Op de terugweg van Ouwehand’s Dierenpark vroeg Hans mij wat ik het mooiste dier vond. Ik moest even nadenken want ik wist het niet. Vroeger zou ik gelijk de leeuw hebben gezegd, maar de leeuwen hier zijn niet anders dan grote slapende katten. Weinig spectaculairs aan. Hans zelf vond de krokodil het mooist, maar dat was slechts een kaaimannetje van ruim een meter. Ik antwoordde dat ik de ijsberen het mooist vond, vooral die grote die steeds hetzelfde rondje liep en dan op hetzelfde punt op zijn achterpoten ging staan. Ik realiseerde me dat daar het werkwoord ‘ijsberen’ vandaan kwam. Ik las dat dat kwam doordat het de ijsbeer in gevangenschap aan normale prikkels ontbreekt en dat hij uit verveling zulk gedrag gaat vertonen.
Ik snap die ijsbeer. Hij is net als ik. Het ontbreekt hem aan prikkels. Ik doe ook elke dag hetzelfde rondje. Ik ga ook elke dag op hetzelfde punt op mijn achterpoten staan. Ik ben een ijsbeer in gevangenschap.
Aan het eind van de dag, toen het park al grotendeels leeg was, kwam ik oog in oog te staan met een grote oranje tijger. Hij keek mij aan, en ik hem. Hij zocht oogkontakt en toen hij het had, hield hij het. De wetenschap van het hek tussen ons maakte dat ik niet bang was. Was er geen hek, dan zou hij mij in een oogwenk kunnen doden, dus bekeek ik hem met respect. Want een mens is maar nietig vergeleken bij de tijger. Zelfs al zit hij achter en hek.
Mack 
En ondertussen wel het deurtje goed in de gaten houden hoor, stel je voor dat het niet goed op slot zit.
LikeLike
Reken maar dat als je omstandigheden zouden veranderen, je al snel opnieuw het opgesloten-ijsbeer-gevoel zult krijgen. Dat komt doordat je in je belevingswereld “worden” hoger aanslaat dan “zijn”. Met andere woorden: het kan en moet dus altijd beter, sneller, meer dan het is. Dergelijke ontevredenheid kent nooit een eind. Dus maak je borst maar nat.
LikeLike
En ook naar jou komen er elke dag mensen kijken. Hoe je ijsbeert.
LikeLike
Ja zeg, dat had ik nog niet eens bedacht. Ppff. Dan ga ik zo maar eens een rondje zwemmen om het publiek te vermaken.
LikeLike
Dat is een confronterende schop. Linda zegt dat ook altijd. Leren tevreden te zijn met wat je hebt.
LikeLike
Ja. Maar, o ironie, juist als je in ’n dat-moet-beter-kunnen-fase zit, is tevredenheid-met-hoe-het-is de alleronbevredigendste oplossing. Het is een anti-oplossing. Het een “oplossing” voor sukkels, voor verliezers, en dat is nu net wat jij je niet wilt voelen. Dus dan heb je een behoorlijke patstelling voor jezelf gecreeerd. Een tussenweg is er niet, men kan immers geen twee heren dienen.
Wel zal ik je een geheim verklappen. Als je echt, echt, serieus kunt berusten in en – beter nog – genieten van alles wat je hebt, zelfs al passen al je verworvenheden in een knapzak en ben je half kreupel, dan vliegen na een tijdje de gebraden duiven vanzelf je in de mond (let wel dit is overdrachtelijk). Maar niet als je die gebraden duiven stiekem verwacht en het er om doet. Dan komen ze niet. En ook niet als je wilt showen hoe veel gebraden duiven je wel scoort.
Hm. Toch mooi lullig, als jij tevreden bent en die gebraden duiven komen niet. Zou je denken. Maar dat geeft dan niet, want je bent toch al tevreden. Waarmee ik overigens niet bedoel dat die gebraden duiven verzonnen zijn.
De diepste redenen om tevreden te zijn liggen in de dingen die je al had toen je pas geboren was: eten, drinken, bewegen, ademen, slapen, knuffels krijgen, in bad gaan, etc. De onbelangrijkste redenen om tevreden te zijn liggen in de (veronderstelde en eventuele) oordelen van anderen.
LikeLike
Frankie wordt filosofisch en schopt raak. Jammer alleen dat je nog steeds een paard wel naar het water kunt brengen maar het niet kunt dwingen om te drinken.
LikeLike
Ik hoor mensen vaak zeggen – en ik ben het daar ervaringsgewijs ook mee eens – dat je helemaal naar de bodem van het water moet zakken voordat je je kunt afzetten. Of, anders gezegd: je zal eerst het hele dal door moeten, voordat je weer ergens een weg omhoog vindt.
Nou zijn mijn eigen ervaringen daarmee wel heel heftig hoor. Niet ieders dal is even diep en uitgestrekt.
Maar goed, de moraal is wel: als het paard niet drinkt, heeft ie nog geen dorst genoeg.
LikeLike
Nee, mijn dalen zijn geen duizelingwekkende afgronden. Gelukkig niet. Het is net alsof ik de berg wel op kan, maar me er niet toe kan zetten het pad te nemen.
LikeLike
Kwam even kijken of Mack zijn dagelijkse kunstje heeft geflikt. 🙂
Tevredenheid is een prima medicijn, maar het is zeker niet alles. Dingen als een gek najagen is leuk als je moe wilt worden of ergens tegenop wilt botsen. Het beste is om daar een beetje tussenin te zitten. Met heel veel dingen ben ik tevreden (vond het prima dat Rutte naar Dancevalley ging en niet als een angsthaas voortijdig het kabinet bijeenriep). Ben ook tevreden met het stralende weer. In elk geval niet te warm. Maar aan dingen waar ik wat aan kan bijdragen wil ik best wat extra stappen zetten. Die dingen liggen in de buurt, maar ook op het internet. En volgens mij draag jij met deze webverhalen ook bij tot iets. (Denk ik. 🙂
LikeLike
Milan Kundera: De ondraaglijke lichtheid van het bestaan.
“Maar is zwaarte werkelijk verschrikkelijk en lichtheid schitterend”?
LikeLike
@ Xiwel
Als een gek iets najagen kan heel tevreden stemmend zijn. Dat wil zeggen, zolang je er niet ongelukkig van wordt als je het niet bereikt. En dat is de makke van velen: ze spelen om te winnen en anders hoeft het voor hen niet. Dan mis je op twee manieren doel.
LikeLike
Ik moet er wat sneller bij zijn hier. Met alle geplempte wijsheden heb ik niks meer te commenten. Het stemt overigens wel heel tevreden dat meer mensen denken zoals ik, ben ik toch niet gek.
LikeLike
Ik ben wel nog 1 belangrijke reden tot tevredenheid vergeten: goed naar de wc kunnen. Dat je bijvoorbeeld geen obstipatie hebt. En dat je anderzijds ook niet aan de acute race raakt. Dat is iets om dankbaar voor te zijn. Over poepen wordt door velen wat neerbuigend gedaan. Maar echt, een goede stoelgang is zoveel w
LikeLike
aard.
LikeLike