Marnix

Heel vroeger, in de begindagen van weblog, toen het nog web streepje log heette, las ik vaak bij Marnix. Hij was een klasse apart en aanvankelijk kopieerde ik zijn stijl. Dan ontstond er wel eens een logje van slechts twee zinnen. Hij was erg origineel, zijn weblog hield hij bij op zijn eigen domein, en het zag er allemaal heel gelikt uit. Ook maakte hij nooit een grammaticale- of spelfout. Je kon wel stellen dat hij de koning was destijds.

Toen webloggen steeds populairder werd haakte hij af. Eerlijk gezegd vond ik hem een arrogante lul, maar wel een waar je tegenop keek. Hij was in elk geval niet aardig, of deed naar mij toe zijn uiterste best om dat te verbergen.

Vanochtend stond hij in de krant. Hij had zijn reclamebureau verkocht en is coach geworden. Het verhaal ging over een moeilijke persoonlijke tijd die hij had doorgemaakt, maar waar hij ook doorheen gekomen was. En nu helpt hij anderen. Een foto erbij van een man van mijn leeftijd, misschien ietsje ouder, met een sympathiek maar serieus gelaat. Zijn verhaal was niet het gelikte marketingverhaal van een coach waar je zo doorheen prikt, maar dat van iemand die zijn hulp aanbiedt aan iemand die dat nodig heeft, niet van een coach die klandizie zoekt.

Zijn domeinnaam bestaat nog steeds, maar is allang geen weblog meer, maar een site waarmee hij zijn beroep uitoefent.

Na een half jaartje kopieergedrag kreeg ik door dat mijn weblog over mij moest gaan en verdwenen langzaam zijn invloeden en ontwikkelde ik mijn eigen stijl. Ik schrijf na twintig jaar nog steeds, maar mijn weblog werd mede mogelijk gemaakt door marnix.nl.