Categorie: Enigszins grappig

Mensen, ik stond vanochtend onder de douche een beetje door het raam te kijken, draait er beneden iemand, ik noem geen namen, de hete kraan open. In een fractie van een seconde sprong ik onder de straal vandaan, om onbepaalde en niet nader te specificeren lichaamsdelen in het ongewasse te laten. Ik wist niet dat dit nog bestond in 2010! Daar moet toch allang iets voor uitgevonden zijn. In de jaren '80 toen ik aan mijn eerste gezinsleven deelnam, stampten we dan een keer keihard op de vloer om de halve gare die met zijn tengels aan de kraan zat, te attenderen op zijn stommiteit. Mijn broer had er nog wel eens een handje van om het express te doen, zodat ik 's avonds als hij al in bed lag, zijn deur opendeed en het grote licht aandeed waardoor hij zijn bed weer uitmoest. Nou ja, het was slaande ruzie soms tussen mijn broer en mij. Ik trapte een keer door een deur heen waar hij zich achter verstopt had en hij mepte een keer om de hoek van de keukendeur, recht op mijn oog, zodat ik eventjes sterretjes zag. Hij had mij toen net ingehaald qua lengte en voortaan moest ik oppassen omdat ik niet meer de sterkste was. Later, toen hij al het huis uit was en we weer de beste vrienden waren heb ik hem nog een keer teruggepakt toen hij onder de douche stond, en ik een emmer koud water over hem heen gooide. Die dag heeft hij niet meer met mij gesproken. Gisteren kwam ik hem tegen op de ijsbaan. Ik gooide een ijsbal keihard tegen zijn kop en hij schopte met zijn schaats in mijn scheenbeen. Daarna gaf hij me nog een kopstoot. Héé Sweelinck! (zo noemen wij elkaar) alles goed? Ja, broederschap staat nog boven vriendschap.

Het valt niet mee om als je zelf ouder word, niet in die valkuil te trappen dat vroeger alles beter was. Vroeger was helemaal niet alles beter, het is alleen zo dat de mensen vroeger niet zulke mietjes waren, dat is heel wat anders. Neem nu mijzelf. Ik heb een elektrisch onderdeken. En dat is niet mijn schuld, ik was tegen, maar hij is tweepersoons. En om 'm nu niet te gebruiken terwijl hij er wel ligt zou mij helemaal zo'n krasse knar maken. (Zoals Nestorix, uit Asterix en Obelix, die altijd riep dat ze bij het beleg van Alésia ook geen toverdrank hadden.) Maar het is echt wel prettig als het koud is om in zo'n warm bed te stappen. Niet noodzakelijk, maar gewoon prettig. En ja, als de elektriciteit uitvalt, dan stappen wij in een koud bed ja. En daar zijn wij dan niet meer aan gewend en waarschijnlijk vriezen we in dat geval dood.

Maar zo'n vaart zal het toch allemaal niet lopen in Nederland. Want het is (al)weeralarm en ik heb vandaag vaker het woordje 'gevoelstemperatuur' gehoord dan het woordje 'papa'. En dat wil wat zeggen. Hans en ik hebben geschaatst vandaag. Ik heb potverdorie nog niet eens één koude teen gehad, wat is dat voor mieterig gedoe zeg? Het was heerlijk warm op het ijs, op een gegeven moment heb ik mijn handschoenen maar aan de buurvrouw geleend want die had koude handen en ik dreigde zweethanden te krijgen. Dat schaatsen had trouwens nogal wat voeten in de aarde. In verband met de opwarming ervan riep een stel wetenschappers een jaar of tien geleden dat er in Nederland geen koude winters, laat staan Elfstedentochten meer zouden komen. Toenmalig weerman Jan Versteegt haalde zijn schouders op en zei geheel tegen de uitkomsten van dat onderzoek in, dat koude winters gewoon weer zouden volgen. Maar omdat ik altijd blind vertrouwen heb in de wetenschap, had ik mijn schaatsen na de winter van 1997 opgeborgen op de meest onmogelijke plek die we hier in huis hebben, achter een schot op zolder en dan in de meest verre uithoek, zodat je er niet bij kon zonder eerst tien zware dozen aan de kant te schuiven. Maar ik wist nog wel dat ze daar zouden moeten staan. Hans is voor mij dat gat ingekropen om te kijken of hij ze zag liggen. Toen ik ze uiteindelijk had had ik het zo warm dat de rookmelder hier op zolder afging.

Het schaatsen ging wat wiebelig, wat ik altijd wijt aan botte schaatsen, dus die ging ik eerst maar eens laten slijpen. Daarna ging het nog steeds wiebelig maar kon het niet meer aan mijn schaatsen liggen. Een schaatstalent ben ik nooit geweest en zal ik ook nooit worden. Ik probeer wel de slag van de goeien na te bootsen, handen op de rug en lang uitglijden op elke schaats, alleen staat het dan wel dubbel stom als je daarna met zwiepende armen probeert je evenwicht te behouden. En als je eerst achteruit zwiept omdat je achterover dreigt te vallen, moet je onvermijdelijk ook weer tegenzwiepen om niet voorover te vallen. En als je dan het evenwicht weer hebt, dan ga je gewoon ijzerenheinig verder met je professionele slag.

Van mij mag de winter ook nog wel de hele maand februari duren. En wat ik helemaal geweldig zou vinden is dat straks echt het strooizout op is. Want wat is er nu mooier dan een ontwricht Nederland zonder dat daarbij slachtoffers vallen? Ik ben gek op tegenwoordige Nederlandse rampen. Er vallen praktisch nooit doden bij en je maakt weer eens wat mee. Een dijk die door dreigt te breken, een terreuralarm, een aardbevinkje, of een winter die het land plat legt. Het lijkt me prachtig, een laag sneeuw van een halve meter terwijl het zout op is. Ja, natuurlijk ga ik ook tegen iedereen zeggen als het zover is dat het een verschrikkelijke ramp is, maar ik gun u even een kijkje in mijn sensatiebeluste hersenen. Ik wil ook als ik tachtig ben kunnen zeggen: vroeger, toen had je pas winters.

Ik ben in een oude gewoonte vervallen: in plaats van dat ik lees voor het slapen gaan doe ik een cryptogram. Ik vond een nog niet uit de verpakking gekomen cryptogrammenboekje uit 2007 en het virus heeft me gelijk weer te pakken; muizendoder die weer seop eet. 4 letters. Oplossing: poes. Ja, de kunst bij cryptogrammen is dat als je er niet uitkomt dat je de vraag aanpast aan je oplossing. Want ja, muizendoder die weer soep eet, dan zou je peos krijgen. En peos dat is geen muizendoder, tenzij natuurlijk in Spanje, dan zou het nog kunnen, mits het bonensoep was.

Sneak ik daarnet naar beneden om een hongerig gevoel te bestrijden met de laatst overgebleven appelflap, voel ik terwijl ik op de tast de kamerdeur open doe, een harig monster langs mijn benen naar boven sneaken. Wel nondejuu! Het was Bob, onze rooie kater met een halve staart, (of zonder een halve staart, dat kan natuurlijk ook) die mij de trap af hoorde komen en gedacht moet hebben dat dit zijn kans was om boven in ons bed te slapen. En toen ik met veel stampij boven kwam, had-ie zich verscholen onder ons bed, daar waar ik er met geen mogelijkheid bij kon. Hans, die vanavond in mijn bed in slaap mocht vallen, bracht ik vast naar zijn eigen bed omdat ik aanvoelde dat de geluiden die Bob zou maken als ik hem opjoeg, niet voor kinderen geschikt zijn. Toen ik hem in zijn bedje dumpte zag ik kat nummer twee, Sophie, aangenaam, ook onze slaapkamer opsneaken. En ook precies onder het bed, daar waar ik er niet bij kon.

We zijn een half uur verder en mijn missie is geslaagd. De katten zijn met buitenproportioneel geweld onder mijn bed vandaan gejaagd. Oke, het ruikt er een beetje naar kruit nu en er zit een gat in de vloerbedekking, maar daar vroegen ze om. Eén ding is zeker, deze appelflap veroorzaakt bij mij geen gewichtstoename.

Foto's 1 t/m 3: Mijn zwager kan niet normaal doen. Ik wel.

Foto 4: Kijk maar hoe leuk.
Foto 5: Mijn schoonzus kijkt normaal niet zo maar hier heb ik een vinger in haar bips.
Foto 6: Zo kijkt ze normaal gesproken.

Om een of andere reden voelen mijn lezers aan dat er hier iets in de lucht hing. Want vandaag is mijn oude pageviewrecord van 28 aug j.l. verpulverd. En de dag is nog niet eens om. Ik vind het heel opmerkelijk dat men mij kennelijk al aanvoelt terwijl ik nog niks gezegd heb. Nou ja, ik zal het dan maar uit de doeken doen: ik ben vreemd gegaan vandaag. En hopeloos verliefd, ook dat nog. En Linda weet van niks want die is op woensdagavond naar school. Dus wel mondje dicht allemaal, alstublieft.

Het begon zo. Hans kijkt 's ochtends altijd televisie. Zeppelin en 'De Wereld is mooi' en wat er zoal voor handen is. De laatste tijd heeft hij er een nieuwe favoriet bij, 'Het sprookjesboomfeest.' Dat is een feest met allemaal sprookjes die door een boom verteld worden, of zoiets. Ik let er eigenlijk nooit zo op. Maar sinds vorige week viel mijn oog op de presentatrice en oh stevige schone vrouw, dat was mijn type! En haar mooie stemgeluid in de ochtend….zwijmel….

Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en heb contact met haar gezocht. Ze heet Marike en onder valse voorwendselen heb ik haar uitgenodigd als Hyvesvriend. Mijn kinderen vonden haar zo leuk…huhuh. En ze heeft me geaccepteerd! Mijn eerste tv-personality vriendin. Ja, ik kan wel zeggen 'bekende Nederlander' maar ik had nog nooit van haar gehoord. Ik zit de rest van de avond op youtube. Doei!

Er zijn van die berichten in de krant waarvan mijn hart een klein sprongetje maakt. Zoals bijvoorbeeld vanochtend, over een trein die 300 km/u haalde binnen Nederland. Eindelijk, 30 jaar na de Fransen en de Japanners doen we het dan toch! De Fransen zitten inmiddels op 500 km/u maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben best benieuwd naar het effect van een zelfmoordenaar die op de rails gaat staan voor zo'n hogesnelheidstrein. Met 500 km/u geraakt worden door een TGV, de kans lijkt mij groot dat zelfs je lijk het niet overleeft.

En dan nog zo'n bericht waardoor ik met vreugde vervuld raak: Kleuter breekt beide benen bij ongeluk met Ferrari F50. Ja, daar raak ik van in extase hoor. Nee natuurlijk niet van het leed van die kleuter maar van het feit dat de brandweer het dak van de Ferrari F50 afgezaagd heeft. Terwijl ik hier lees in mijn autovisie jaarboek van 1998: De eigenaar die een F50 mag kopen kan kiezen tussen open of dicht rijden. In een handomdraai is het dak te verwijderen en wordt de F50 tot spider getransformeerd.

Ik vind het toch wel typisch hoor. Vrouwen schijnen het altijd drukker te hebben dan mannen. Want mannen hebben tijd of maken anders tijd voor hobby's. Het schijnt af en toe nog voor te komen dat een man de meestverdiener is en daarom fulltime werkt. Heeft niks met carrière te maken, dat is gewoon rond proberen te komen. In een enkel geval (wij kennen niemand) werkt de vrouw er ook nog parttime bij. Dus komt automatisch een groot deel van de bemoeienis met opvoeding en van het huishouden bij de vrouw te liggen. Op zich werk je dan evenveel maar omdat je vanaf je werk meestal wel een paar keer op een weblog reageert, verspeel je je recht om te zeggen dat je 's avonds moe bent. Want tijdens het huishouden is er geen tijd om blogs te lezen. Beste fulltime werkende man, eigen schuld dikke bult.

Maar goed, je schikt je in je lot en pakt in het weekend een keer een strijkje. En je fietst eens een extra ronde met de kinderen om je vrouw te ontlasten. De discussie over wie wat doet wordt toch gewonnen door je vrouw. En eerlijk is eerlijk: als zij het niet in goede banen leidde werd jullie huis en jullie sociale leven een klerezooi.
Op een gegeven moment moet het oudste kind naar zwemles. En dan wordt democratisch besloten dat de man die taak wekelijks op zich mag nemen omdat vrouwlief nu eenmaal al zoveel regelt. Goed, de eerste keer zal ze nog meegaan om manlief even voor te doen hoe het allemaal moet bij zo'n zwembad, maar daarna heeft zij voortaan haar wekelijkse uurtje rust, thuis. Maar dan komt zij erachter dat er meerdere gezinnen zijn bij wie het zo gegaan is. En dat het eigenlijk best gezellig is met al die moeders bij dat zwembad. En dat dat uurtje rust nu zo belangrijk ook weer niet is. Nee, ze kunnen het hun man eigenlijk niet aandoen, hem elke week naar zwemles sturen. Nee, weet je wat, deze taak nemen ze dan ook nog wel op zich! Het zijn engelen.

Chocoladeletters. Het is net zoiets als een peper- en zoutstelletje bij een bruiloft. Je krijgt er veel te veel van. In de koelkast liggen er minimaal acht. Van mijn baas kreeg ik (als elk jaar) een sinterklaastasje gevuld door de (naar het schijnt) beste banketbakker van Apeldoorn en dat is andere koek. Mijn vrouw is er gek op. Maar ik ken mijn vrouw al even dus ik wist wel weer hoe laat het was. Zij begint aan de inhoud van het tasje en laat al die letters links liggen. De ervaring leert dat als ik die letters niet op eet, niemand het doet. En omdat de ouders van mijn ouders de oorlog hebben meegemaakt, gooi ik nog steeds niks weg. Linda zal het boeien. Ik deed vanavond mijn beklag bij haar. Dat ik altijd noodgedwongen de oude zooi kan opeten en zij altijd aan het lekkerste begint. Dat het een soort chantage is. Ze flikt het ook met aangebroken zakken chips. Die zijn voor mij zodat zij aan een nieuwe kan beginnen. Ze ontkende het niet. En ze waardeerde het ook zeer en voegde er aan toe dat dat de reden is dat ik met haar getrouwd mag blijven.

Hoe langer de rok, hoe heter het hok.