Ik ben een boek aan het lezen van professor Dick Swaab. Wij zijn ons brein heet het, en in die paar bladzijden die ik gevorderd ben is het mij volkomen duidelijk geworden dat de man gelijk heeft. Dat vrije wil eigenlijk helemaal niet bestaat en dat we gewoon doen wat onze hormoonspiegel ons voorschrijft. Zo zijn er hormonen die ons boos maken, en hormonen die ons geruststellen, hormonen die ons vertrouwen geven en hormonen die ons onze geliefden laten beschermen.
Nu kwam ik vanochtend in aanvaring met Linda hierover. Ik haalde iets aan dat de professor onderzocht had, namelijk dat niet de moederhersenen bepalen wanneer het kind de geboorte inzet, maar de kinderhersenen. Linda reageerde simpelweg met: geloof ik niet. En daar raakte ik danig van in de war. Want hoe kun je als leek nu zeggen dat je niet gelooft wat een professor op zijn vakgebied beweert? Mijn vertrouwenshormoon zorgt ervoor dat ik professoren blindelings vertrouw. Normaal probeer ik de leek dan zijn starheid in te laten zien. Maar wat nu als je eigen vrouw ineens tegen de professor ingaat? Dan wil mijn testosteron zijn gelijk halen, maar mijn bindingshormoon roept: ho eens even hier, dit is je vrouw! En die kun je niet zomaar even als leek wegzetten, al is de ander professor. Niks mee te maken, geloof ik niet! Het frustratiehormoon raasde door mijn hersenen. Het hormoon dat mij mijn geliefden laat beschermen zorgde dat ik geen verwurging inzette. Uiteindelijk zit ik dan met een GRRMPPFF gevoel.
Kortom, waar ik behoefte aan heb, is te weten of Swaab echt gelijk heeft. Niet in dat specifieke bevallingsdingetje, maar of het zo is dat ik niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor mijn neiging tot gelijk willen hebben, omdat het nu eenmaal een kwestie is van een hormonenhuishouding? Dat ik eigenlijk helemaal nergens verantwoordelijk voor kan worden gehouden, omdat mijn lichaam ook maar gestuurd wordt door mijn brein, en dat het hele woord “ik” wel uit het woordenboek kan? Mijn brein vindt dat het zo is.
Mack 
Ben je er ook maar eens in begonnen? Ik ben halverwege gekomen. Toen was mijn psychologiehormoon verzadigd. Binnenkort ga ik weer verder. Lees het boek uit en geef het dan aan Linda. Dan moet ze het wel geloven. Ongelovige Thomas!
LikeLike
Swaab zegt het zelf: jij bent je brein. Dus als jouw brein iets wil, wil jij dat. Alleen schijnt het ook nog zo te zijn dat wij denken iets te beslissen, maar dat men kan meten dat die beslissing al plaatsgevonden heeft voordat wij het ons bewust zijn.
LikeLike
“Want hoe kun je als leek nu zeggen dat je niet gelooft wat een professor op zijn vakgebied beweert?”
Leek??! Linda heeft toch twee kinderen gebaard? Die professor niet, dacht ik zo.
LikeLike
@Mellody: hou in dat geval ook maar op de dominee te geloven.
LikeLike
Ik geloof ook niet klakkeloos wat een dominee zegt….trouwens Linda al helemaal niet. Duss
LikeLike
3 Weken voor de bevalling had ik er spuuggenoeg van. Eruit schreeuwde ik, maar de kinderen lachten zich te pletter in de baarmoeder en bleven lekker zitten. Zij kwamen wanneer zij wilden.
En die eigen wil volgen zijn ze, tot op heden, trouw gebleven.
Ik geloof Dick Swaab, maar ook hij heeft, ik meen in de tachtiger jaren, een moeilijke tijd doorgemaakt.
Toen werd hij door niemand geloofd. Nu dus nog door een enkeling niet.
LikeLike
Fien… Ik zeg ook niet dat we bevallen als we denken ‘en nu eruit’ he.. Laat dat duidelijk zijn. En ik neem niet klakkeloos aan wat iemand zegt, maakt niet uit welke titel hij of zij heeft. Dit soort mensen geven ook vaak hun mening over wat niet ‘hun vakgebied’ is en dan moet ik ze van Mack ook geloven, omdat ze professor zijn. Nou, echt niet hoor. En het is ook al meermalen bewezen dat professoren ook uit hun nek kunnen lullen, dussss.
Daarmee zeg ik niet dat Swabie geen gelijk heeft, ik geloof het niet. En ik durf te wedden dat er ergens een onderzoek van een professor ligt die ‘bewijst’ dat het de vrouw en niet het kind is die bevalling in werking stelt. (appels zijn gezond, appels zijn niet gezond…)
LikeLike
Ik heb het van de gynaecoloog uitgelegd gekregen: Daan wilde er te vroeg uit, Chris niet. Daan zijn hersens maakten een stofje aan, zodat hij geboren ging worden. Chris en zijn hersens wilden niet. Daan zette zijn eigen bevalling in gang, want hij lag knel. Chris zette niks in gang, want hij lag uiterst comfortabel. Daan lag in een hoekje dubbelgevouwen en geplet, Chris had driekwart van de ruimte ingenomen.
Daan had er genoeg van en werd geboren. Chris dus ook, geheel tegen zijn zin in.
En nog steeds heeft Chris niks in te brengen.
Swaab heeft gelijk.
LikeLike
Het punt is: de hersenen kunnen het lichaam beïnvloeden door sommige stofjes te produceren. Dat is hoe communicatie in het lichaam gedeeltelijk verloopt.
Bijvoorbeeld, als je zenuwachtig wordt produceren de hersenen een stofje dat je een raar gevoel in je maag geeft.
Maar, heb ik eens gelezen, het werkt ook andersom. Als je maag van slag is produceert die een stofje dat naar je hersenen gaat en je zenuwachtig maakt.
Het is tweerichtingsverkeer, tussen de hersenen en het lichaam.
LikeLike
De hersenen zijn het commandocentrum voor alles. De vraag is, wie bedient ze?
LikeLike
@Mack: dat is dus niet zo. De hersenen worden ook door het lichaam beïnvloed.
LikeLike
Ja, dat heb jij gelezen. Maar ik nog niet hoor.
LikeLike