels verbeterd. Ik ben de topografiekeizer van vannacht!

Er zijn mensen van televisie die je meteen aanspreken. Ik heb een rijtje van dat soort mensen. Waarom ze aanspreken, dat is niet helemaal onder woorden te brengen, maar gedurende de tijd ben je het eigenlijk praktisch altijd met ze eens. Raoul Heertje is er eentje uit mijn rijtje. Elke keer als hij bij "dit was het nieuws" zit, presteert hij het weer om zich tegen dezelfde dingen af te zetten als ik doe. Over de meest uiteenlopende onderwerpen ben ik het ééns met Raoul.
Youp van 't Hek, da's er ook eentje. De man maakt zich kwaad en ik begrijp hem steeds volkomen. Let wel, zij zijn niet de mensen die ik het meest bewónder want de mensen die ik het meest bewonder laten zich zelden uit over politieke of maatschappelijke problemen.
Voor mijn verjaardag kreeg ik een boekje met columns van Jeremy (Topgear) Clarkson. En het blijkt ook hier weer dat ik niet voor niets altijd Topgear kijk en keihard lach om Jeremy's grollen. Die columns zouden -qua afzetten tegen- door mij geschreven kúnnen zijn. Sterker nog, het zou mij niet verbazen als Clarkson hier soms meeleest.

Kijk nou toch eens beste lezers. Mack op ongeveer 28-jarige leeftijd en werkelijk in topconditie. Hier even in de zon tijdens een ski-vakantie. Ik was vrijgezel, maar al wel een man en op oorlogspad. Ondanks mijn Aldi skipak van negentig gulden! Ik was de enige op de hele piste die zonder zonnebril skiede. Sneeuwarendsogen. Geen vrouw was veilig voor me in die tijd. Al is veilig een relatief begrip maar meestal lukte het me wel om er eentje ondersteboven te skiën. Het was erop of eronder met skiën. Techniek had ik niet, ik moest het dus van mijn snelheid hebben. Geen nette bochtjes en huppend als een homo om je skistok heen slalommen, welnee…gaan met die banaan. Aan het eind van de week had ik meestal wel wat gekneusde ribben en blauwe plekken. Niks gebroken natuurlijk want daar was mijn lijf te sterk en te soepel voor. God, wat waren het mooie weken altijd. Ja, tijdens wintersport is er geen tijd voor neerslachtigheid. Après-skiën? Nog nooit gedaan. Dat is voor sukkels die van hoempapa houden. En voor mensen met een wat mindere conditie. Vijf winters achter elkaar ben ik geweest. En al die tijd in m'n Aldi-pak. Van de mevrouw die naast me zit heb ik een paar jaar geleden een nieuw skipak gekregen. Mooier, beter en professioneler. Nog nooit gebruikt….