Categorie: Enigszins grappig

Toen ik in de tweede klas van de lagere school zat, maar misschien wel al de eerste, liep ik naar school. 1,5 kilometer en ik moest een drukke weg over. Met zebrapad weliswaar. Maar toch. Ik zou het nu al onvoorstelbaar vinden, om een kind zonder begeleiding zo ver naar school te laten lopen. Maar toen was het normaal, want ik was niet de enige. En tussen de middag gingen we naar huis, om anderhalf uur later weer naar school te lopen. In mijn geval was mijn moeder gewoon thuis en had de tafel gedekt. Mijn vader kwam eveneens tussen de middag thuis, ik zie hem nog met zijn fiets aan de hand door de tuin lopen, met lange jas, en we aten een boterham. Ik zes, zoals ik nu nog steeds doe.

Op een of andere manier liepen dingen vroeger makkelijker, of waren vanzelfsprekender. Mijn broer(tje) van 1,98 was vanavond even bij ons en wij kwamen aan de praat over de kinderopvang, buitenschoolse opvang, voorschoolse opvang, opvang in de schoolvakanties…je wordt niet goed van alle opvangen die je tegenwoordig nodig hebt om een modern gezin te kunnen bekostigen. Want om je alle luxe die de buren ook hebben te kunnen veroorloven kan het gewoon niet anders dat vader en moeder allebei werken. En dan moet moeder nog zoveel verdienen dat het kostendekkend is voor kinderopvang + de prijs van een tweede auto + de dure zomervakantie en het extra midweekje + de mooie kleren en speelgoed van de kinderen. Want vaders salaris is maar net voldoende om het gezin van te onderhouden. Het is een afweging die je maken moet. Nu klaag ik geenszins, want ik pas me makkelijk aan aan de armoedegrens rond welke wij leven, (wij kunnen hooguit maar twee keer per jaar op vakantie) maar vanavond schoot mij wel DE oplossing te binnen voor dit probleem dat in veel gezinnen speelt. En het is zo voor de hand liggend dat ik niet begrijp dat ik er niet eerder opgekomen ben. Bigamie! Een man krijgt voortaan de beschikking over twee vrouwen! Eentje die er full-time bijwerkt en eentje die thuis is voor de kinderen. Een win-win-win situatie. Als dit geen stemmen op gaat leveren weet ik het ook niet meer.

Ik kreeg vandaag bezoek van een mevrouw met een exotische naam. Dus ik vermoedde iemand met een exotisch uiterlijk en had me een goed vooroordeel gevormd. Het klopte. De mevrouw had een Indonesisch uiterlijk en zag er heel behoorlijk uit. Ze droeg ook nog een kort rokje en ze hoopte mij daar natuurlijk mee over de streep te krijgen. Maar ik had een speciale onkwetsbaarheidspil ingenomen en daar had ze niet op gerekend. Toen ik haar ophaalde bleef ik alleen naar haar gezicht kijken zonder mijn blik te laten zakken naar haar benen. En ze weten het hoor, die vrouwen met die korte rokjes. Als een man zijn blik niet laat zakken krijgen ze een zware middag.

Uiterst zakelijk heb ik met haar wat zaken doorgenomen en ik heb alleen heel even naar haar benen gekeken toen ze andersom stond en ik zeker wist dat ze dat niet zag. Maar waarschijnlijk was dat gewoon plan B. Dat ze denkt dat mannen die in eerste instantie niet kijken, allemaal wel zullen zwichten als ze zich onbespied wanen. Ha! Gelukkig verkocht ze geen schilderijen anders had ik er nu weer één gehad.

Ik bracht mijn dochter naar de kinderopvang en met haar juffrouw ter plekke heb ik al sinds Hans daar zat een goede band. Ze is vrolijk, opgeruimd, rustig en ze heeft mooie benen. Dus als ik Tammar wegbreng dan is het eigenlijk harmonie alom. En ik knoop altijd een prettig gesprekje van weinig woorden met haar aan. Gewoon hoe het des ochtends hoort te gaan.

Maar ik heb een concurrent, en die lijkt op Willem van Hanegem. Hij is alleen jonger, maar heeft dezelfde donkere krullen. En Willem heeft een gloednieuwe BMW. Hij woont in een vrijstaand huis, want ik weet waar hij woont. Niet dat ik hem gevolgd ben, maar ik zag hem in dezelfde straat als waar mijn moeder woont. En zomers loopt hij op teenslippers, daar stapt-ie zo mee uit z'n BMW. Bovendien praat hij altijd met een strakke, blonde, valskijkende moeder die ook een BMW rijdt, dus Willem is een populaire jongen. Van karakter echter, lijk ik veel meer op Willem van Hanegem dan hij.

Maar allemaal prima hoor, die snelle jongens met pakken in BMW's, maar wat ze niet moeten doen, is als ik 's ochtends sta te praten met de juffrouw, met een hoop herrie het klasje binnenvallen en gelijk het gesprek overnemen. Want dat verstoort de harmonie. En ik moet de hele dag nog werken, hij hoeft slechts representatief te zijn. Dus ik heb die harmonie harder nodig. Ik kijk hem even verbaasd aan maar hij ziet mij helemaal niet want hij heeft alleen oog voor de juffrouw. Maar ik accepteer het wel, want ik zie graag mijn vooroordelen bevestigd, en ik vind dat je een mooi vooroordeel niet moet tegenwerken. En dan kan hij wel z'n krullen op mij voor hebben, maar ik heb ook heus wel krullen als ik het lang genoeg laat groeien. En misschien ga ik dat wel doen ook.

De logica van Linda is soms als die van een kind. Geen speld tussen te krijgen.

Linda: "dokter, ik heb erge pijn in mijn maag."
Dokter: "ga maar naar het ziekenhuis, je hart na laten kijken."

Volgende dag:

Dokter: "nou, dat was goed nieuws hè, dat alles goed was in het ziekenhuis?"
Linda: "ik weet niet hoor, ik kom voor pijn in mijn maag, jij stuurt me naar het ziekenhuis voor m'n hart, ik heb nog steeds maagpijn maar nu moet ik blij zijn dat het mijn hart niet is?"

Waarschijnlijk als je dit verhaal met een automonteur zou vertellen zou het heel logisch klinken, maar ik ben er nog van dat je de dokter niet tegenspreekt.

De ingrediënten voor een aangename dag zijn:

-Begin de dag goed met goede nachtrust.
-Haal herinneringen op met een ex-klasgenote tijdens de zwemles van je zoontje.
-Koop cadeautjes voor je kinderen om aan hun moeder te geven voor haar verjaardag.
-Ga met je zoontje naar het bos om daar een heuvel te beklimmen.
-De bosweg naar en vooral de parkeerplaats bij die heuvel blijken nog één ijsbaan te zijn.
-Maak een paar mooie handremslips op die ijsbaan en stuur tegen.
-Stuur een keer niet tegen en maak de eerste 360 graden-slip van je leven.
-Word vooral niet overmoedig want er staan wel paaltjes en geparkeerde auto's.
-Die heuvelbeklimming wordt bijzaak.
-Na de beklimming maak je nog een paar mooie handrem-slips.
-Ga uit eten bij de Griek.
-Je vooroordeel bevestigd zien worden door een petje in een Golf met een kapot achterlicht.
-Ga vooral niet naar Avatar maar naar Edge of Darkness.
-Weten dat je morgenochtend wat langer mag blijven liggen.

Er schijnt een bevolkingsgroep in India te zijn uitgestorven. Hun laatst overgeblevene is vorige week overleden en dat was het dan: 65.000 jaar Bo-historie weggevaagd. Mevrouw Bo, de laatste, sprak als enige ter wereld de Bo-taal nog en gelukkig praatte zij wel veel in zichzelf. Anders had je helemaal niks meer aan die taal. Maar hoe kan zoiets, vraag ik mij af? In 1858 waren er nog ongeveer 5000, ook niet echt veel, maar nu is het dan definitief over. Stel dat er straks nog 5000 Friezen over zijn, moeten we dan ons best doen om hun aantal weer te verdubbelen? Dat er een hek omheen gaat en dat geen Friesche maagd of hengst zich meer met een niet-raszuivere Fries mag vermengen? Moeilijke kwestie. Het lijkt erop dat als je in de natuur iets wilt behouden, dat het dan kapot gaat en als je iets wilt bestrijden, dat het niet uit te roeien is. Volgens mij is de natuur niet zomaar iets dat her en der groeit. De natuur is een meedogenloos, maar evenwichtig en intelligent wezen, misschien wel een vrouw.

Wij waren gisteren op kraamvisite bij Yukiko en dit is de eerste keer in de geschiedenis van de ontmoetingen tussen webloggers dat er niet over medewebloggers is gepraat. Yukiko is een geweldig mens (lacht om mijn grapjes en dan vind ik het al gauw goed) maar ze is wel keihard. Ze zegt namelijk gewoon midden in mijn gezicht dat als ik over auto's log, dat ze het dan gelijk overslaat. Bam. Auw. Dat moest ik even wegslikken. Ik kwam niet verder dan te zeggen dat haar viltlogjes mij ook geen barst interesseerden. Nou, toen kwam er een opmerking over toen ik nog haar had en ik weer terug over haar verlies van geheugencellen…het escaleerde nog net niet, maar als wraak ga ik toch weer even wat details over haar bekend maken.

1. Haar oudste meiden verlangen hevig naar de komst van visite omdat ze dan eindelijk eens fatsoenlijk te eten krijgen.
2. Op haar linkerborst zit een tatoeage maar van wat…geen idee.
3. Ze stelt de zaken altijd mooier voor dan de werkelijkheid is want ze fotografeert tussen de vuilnis door.
4. Het hele gezin doet aan extreme-coldsleeping. (m.u.v. Elyas)
5. Ze doet dingetjes door de nasi en wil mij niet vertellen wat.

Ik heb er veertig jaar over gedaan om eraan te beginnen. Ik dacht niet dat ik het zou kunnen omdat ik nu eenmaal niet muzikaal ben. Maar toen ik er eenmaal aan begon, was het ook in een kwartiertje gedaan. Natuurlijk, ik heb wel eens een gedichtje geschreven, maar dat was makkelijk want je hoeft geen melodie te componeren. Maar nu heb ik de tekst geschreven en u zal het niet willen geloven, maar ik heb er ook een melodie bij! Het klinkt fantastisch! Ik wist niet dat ik het in me had. Bij dit liedje heb ik me laten inspireren door Laura van Jan Smit en Lauwe Pis van Theo Maassen. En daar is het ook precies een kruising tussen als je het hoort. Het blijft natuurlijk wel verdomde jammer dat ik niet kan zingen, maar aan de andere kant: Bob Dylan kan dat ook niet. Maar het grootste probleem is dat ik geen noten kan schrijven want hoe onthoud ik nu de melodie? Nu klinkt het hemels, maar weet ik morgen nog hoe het ging? Een cassetterecorder heb ik niet en digitaal opnemen beheers ik niet. Jammer, want deze song verdwijnt in het luchtledige. Maar geloof me, het rockt!

Lees verder “Mack de componist”

Ik weet niet of er onder de lezers iemand is die wel eens de film "The Cannonball run" heeft gezien? Ik vond de film geweldig ondanks dat het een slappe film was. Ik zou nog veel scènes uit mijn hoofd kunnen naspelen, maar ik denk dan ook dat ik deze film een keer of dertig heb gezien.

Ergens aan het eind is er een scène waarin Roger Moore, Roger Moore speelt, maar dan tussen twee James Bond films in. Dat is vrij ingewikkeld maar doet er ook niet toe. Hij heeft in de film een Aston Martin DB5 met een sigarenaansteker die, als je hem indrukt, van de passagiersstoel een schietstoel maakt. De hele film door waarschuwt hij zijn medepassagiers om vooral niet hun sigaret aan te steken met die aansteker. (Not that one darling, we don't want to lose you that quick.) Aan het eind van de film komt er een naar mannetje, de heer Foyt, die denkt dat hij de baas is, bij Roger, en gentleman als James is, biedt hij hem een sigaartje aan. (Oh, and feel free to use te lighter in my car) Als meneer Foyt dat vervolgens doet (wait untill he touches that lighter) en de sigarenaansteker gebruikt, gebeurt er…niks.

Licht beschaamd loopt James naar meneer Foyt toe en vraagt welke aansteker hij heeft gebruikt. Nu, daar gaat het om, om het verbaasde gezicht dat Roger op dat moment trekt. Dat Roger vervolgens zelf slachtoffer wordt van de schietstoel doet niet ter zake. Onthou dat verbaasde gezicht.

Vandaag deed ik bij wijze van grapje in plaats van twee suikerklontjes, acht suikerklontjes in de cappuccino van een collegsta. Ik mailde mijn andere collega die vlak naast haar zat: wacht wat er gebeurt als ze van die koffie drinkt. Hij knikte me toe dat hij het begrepen had want hij was zelf gisteren slachtoffer van twee suikerklontjes door z'n glas water. (God, Mack, wat ben jij enorm grappig). Toen mijn collegsta eindelijk na tien minuten een slok nam gebeurde er…niets. Ze dronk de koffie op en reageerde helemaal niet. Denk nu nogmaals aan dat verbaasde gezicht.

Hans mag regelmatig als hij naar bed gaat een paar uur in ons bed slapen. Maar, alleen als hij niet steeds roept als wij al beneden zitten want daar heb ik een hekel aan. Dus Hans, als jij roept ga je gelijk naar je eigen bed. Hoeveel keer mag ik roepen? Geen één keer, want dan breng ik je naar bed. En als ik moet poepen? Dat is de enige uitzondering. Oké? Oké.
Dus dan begint net DWDD en ik hoor: "Papaaa! @%&$%^&, ik ren naar boven. "Wat is er?", vraag ik dan dreigend. "Ik vind het hier eng, ik woe in m'n eigen bed."
Dus ik kom weer beneden, en zeg tegen Linda: Zo, nu was het genoeg. Ik hem hem in z'n eigen bed gelegd, we hebben er lang genoeg mee gedreigd! Ja, moet-ie maar niet roepen, met mij valt niet te spotten, ik had hem gewaarschuwd. (En dit alles zeg ik met een vleugje extra testosteron in m'n stem.) En ik ga verder met DWDD kijken.

Ik belde vandaag op verzoek van Linda de verzekering voor de afwikkeling van een klein brandschadegevalletje, en die hadden het verheugende nieuws dat ze vanwege een foutje nu toch 100% zouden vergoeden in plaats van de 75% die ze eerder aan Linda gemeld hadden. Ik belde Linda op haar werk over hoe het verder afgewikkeld werd en noemde terloops dat ik ze nu toch zover had dat ze die 100% zouden vergoeden. Ja, (en dan komt dat testosterongeluid weer) kwestie van ze even duidelijk maken dat je niet verzekerd bent voor 75% van de schade hè? Ja, je moet ze gewoon onder druk zetten, dan zwichten ze vanzelf.