Als het sneeuwt en de sneeuw blijft liggen vult dat mijn hart met blijdschap. Is dat een reactie die iedereen heeft, of komt het voort uit blijde herinneringen aan sleetje rijden en sneeuwballen gooien? Ik denk dat iedereen het heeft, want zelfs honden kunnen door het dolle raken van verse sneeuw.
Ik trok mijn waterdichte outfit aan, en toog met hond naar het bos. Er lag soms wel twintig centimeter en ik moest er doorheen banjeren. Lori gooide steeds haar speeltje in de lucht en sprong dan boven op de plek waar het ding landde. Ik weet dat ze het niet koud heeft, haar vacht isoleert en beschermt tegen kou en nattigheid, en haar zintuigen zijn scherp. Toch ziet ze het wild zwijn dat voor ons oversteekt niet. Even later pikt ze wel de geur op en opgewonden springt ze om me heen. Iets verderop in het bos zie ik nog vijf zwijnen, maar ook deze heeft ze niet in de gaten. Ze is te druk met haar speeltje.
Nog wat later vluchtten twee reeën door de bomen en Lori ziet het. Ze begint aan de lijn te trekken omdat ze erachteraan wil, maar dat vindt niemand, behalve zij zelf, een goed idee. In totaal lopen we ruim twee uur door de sneeuw, op sommige plekken had nog niemand gelopen. Dat is nog beter dan een pot pindakaas aanbreken. Op de laatste twee kilometer over de besneeuwde weg laat ik haar los en gooi een paar keer met haar speeltje dat diep onder de sneeuw verdwijnt. Ze rent, zoekt met haar ogen en als dat niet helpt zet ze haar neus in waarmee ze het speeltje in dertig seconden onder de sneeuw traceert.
Sneeuw maakt me blij, of ik er nu doorheen loop, de oprit sneeuwvrij maak, of er met de auto doorheen moet. Dat laatste moest ook nog een stukje en ik speel met de grip van de banden. Thuis wacht een Duvel, Belgisch bier, en Lori krijgt een varkensoor. Als ze hem op heeft komt ze bij me liggen, haar kop op mijn schoot.
Mack 
Je kunt weer op een mooie dag in de sneeuw terug zien, zoals menig een.
LikeGeliked door 1 persoon