Ready Freddie

We keken de film Bohemian Rhapsody, ik voor de tweede keer, Linda voor de derde. De film eindigt met het live aid concert op Wembley in 1985. Daarna keken we het echte concert op YouTube en we concludeerden dat dit het beste live concert ooit was. Wat we natuurlijk helemaal niet kunnen weten omdat wij samen maar 0,00000000001% van alle live concerten hebben gezien, en Linda nog tien keer zoveel als ik. Ik kan het me nog herinneren die dag, ik zat bij mensen uit de straat te kijken en ook toen hadden we het al door, daar gebeurde iets bijzonders. Ik weet niet wie er na Queen moest, maar die heeft geen leuke dag gehad.

Ik heb tot de dag voor het overlijden van Freddie niet geweten dat hij homo was of dat hij ziek was. Ik wist zelfs niet dat hij geen Europeaan was. Ik wist niet eens dat hij rare tanden had. Ik vond hem verschrikkelijk stoer en mannelijk en zijn haardracht met snor vond ik geweldig. Mijn favoriete nummer was “don’t stop me know” en ik had geen idee wie Scaramouche was. Ik verstond het niet eens. Gotta move of zo maakte ik ervan.

En toen hoorde ik dat hij aids had en de volgende dag was hij al overleden. Ik hoorde het op de radio, vroeg in de ochtend terwijl ik me stond aan te kleden. Ik weet dus nog waar ik was toen ik het hoorde. Sinds kort hangt hij ingelijst in onze huiskamer, ready Freddie. Ik denk dat ik mijn snor laat staan.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

3 gedachten over “Ready Freddie”

  1. Ik weet nog de dag in 1990 dat oudste zoon mij vertelde dat hij homo was. En mijn eerste gedachte toen was, dan ga je zeker dood aan aids. Er gingen toen de meeste gruwelijke verhalen rond over jonge mannen die broodmager overleden aan aids.
    Die avond moest ik ’s avonds naar een vergadering van de OR en ik heb niets gehoord. Toen ik thuis kwam, heb ik het H. verteld. Het was op een dinsdag.
    Het weekend erop hebben we gelijk zijn vriend uitgenodigd. En na dat weekend was alles weer normaal.
    Nu erop terugkijkend, weet ik dat we gehersenspoeld werden door overheid en media.
    En van de angstige gedachte, hij wordt gediscrimineerd en zal moeilijkheden ondervinden in zijn werk, is totaal niets uitgekomen.
    Nu kan ik er om glimlachen. Maar ik vind het toch zorgelijk dat de discriminatie weer de kop op steekt.
    Hij kan er alleen maar om lachen. Kom mam, ik heb nergens last van hoor. Maak je niet druk. Doe ik ook niet./

    Geliked door 1 persoon

Zegt u het maar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *