Het heeft kennelijk gewoon tijd nodig.

Na twee maanden zoeken is het dan eindelijk gelukt, ik heb een andere auto gekocht. Een Alfa Romeo. En eigenlijk heb ik helemaal geen twee maanden gezocht, deze vond ik begin september al. Ik ging toen voor een andere, een Giulia, maar na een proefrit gaf ik aan dat ik die auto te klein en te stug vond. Dat ik hem als het ware was ontgroeid. Toen vroeg de verkoper of ik een Stelvio wilde proberen, en ik maakte een klein rondje. Deze beviel me beter, maar de Giulia vond ik mooier.

Toen ging ik aan het dwalen, maakte een proefrit met een Volvo, ik bekeek een BMW, ik belde voor een Maserati en ik kreeg interesse in een Citroën. Ik was steeds even kortstondig fan, maar dan zakte dat weer weg. Ik zag zoveel BMW’s rijden en in het echt zijn ze toch wat gewoner dan op de foto. De Volvo’s die ik zocht waren te weinig onderscheidend en de Maserati durfde ik niet aan. Op de Citroën C6 werd ik verliefd, maar er stond geen geschikte in de buurt.

Toen appte vandaag de verkoper van de Alfa dat hij een nieuwe had binnengekregen. Een witte. Ik vroeg wat door en even later vroeg ik of hij die blauwe waarin ik had gereden nog had. Die had hij, en nu is hij verkocht. Aan mij.

Ik had destijds maar een klein rondje met deze gereden, hij stond nog niet eens officieel te koop, er zaten er nog andere velgen op en hij was nog niet gepoetst.

Kennelijk moest het gewoon even landen. Mijn hoofd was op hol de afgelopen twee maanden, als een sneeuwschudbol, maar nu is het weer rustig en kwam ik uit waar ik begon.