Zit ik net op de site van Vonneke, u weet wel, ons aller heilige muziekvader Elvis Presley te verdedigen, omdat ik beschuldigd werd van het vereren (hoe komen ze erbij!) van een rock-en roll lijk, roept mijn vriendin of ik even beneden kan komen.
Na tien minuten, het is nogal een end, kom ik in de huiskamer aan tref haar aan met de afstandsbediening van de videorecorder in de aanslag.
Als ze op play drukt, komt er een man in beeld die zegt: 'Don't worry, even Elvis sang out of tune sometimes.' Gevolgd door een triomphantelijke grijns van mijn vriendin.
Terwijl daar alleen maar bedoeld werd dat het de beste kan overkomen. En nu we het er toch over hebben, misschien kunnen we de uitdrukking 'het kan de beste overkomen' vervangen door 'Elvis zong ook wel eens vals.'
Ik vind Elvis goed, maar Hem vereren, dat gaat te ver. Oké, op 16 augustus zetten mijn zwager en ik een beeld van Hem midden op tafel en kijken we de hele dag jankend Elvis dvd's, maar dat zou ik geen vereren willen noemen.
En dit was nou mijn allereerste LP. Voor f 8,99 gekocht bij Albert Heijn. Ik moet een jaar of 9 zijn geweest en wilde Elvisfan worden, net als een vriendje van me. Ik kan me helemaal niet meer herinneren dat Elvis overleed, maar dat moet vlak voordat ik deze plaat kocht zijn geweest. Ik weet ook nog dat ik voor mijn 10e verjaardag van mijn oma een pick-up kreeg, waarop ik deze plaat veel heb gedraaid. De pick-up (model inklapbare gereedschapskoffer) en mijn oma heb ik niet meer. De LP nog wel. Dat Elvisfan is nooit meer overgegaan. U kunt mij trouwens herkennen aan een Elvis poppetje achter op mijn hoedenplank.
Mack 