De weg van de krijger

Toen ik zestien of zeventien was, bracht ik veel tijd op mijn zolderkamer door. Het was de veiligste plek op aarde en ik vermaakte me met mijn stereo-installatie en mijn autotijdschriften. Op zekere dag besloot ik mijn kamer uit te breiden door een schot tegen de schuine wand te verwijderen waardoor ik toegang kreeg tot een kruipruimte. Het was een onafgewerkte ruimte waar niets op de betonvloer lag, en ik kon door een kier op straat kijken.

Om de boel wat op te leuken, legde ik een matrasje op de vloer, hing ik wat posters op en zette er een lampje neer. Ook mijn judodiploma’s en wat vaantjes van voetbaltoernooien hing ik aan de wand.

Toen ik vierentwintig was ging ik het huis uit, haalde de ruimte leeg en plaatste het schot weer terug. Maar ik vergat mijn Budo diploma’s -Budo betekent “de weg van de krijger” met daarop de zoveelste Kyu in Judo dat “de zachte weg” betekent. Niet dat ik de diploma’s gemist had, of dat ik wist dat ik ze vergeten was, maar nadat ik het schot terugplaatste, 32 jaar geleden, is er nooit meer iemand in die ruimte geweest. Altijd als ik met de hond langs dat huis liep, hingen mijn diploma’s daar in die donkere ruimte, niemand heeft ze ooit ontdekt.

Tot kort geleden dan. De nieuwste bewoners gingen de kamer isoleren en vonden de diploma’s en wat vaantjes. Ze vroegen aan hun buurvrouw, die er al sinds 1987 woont, of ze de naam op de diploma’s kende. Die kende ze, en omdat ik nog in de buurt woon kwam ik haar deze week tegen en vertelde ze dit. En zo kreeg ik mijn diploma’s terug na meer dan dertig jaar…