Ergens is het een triest verhaal. Ik reed vandaag even mee met iemand om diens broer (66) op te halen uit een gesloten inrichting. Ze hebben hem daar geplaatst tussen allerlei psychiatrische patienten terwijl hij daar duidelijk niet thuis hoort. Goed, hij heeft een herseninfarct gehad en zit in een rolstoel, maar nee, dat is nog geen geldige reden. Zijn broer probeert hem daar nu ook weg te krijgen. Ik chauffeurde even wat en ik hielp met het inladen van de vracht. Een kale, grijze man in oude vuile kleren en een afgeschreven rolstoel. De broers praatten wat in bijna onverstaanbaar Limburgs en ik stuurde. Flarden van het gesprek volgde ik en ik stelde mij ineens voor dat ik in een tv-documentaire zat waarin mensen geinterviewd werden die ondertiteld moeten worden. Heel vreemd maar bijna echt. De broer informeerde naar de uitslag van PSV-Ajax, want dat was voor hem belangrijk. De ander wist het niet en zei dat hij dan thoes wel op teletekst kost kiekuh.
Weer thoes aangekomen klapten we de aftandse rolstoel weer uit, waarbij er door mijn geweld een stuk ijzer afbrak. Maar dat deerde ons niet, dan kon die rolstoel tenminste bij de schroot. Maar voor nu testte ik de zitting nog even voor ik de gebruiker liet zitten. Hij zat prima. Ik voelde mij wel alsof ik in Little Britain speelde en ik zei: I don’t like’ t! Ja, dat schiet er dan zo uit. http://www.youtube.com/watch?v=7RVCgJOVqH4
Mack 
Arme man… 😐 Fijn dat hij een broer heeft die hem helpt (en die broer weer jou als chauffeur)
Wel mooi gecombineerd met die heerlijk schaamteloze britse humor.. Zo’n associatie houdt een mens op de been.
LikeLike
Leuk is dat hè, Little Britain? Gelukkig lijk je niet op die gast….
LikeLike
Inderdaad erg vervelend voor die psychiatrische patienten, dat ze geconfronteerd worden en opgescheept zitten met zo iemand.
LikeLike
@Frankie: Nou! Een vrouw probeert steeds bij hem in bed te komen liggen. En hij wil niet.
LikeLike
Oh. Dat verklaart waarom de beroertepatient die ik ooit wekenlang meemaakte op een psychiatrische afdeling voortdurend het meubilair onderkwijlde, een permanent brandgevaar was met haar sigaretten, de hele dag onschuldige mensen verrot schold en te onpas met haar krukken om zich heensloeg. Om zichzelf tegen seksuele aanvallen van ons, gestoorden, te verdedigen natuurlijk!
LikeLike
@rankie: Onschuldige mensen? Dat geloof ik niet. Die hebben zich heus wel schuldig gemaakt aan gekte.
LikeLike
Nee, maar even serieus: I really don’t like it. Dat het blijkbaar zo kwalijk is als een beroertepatient tussen de psychiatrische patienten moet verblijven. Ik meen het, als ik zeg dat die situatie voor de psychiatrische patienten per saldo kwalijker is. Hoe stel jij je psychiatrische patienten eigenlijk voor? Totaal anders dan iemand als ik? Het zijn gewone mensen hoor. Bedenk bovendien eens hoe zorgintensief zo’n patient is. Dat gaat af van de tijd van anderen, want extra personeel krijgt een afdeling er niet voor en de zorg moet hoe dan ook verleend aan iemand die gehandicapt is. Bovendien verblijven ze vaak voor een ongebruikelijk lange tijd op zo’n opnameafdeling en dat trekt een wissel op iedereen.
LikeLike
@Frankie: ik snap niet hoe het zo is gekomen met die man en waarom hij er zit. Ik ging af op wat mij werd verteld. De man lijkt meer lichamelijke verzorging nodig te hebben dan geestelijke. Dus dacht ik dat hij daar niet op zijn plek zat. Wat ik nogal sneu vond was dat hij daar zit en zijn vrouw van zijn pensioen leeft en nu niet meer naar hem omkijkt.
En hoe ik mij psychiatrische patienten voorstel? Tja. Eerlijk gezegd geen idee. Volgens mij zijn ze allemaal verschillend, maar zijn ze niet lichamelijk beperkt. Tenminste niet meer dan anderen. Maar ik begrijp jouw punt wel. Sommige psychiatrische patienten lijden ondraaglijk en proberen wanhopig beter te worden. En anderen hebben niet in de gaten dat ze ziek zijn. En als daar dan een ‘verkeerde’ patient tussen zit, gaat dat af van hun hulp die ze hopen te krijgen.
Maar dan nog blijft toch dat die man op de verkeerde plek is. Alhoewel ik dan niet snap waarom hij er zit. Als ik mijn been breek kom ik er ook niet terecht toch? Of ze moeten ineens meer aan me ontdekken, maar niet vanwege mijn been. En al wil ik er wel zitten, dan zal de leiding me toch wegsturen lijkt me.
LikeLike
Ga er maar gerust vanuit dat hij ook mentaal flink beschadigd is geraakt door dat infarct, meer nog dan lichamelijk, en als gevolg van de plotselinge handicaps waarschijnlijk ook emotioneel. Dat is waarom hij op een psychiatrische afdeling zit: het toaal van de mentale kwaal vereist blijkbaar gespecialiseerde verpleging. Veel psychiatrisch verpleegkundigen hebben ook de nodige somatisch verpleegkundige vaardigheden.
Het zou me niet verbazen als hij het verzint of enorm overdrijft van die vrouw in zijn bed (en vergeef mij als hij de waarheid spreekt). Een patiente die bij zo’n onsmakelijke man in bed moet en zal liggen komt mij voor als van zo’n exotisch slag als ik ze eerlijk gezegd nog niet heb meegemaakt, zelfs niet op de gesloten afdeling. Het is geen Loenatik! Voor dat soort buitenissige patienten moet je op een long stay afdeling gaan kijken, Zat hij daar soms? Een long stay afdeling?
De vrouw die destijds op dezelfde open afdeling als ik was opgenomen na haar beroerte, heeft daar meer dan een jaar gezeten voordat ze naar een gezinsvervangend tehuis voor verstandelijk gehandicapten ging. De meeste mensen verblijven op een open afdeling niet langer dan enkele weken of maanden. Ze is trouwens erg vooruit gegaan de laatste jaren; ik zie en spreek haar nog wel eens, al is ze nog steeds flink agressief.
Mocht mijn voorgaande reactie de indruk hebben gewekt dat iemand die een beroerte heeft gehad geen eigen plekje op zo’n afdeling heeft en wordt weggekeken, dan is dat denk ik niet juist. Over het algemeen doet ieder zijn best om tolerant, meelevend en hulpvaardig naar elkaar te zijn, binnen zekere grenzen uiteraard. Maar enkelen “zuigen” nu eenmaal enorm door hun aandoening.
Ik heb al met al ontzettend veel patienten met een psychische aandoening mogen meemaken en daar was er naar ik me kan herinneren geen 1 bij die niet doorhad geestelijk onwel te zijn. Vrijwel allen waren gemotiveerd om te herstellen. Zelfs gedwongen opgenomen mensen moesten erkennen dat ze er toch wel terecht zaten, al zagen de meesten uit naar de vrijheid, en al ken ik wel iemand die eens zo psychotisch was dat ze niet besefte doodziek te zijn en vanuit het ziekenhuis een gerechtelijke procedure aanspande tegen haar gedwongen opname. Overigens is dat een intelligente, vriendelijke, beleefde vrouw, van mijn leeftijd, die niet meer overlast op de afdeling veroorzaakte dan gemiddeld en alweer een paar jaar vrolijk rondhuppelt.
Mensen die werkelijk niet doorhebben ziek te zijn, integendeel, moet je op straat zoeken en dan met name onder de mannelijke bevolking. Een procent daarvan is psychopaat.
LikeLike
Dus van de 100 mannen is er 1 psychopaat? Ik ken ze dus? Maar ook voor psychopaten weet ik niet goed wat ik me erbij moet voorstellen. Anders Breivik, die voldoet aan het signalement, maar ook psychopaten zul je in verschillende gradaties hebben?
LikeLike
Even storen? Dit las ik laatst: http://www.managersonline.nl/nieuws/5397/twintig-procent-topmanagers-heeft-psychopathische-trekjes.html
LikeLike
“Ik ken ze dus?”
Ja.
Gewetenloosheid is er niet in verschillende gradaties. Wel in verschillende vormen.
LikeLike
@Eva, nu ik pas begrijp wat een pscyhopaat eigenlijk is (gewetenloze), verbaast me dat niks. En ik wil wedden dat die 20% ook nog 100% van de werknemers in dienst hebben.
LikeLike
Gaap
LikeLike
Ga dan ook eens op tijd naar bed joh.
LikeLike
Goed gezegd Frankie. Ik heb het ook nooit anders ervaren dan jij.
LikeLike
Voordat Breivik aan het signalement van een psychopaat voldeed, voldeed hij er niet aan. Niet merkbaar tenminste. Hoe slimmer hoe gevaarlijker.
LikeLike