Categorie: Enigszins grappig

PSV verloor vandaag van een laagvlieger. Dat is vervelend voor mij, maar de voorsprong op de nummer twee is nog steeds een straatlengte.

Er wordt na afloop aan spelers gevraagd waar het aan lag, maar dan krijg je doorgaans nietszeggende antwoorden. “We waren te slordig” of “het mag ons niet gebeuren.” Er zijn ook redenen waar het echt aan lag, namelijk dat Volendam sterk was en dat PSV zo stom was geweest om Saibari met vakantie te laten gaan in deze periode van vele geblesseerden.

En, er zijn duistere redenen waar het werkelijk aan lag maar wat niemand weet, en dat is waar we het over moeten hebben. Het is westerse voodoo.

1. Onderschatting van de tegenstander. Niet door de spelers, maar door mij of Hans. Dit is rechtstreeks van invloed op het spel. Onze schuld.

2. De commentator zegt iets als: “komt er dan toch nog een kans voor Volendam,” dan komt niet alleen die kans na vijf tellen, het tegendoelpunt volgt dan ook. Schuld van de commentator.

3. Hans of ik hebben ons van te voren uitgelaten over de wedstrijd, en wel in het voordeel van PSV. Dan gaat het onherroepelijk mis. Onze schuld.

4. Het is onrustig tijdens de wedstrijd. Niet in het stadion, maar bij ons thuis. Bijvoorbeeld Linda die geïrriteerd is over iets totaal anders en midden in een aanval van de tegenstander begint te zeuren over iets dat ik niet heb opgeruimd. Er volgt dan onherroepelijk een doelpunt van de tegenstander. Linda’s schuld.

5. In de rust wordt er gewisseld door de tegenstander en de cameraman brengt de invaller net iets te lang in beeld als die staat te wachten op zijn invalbeurt. Dan scoort die invaller ook altijd. Schuld van de cameraman.

6. De hond begint tijdens de wedstrijd te blaffen naar een voorbijganger waardoor onze concentratie verslapt en er een tegendoelpunt valt. Lori’s schuld.

Daarom spreek ik me ook met zeventien punten voor nog niet uit over dat we kampioen worden. Zou ik dat doen, gaat het alsnog mis.

Het was vandaag Linda’s verjaardag, en dus moesten er cadeaus worden gekocht. Niet door mij want ik ben inspiratieloos door al die momenten in het jaar waarop cadeaus moeten gekocht. Ben nog maar net bekomen van kerst en dan kun je weer aan de gang. Toch ga ik volgend jaar maar weer wat beter mijn best doen want het alternatief, uit eten met zes man, was veel duurder. En dat zou nog niet zo erg zijn ware het niet dat ze laatst voor eenzelfde bedrag schade reed aan mijn auto.

Mijn dochter denkt wel aan haar moeders verjaardag, maar die carnavalslapzwans hier natuurlijk niet. Die koopt de meest idiote outfits die je maar kunt bedenken maar de verjaardag van zijn moeder, nee, daar denkt hij niet aan. Ik redde hem door een cadeau te bestellen. Een grote pan, want de vorige brak in stukken. Ik had Linda horen zeggen dat 10 liter niks was, dus ik ging voor iets groters. Er bestaan echt joekels van pannen, daar kun je de hele straat mee voeden tijdens de hongerwinter, dus dat was wat overdreven. Ik ging voor 30 liter, maar dat leek nog steeds wat groot, dus ik veranderde naar 25 liter. Prima.

De doos die bezorgd was, was overdreven groot, maar dat doen ze eenmaal bij bol.com. Ik zette de doos op Hans z’n kamer en verder mocht hij het uitzoeken. Hij kwam ‘s avonds al gelijk verhaal halen, wij lagen al op bed, stormde de slaapkamer op en vroeg wat die doos daar moest. Ik zei hem dat dat het cadeau was dat hij voor zijn moeder besteld had, en ja, dat herinnerde hij zich ineens.

De volgende dag kwam hij mijn werkkamer op om het ding in te pakken. De enorme doos ging open een ik verwachtte een kleinere doos die ingepakt kon worden. Maar nee, uit de enorme doos kwam een enorme pan. 25 liter is echt enorm.

Linda vond hem ook enorm en dat klonk me bekend in de oren, al was dat 25 verjaardagen geleden. Toen kreeg ze ook een pan, dacht ik. In elk geval, ik had haar verkeerd begrepen, ze wilde tien liter. Maar nadat ze van de eerste schrik bekomen was, wilde ze deze toch wel. Het is echt een enorme pan. Hij past niet in de keukenkastjes, of althans, dan zou hij in z’n eentje een keukenkastje in beslag nemen. We zetten hem op het gasfornuis om te testen of hij daar wel paste. Dat ging dan nog wel, op de middelste pit, mits er er geen andere grote pannen op de andere pitten hoeven te staan.

En elke keer als we vanavond de keuken in liepen riepen we naar de huiskamer: “het is echt een enorme pan!”

Hans heeft zijn eerste schade, een lichte aanrijding met alleen schade aan zijn eigen auto. Schadebedrag ongeveer 1000 euro. Gelukkig was zijn vader -dat ben ik- zo slim om WA + volledig casco af te sluiten op zijn auto, want boekhouder als ben, ik voorzag het al een beetje, deze jongen wordt wijs door schade. Schande heeft hij maling aan.

Dus triomfantelijk bel ik de verzekering. “Joa, ik hed schade oan m’n auto, hele bumper lig los!” “Da’s niet zo mooi meneer van Looij” “Da’s zeker niet zo mooi, voor u, kan’k effe vanguh?”

Jazeker, ik zie dat ik all-risk verzekerd bent, dus de schade is verzekerd, u heeft een eigen risico van € 300, dus dat zijn voor u de kosten. “Oh geen probleem, dat was ingecalculeerd.” En verder zakt u terug van trede 6 naar trede 1, dus dan gaat u in het eerste jaar € 1950 meer premie betalen en in de komende vijf jaar totaal € 5500 meer premie.

Tuut, tuut, tuut, tuut. Ik boots hier het geluid van een oude telefoon die opgehangen wordt. Klopt niet eens want ik hing op, dus de mevrouw van de verzekering zou tuut tuut tuut moeten horen.

Kortom, ik ben weer eens legaal in mijn aars genaaid door een verzekeringsmaatschappij. Ik was te goed van vertrouwen en dacht dat ik het goed geregeld had. Maar de enige die financieel enorm gebaat is bij mijn schademelding is de verzekeringsmaatschappij. Ik probeerde nog even iets met no-claim garantie op internet, maar ik begreep dat dat voor één melding per jaar geldt en dat je wel terugzakt in schadevrije jaren, dus mocht je naar een andere verzekeraar willen ben je alsnog de Sjaak.

Het zit helemaal dichtgetimmerd, die constructies. Ik heb Hans nu teruggezet naar het laagst mogelijke bedrag dat de verzekering maandelijks legaal van je mag roven, omdat per euro die je aan ze betaalt, er in geval van schade uiteindelijk nog een euro naar ze toe gaat. Waardoor verzekeringsmaatschappijen schathemeltjerijk worden. Dus zorg dat je alleen het wettelijke deel betaalt, op elke vrijwillige euro daarboven zet de verzekeraar de verdubbelaar in.

Kijk, normaal als ik bel dan hoor ik: ach, wat jammer, in de voorwaarden staat dat bij mensen wier voornaam begint met de letter M, uitgesloten zijn van dekking. Nu had ik een keer geluk, en was de schade verzekerd, ik moest alleen even 5500 overmaken om 1000 vergoed te krijgen. Moet je eigenlijk papieren hebben om zelf een verzekeringsmaatschappij te starten?

Ik heb een heel afwijkend lichaam en niemand heeft tot nu toe kunnen vaststellen wat er precies afwijkt. Het moeten de verhoudingen zijn, er staan dingen niet goed, onderdelen niet op hun plaats, je kunt er niet precies de hand op leggen.

Als we allemaal naakt zouden rondlopen zou nooit iemand opvallen dat ik die afwijkingen heb, ik in de laatste plaats. Maar dat doen we niet, dus dan uit het zich. Het uit zich voornamelijk door plotselinge veranderingen in de verhoudingen, dan zijn mijn benen weer te lang, mijn armen te kort, mijn romp te kort of te lang, of mijn buik is te bol of te plat.

Het is dan ook onmogelijk om passende kleren te kopen, dat is me sinds 2000 niet meer gelukt. In de winkel lijkt het te passen maar eenmaal thuis heeft zich zo’n plotselinge lichamelijke verandering voorgedaan en zit de polo ineens te strak, of is de broek weer te groot. Ik ging laatst naar de winkel, heb zeker vijf broeken gepast, totdat verkoopster en ik het erover eens waren welke ik moest hebben. Ik nam er twee en eenmaal thuis was ik alweer vermagerd waardoor ik wederom twee broeken heb waaraan ik de hele tijd loop te hijsen. Is niet erg, dat heb je met een dergelijke handicap.

Linda gelooft het allemaal niet en denkt dat ik niet goed pas, dus kocht zij als kerstcadeau een trui voor mij. XL, te klein. Ze ging terug naar de winkel, kwam terug met een XXL maar ze vond hem nog steeds te klein, terwijl ik dacht dat hij beter zat. Ook Tammar vond hem te klein, dus terug naar de winkel voor een XXXL. Deze was goed, en ik stemde in. Dus het kaartje ging eraf. Ik hield de trui aan en na een kwartier hing hij op mijn knieën. Mijn romp was dus weer gekrompen. Nu heeft ze het eens met eigen ogen kunnen zien. Dit soort dingen ligt niet aan mij. Er ligt trouwens nooit iets aan mij. U snapt ook wel, het is niet mijn lichaam, het zijn die kleren! Die veranderen van maat waar je bij staat! Gewoon Chinese troep waarschijnlijk. Mijn volgende aankoop wordt een harnas. Daar loop ik dan ijzerenheinig de rest van mijn leven mee.

Wat mij meer en meer tegenstaat zijn enorm veel van mijn medemensen. Zodra er op social media iets wordt gedeeld over een misdaad, ontwaken ze uit hun hersendode toestand om amechtig op het toetsenbord te rammen en een opmerking te maken die hint in de richting van buitenlanders. En nee, ik ben niet heilig, als je hier microfoons ophangt ga ik ook de gevangenis in wegens discriminatie om geloof, afkomst, geslacht en seksuele voorkeur. Maar godsamme zeg, dat stomme volk dat iedereen over een kam scheert. Timmermans dit en asielzoekers dat. En Geert is de verlosser. Nou, ik zou niets eens willen samenleven met uitsluitend dat soort neo-nazi’s. Dus mocht het ooit zover komen, ik flikker ze er allemaal uit.

Tegelijkertijd weet ik ook dat het er weliswaar veel zijn, maar ze zijn een minderheid. En minderheden zijn er om gediscrimineerd te worden, vind ik. En ik mag dan niet van over één kam scheren houden, maar dat is vooral als anderen dat doen. Ik ben zelf wat genuanceerder, dus als ik het doe is er beter over nagedacht. En ik ben ook wel voor de vrijheid van meningsuiting, maar niet voor de vrijheid van de mening zelf. In principe moet er een algeheel geldende mening zijn, de mijne, en die mag dan overal vrij worden geuit zonder dat je bang hoeft te zijn voor vervolging door de overheid. Of roverheid zoals de eerder genoemde hardwerkende minderheid graag zegt. Want belasting betalen is een zwaar onrecht.

Nou ja, de kiezer heeft altijd gelijk, zeggen ze hier. Een vreemde gedachtengang. In Rusland zeggen ze dan ook heel wat anders. De gekozene heeft daar altijd gelijk. Die waarschuwt zijn opponenten altijd dat ze niet te ver uit het raam moeten leunen. En verdomd, regelmatig valt er een naar beneden. Maar dat krijg je ook als je te eigenwijs bent om te luisteren naar degene die gelijk heeft. Dank u wel.

Mijn schoonvader was vrachtwagenchauffeur, internationaal zelfs, dus die man kent ongeveer alle wegen van hier tot Italië uit zijn hoofd. Ik stond gelijk al 6-0 achter, want ik kan qua kennis van het Europese wegennet nooit tippen aan haar vader, terwijl dit voor mij een van de dingen geweest zou zijn waarmee ik mijn mannelijke energie kon laten stromen. In plaats daarvan heb ik talloze keren gehoord: “rij je nu wéér verkeerd,” en moet ik de jaarlijkse vernedering ondergaan op de terugweg uit Frankrijk wanneer zij contact heeft met haar vader over waar we rijden, en hij dan zegt hoe laat we thuis zijn. Ik ga dan expres 150 rijden om eerder thuis te zijn.

Advies dan ook voor jonge mannen die willen trouwen met de dochter van een vrachtwagenchauffeur: als kaartlezen een ding is waarmee je je mannelijkheid wilt laten gelden, doe het niet!

Gisteren vertrokken wij naar Tilburg, en ondanks dat ik weet waar dat ligt stonden er al voordat ik de straat uit was twee navigatiesystemen aan die mij moesten leiden. Één in mijn auto, en voor de zekerheid ook nog één op Linda’s telefoon, en ik had geen van beide ingesteld. Ik negeer die dingen dan ook volkomen. We zouden er bijna twee uur over doen volgens het vernederingssysteem maar ik zei dat dat onzin was. Tilburg ligt op een uur en 25 minuten van Vaassen en geen minuut langer. Het ding leidde me bij Apeldoorn al de verkeerde kant op, dus ik volgde mijn eigen route. De reistijd nam hierdoor met een kwartier toe, en het systeem probeerde mij terug te leiden naar waar ik er volgens het betweterige advies af had gemoeten, en het probeerde mij elke afslag te laten nemen om terug te keren. En elke keer als ik het advies negeerde en doorreed kwamen er weer een paar minuten reistijd bij.

Dat irriteerde mij en aan de stilte in de auto hoorde ik dat het Linda ook irriteerde. En zeker toen we de file inreden waarvoor het systeem mij waarschijnlijk probeerde te behoeden. Maar ik had nu mijn zinnen gezet op dat we via Utrecht gingen in plaats van over de A50, en dan gaat dat ook gebeuren ondanks dat mijn Navi heftig protesteert en contact maakt met de elektronische verkeerssignalering boven de wegen dat mij met knipperende teksten vertelt terug te gaan. Er steeg zelf een reclamevliegtuig op dat voor ons ging vliegen met het spandoek: Mack, keer terug!

Afijn, na bijna drie uur kwamen we op de plaats van bestemming aan, maar dat was volledige overmacht. Ik wist niet, kon niet weten, en het zou zelfs niet door verkeersdeskundigen voorzien worden dat er in de vakantietijd, op vrijdag, om een uur of twaalf, twee dikke files zouden opdoemen op een route die dertig jaar terug volledig filevrij was. Dat is van een toevalligheid die overeenkomt met het inslaan van de bliksem als je net een hartstilstand hebt en je de defibrillator niet kunt vinden.

In normale omstandigheden -als er geen complot tegen mij is opgezet- zou dit een uitstekende alternatieve route zijn geweest die hooguit vier minuten extra gekost zou hebben. Nu, juist als je je probeert te bewijzen, komt er bijna anderhalf uur bij en ik krijg daar de schuld van! Terwijl dit toch duidelijk de schuld was van het navigatiesysteem dat me de verkeerde kant op stuurde. Het enige dat ik kan hopen is dat het nu eens duidelijk is voor Linda zich niet te bemoeien met de route, want dat was natuurlijk de werkelijke oorzaak van deze vertraging.

Er werd vanavond bij mij een slappe poging tot oplichting gedaan. Iemand deed zich voor als voorzitter van de voetbalclub en vroeg mij cadeaubonnen voor de vrijwilligers te regelen, en naar hem op te sturen. Ik had toevallig toch niks anders te doen, en ik ben nu 38 mails verder. Ik probeerde de oplichter totaal te frustreren, en dat leek een beetje te lukken, alleen vraag ik me toch af of ik niet tegen een chatbot zit te praten. Ik hoop natuurlijk dat het een Rus is, zodat ik mijn bijdrage lever aan de verdediging van Europa. Do ist der Bahnhof!

Hij bleef maar terugkomen en probeerde mij op verschillende manieren over te halen tot het verzenden van de cadeaubonnen. Als bijlage, als screenshot en omdat ik niet weet wat een screenshot is, moet ik nu de codes over typen en doormailen. Morgen, heb ik gezegd, want ik ben moe, ik ben maar vrijwilliger, bovendien stond ik niet op de lijst van begunstigden. Hij lijkt wel steeds wanhopiger te worden, want ik blijf domme vragen stellen.

Maar goed, het is een chatbot. Een mens zou zich nooit zo in de luren laten leggen. Ben ik er toch ingetuind. En die titel? https://youtube.com/watch?v=1XK5-n4rR7Q&si=yfgEzDC_Jzu4DciI

Ik was bij de poh voor een jaarlijkse check, en ik heb eigenlijk geen idee hoe dit begonnen is, maar dit was het derde jaar. Ik laat een stijgende lijn zien, ik ben drie jaar dichter bij de de dood nu. In het begin waren er wat zorgen over mijn licht verhoogde cholesterol en dat in combinatie met mijn zorgelijke overgewicht van 10 kilo was reden om er sterftetafels bij te halen en mij op een verhoogde kans op vroegtijdig overlijden te wijzen. Nou ja.

Nu was ze zeer tevreden en ik eigenlijk ook wel. Alle waarden uitstekend, nierfunctie prima, krachtige rustige hartslag, bloeddruk goed, gewicht omlaag, prostaatwaarden goed, slecht cholesterol dalend, goed cholesterol stijgend, suiker goed, het komt erop neer dat ik lichamelijk van binnen kerngezond ben. Drie jaar terug hadden ze me al bijna opgegeven. Terwijl ik toen verder van de dood verwijderd was dan nu.

Alle gekheid op een stokje, ik ben natuurlijk wel blij met dit positieve resultaat. Ik doe er ook veel aan. Dagelijks vijf kilometer lopen, twee keer per week badmintonnen, ik drink twee glazen wijn of bier per dag, soms wel tegen heug en meug maar je doet wat je kan, en ik hou mijn gewicht in de gaten. Ik doe er verder niks mee, maar ik hou het in de gaten.

Ik weet het niet hoor. Loretta Schrijver, Dieuwertje Blok, Ron Brandsteder, Rob de Nijs, Wim de Bie, Jos Brink, Paul van Vliet, Pierre Kartner, Margriet Eshuijs, Johan Cruijff, Willem Duys, Harmen Siezen, Conny Vandenbos, Nico Haak, Wim Bosboom, Gerrie Knetemann, Dries van Agt, Toon Hermans, Bram Biesterveld, Johan Neeskens, Willibrord Frequin, Henny Vrienten, Rijk de Gooijer, Anton Geesink, Piet Bambergen, Jonnie Boer, enz. enz. Er gaan meer bekende Nederlanders dood dan onbekende. Ik kan tenminste weinig onbekende Nederlanders opnoemen die overleden zijn.

Onze tijd op aarde is beperkt maar tijd is ook relatief. Toen ik kind was dacht ik dat ik onsterfelijk was, en die gedachte heb ik lang volgehouden. Pas na mijn vijfendertigste sloeg het besef in dat het ook voor mij zou ophouden. Debiel natuurlijk, want ik wist het ergens wel maar ik had er nooit serieus over nagedacht. En nu, op mijn vijfenvijftigste denk ik wel eens: waar ben ik in terecht gekomen?

Vandaag nog, ik zit in een teams meeting met Amerikanen over een nieuwe sales tool. Sales is super exited dus ik weet al dat het mij een hoop extra vragen gaat opleveren. Aan het einde van de call zet de presentatrice een feestmuts op en knalt met confetti. Alsof ze twee miljoen gewonnen heeft. Maar nee, ze is super exited over de nieuwe tool. Daar werk ik mee, en ik sta vrij onderaan ik de hiërarchie. Ik kom ook niet verder want ik zou gelijk een einde maken aan die shit. En dat weten ze.

Dus daar zit ik op mijn vijfenvijftigste. En dan noemen ze het Vaticaan poppenkast. Daar gaat het tenminste ergens over. Bij ons gaat het alleen over geld. En over super exited. In theorie kan elke katholieke man tot Paus worden verkozen. Ook ik dus. Maar ja, de kans is klein. Die kardinalen schuiven elkaar de mooiste banen toe. Bovendien weten ze niet van mijn bestaan. Maar God weet dat wel, en door zijn interventie wordt de nieuwe paus gekozen. Paus Mackus Innocentius I zal ik heten, mocht ik gekozen worden. Aan ongezonde ambitie heeft het mij nooit ontbroken.

Ik weet het niet hoor, waar dit verhaaltje heengaat. Het wordt schunnig, maar het houdt me bezig. En waarom, dat weet ik niet. Kennissen van ons doen mee aan een garbage run en zitten in Scandinavië. Ze sturen ons steeds filmpjes van hun avonturen die vooral Linda interesseren. Zij zijn een stel, maar twee jongemannen zijn ook mee. Ik ken de jongemannen een beetje, beiden zijn automonteur.

De kennis stuurde mij een filmpje van het huis waar ze overnachtten en hij liep al filmend over de gang. Hij loopt de kamer van de twee monteurs binnen die even gek gaan doen zoals alleen jonge mannen dat kunnen. Dus de een gaat over het bed hangen, en de ander neemt hem van achteren. Zogenaamd dan, de kleren zijn gewoon aan. De gebukte begint te kreunen zoals alleen mafkezen dat kunnen, maar dan zie ik iets in dit grappige tafereeltje dat ik niet meer uit mijn hoofd krijg. Degene die de ander zogenaamd berijdt zwaait ineens heel even een denkbeeldige lasso boven zijn hoofd. En ik denk, verrek, zo deed onze generatie jongens dat vroeger zelf ook, met die denkbeeldige lasso. Wat is dat? Is het om te symboliseren dat je aan het rodeorijden bent of is het een soort uiting van macht? Dat je de controle over de ander hebt en dat op die manier laat zien? Het leek wel een automatische reactie, dat lasso zwaaien. Iedereen die dit grapje ooit maakte zwaaide met de denkbeeldige lasso.

Nu ik er over nadenk klopt het ook helemaal niet met die lasso. Als deze grap gemaakt wordt dan symboliseer je dat je op een wilde stier zit en hou je een arm in de lucht, voor het evenwicht en ten teken dat je de situatie meester bent. Je symboliseert niet dat je op je eigen paard zit en een kalfje vangt. Gaat deze grap nu al decennialang fout?

Goed. Laat maar. Ik ben raar soms.