Dag Bob

Gisteren om deze tijd leek hij nog kerngezond, nu is hij dood. Amper drie weken na Sophie hebben we vanavond Bob in laten slapen. Vrijdag is hij nog geopereerd aan zijn gebit en hij was aan het opknappen. Maar vanmiddag begon hij snel te ademen en dat was vreemd. Het ging ook niet meer over dus belden we de dierenarts. Liefst ga je niet op zondagavond dus we keken het nog even aan, ook omdat onze eigen dierenarts geen dienst had en we een half uur moesten rijden. Maar ineens beseften we dat het ernstig kon zijn en dat we anders misschien midden in de nacht zouden moeten. Ik had op de heenweg nog eigenlijk niet goed in de gaten dat het einde dienst zou zijn. De dierenarts heeft een röntgenfoto gemaakt en vertelde me een aantal dingen die ik niet goed begreep, alleen dat het ernstig was. Het leek op een uitgebreide longontsteking, maar toch was ze erg onzeker. Het kon ook een probleem met het hart zijn waardoor nu een complicatie van de operatie optrad. Ze zou hem kunnen behandelen maar dan zou hij vannacht alleen in een zuurstoftank zitten en de prognose was uiterst onzeker. Ik kon hem ook meenemen na een spuit met antibiotica maar dan zou hij weer niet in een zuurstoftank zitten. De andere optie was in laten slapen en ik wist eigenlijk wel genoeg. Ik belde Linda om het uit te leggen en ze was het er mee eens. De dierenarts bevestigde dat het een  reële beslissing was waar ze ook achter stond.

Het narcosemiddel was eigenlijk al voldoende. Toen hij in slaap was, stopte zijn ademhaling ook. Hij heeft nog wel een spuitje in zijn hart gekregen om de hartslag te stoppen. Ik zat er met betraande ogen bij. Morgen moeten we het de kinderen vertellen, die al sliepen. Hans heeft nog wel meegekregen dat het niet goed met Bob ging, en maakte al een opmerking dat hij straks Sophie achterna ging. En dat hij mee wilde naar de dierenarts, waarvan we op dat moment nog niet eens wisten of we zouden gaan. En nu heeft niemand afscheid van hem kunnen nemen, behalve ik. Sophie kreeg nog een mooie tekening mee, maar voor Bob ging het te snel. Het is onvoorstelbaar, gisterenavond om deze tijd liet hij zich nog uitgebreid aaien door de visite, en nu is hij er ook al niet meer. Niet eens meer een foto kunnen maken van de liefste kat die we ooit hadden.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log, dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

6 gedachten over “Dag Bob”

  1. Helaas weet ik hoe het is om je kat van het ene op het andere moment te verliezen. Klote is een understatement. Heel veel sterkte voor jullie.

    Like

  2. Hoe erg is dit!!!! Niks van te merken zaterdag. Heel veel sterkte, vooral voor Hans. De ene klap nog niet te boven of de volgende slaat in. Een knuffel van Magneet.

    Like

  3. Nou Bob weer. Ik weet niet hoe het komt maar op blogs kom ik steeds weer berichten van overleden katten tegen. Ik ga de mijne nog maar eens lekker knuffelen. Sterkte met het verlies en de leegte.

    Like

Laat een reactie achter op ria Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.