Ik logde in en luisterde naar onze CEO en nog wat c-level functionarissen en ik werd er niet vrolijk van. Eigenlijk ontnamen ze me mijn levenslust, of wat daar nog van over is. Ik ben natuurlijk 56 en ik heb het niet ver geschopt, in tegenstelling tot deze sprekers en ik snap ook precies hoe dat komt. Deze mensen kunnen namelijk aan één stuk lullen en nog in het Engels ook. Goed, het zijn Amerikanen, dat scheelt, maar zij begrijpen de business, en ik niet. Zij weten wat er speelt en ik heb geen idee. En al wist ik het, dan nog was ik in twee minuten klaar met vertellen.
De CEO had het maar over zijn passion en dat iedereen dezelfde passie moest hebben, anders moest je gaan nadenken of je nog wel voor het bedrijf wilde werken. Ik dacht aan mijn passie. Jeetje, dat was lang geleden zeg, dat ik passie voelde. Ik heb juist heel weinig passie. Ja, als mijn salaris binnenkomt een keer per maand, dan heb ik even een paar minuten een lichte opleving. Maar verder probeer ik zoveel mogelijk Amerikaanse propaganda te vermijden want anders word ik depressief. Want de Amerikanen zijn altijd exited. De hele dag. En ze geven de baas en het bedrijf complimenten en zeggen dat ze zo blij zijn om deel uit te maken van deze familie.
Eentje was nieuw en wist te vertellen waarom hij bij het bedrijf was gekomen en het was niet het salaris. Althans, die reden gaf hij niet. Ik vind dat al knap. Ik heb dat nooit. Ik werk omdat dat eenmaal moet. En ondanks dat hij er net was, wist hij door zijn hoge functie toch al in de wij vorm te praten en hij wist ook welke kant het bedrijf op zou gaan.
Tja, en als ze het dan ook nog over AI gaan hebben, dat we een AI team hebben opgericht dan voel ik me vrij waardeloos. Ik weet daar niks van. Vorige week stond ik nog voor lul bij een verzekeringsmaatschappij omdat co-pilot me verzekerd had dat ik recht had op schadevergoeding, maar de verzekeraar lachte me uit. Toen ik dat tegen co-pilot zei veranderde hij spontaan zijn antwoord. Dat moet ik eens doen op mijn werk! Een fout advies geven en dan zeggen: “klopt dat het een fout advies was! Wat scherp opgemerkt van je! Maar hier is hoe het echt werkt.”
Ik moet nog een tien jaar werken, en op deze manier gaat dat niet lukken. AI gaat mij overnemen en ondertussen kan ik niks. Geen idee wat ik nog zou moeten doen en ik kan mezelf al helemaal niet verkopen. Voor mij is een probleem een probleem dat opgelost moet worden. Het is geen uitdaging al ben je wel een beter mens als je het probleem als uitdaging ziet. Ik ben altijd blij als het probleem is opgelost, het lijkt me juist kut als je uitdaging ineens weg is.
Eigenlijk wil ik juist terug in de tijd, niet vooruit. Ik wil dat het leven simpeler wordt, niet gemakzuchtiger. Ik wil een halve meter sneeuw, geen lente. Ik wil dat er een wereldwijde computerstoring komt en dat aandeelhouders in paniek raken. Maar goed, dat is tegen beter weten in. Maar ik moet een plan B gaan maken, maar ik zou niks kunnen wat AI niet van me kan overnemen en dat baart me zorgen.
I’m so exited that I joined this company and we have the greatest team in the world, aldus de CEO. Vind ik ook zo knap, dat hij precies daar is gaan werken waar het beste team van de wereld zit. En dat hij ze ook allemaal heeft beoordeeld. Nee, ik ben voor een dubbeltje geboren..
Mack 