Vroeger, als ik een ‘Kung Fu film had gezien, ging ik daarna oefenen op mijn broertje. Niet dat u denkt dat dat oneerlijk was, want hij was en is groter dan ik. Over het algemeen resulteerde dat in een voornamelijk verbale Bruce Lee imitatie en wat hoge trappen waardoor je hopeloos uit balans raakte. Tevens veroorzaakte de overmoed een pijnlijke rechterhand als gevolg van het doormidden willen slaan van het voorwerp dat het dichtst in de buurt was, en wat daarvoor het meest in aanmerking kwam. Een houten bureau bijvoorbeeld.
Nu trad die imitatiedrang wel vaker op. Na Miami Vice maakte ik mijn haar nat en kamde het achterover of ik ging schor en met weinig woorden praten, net als Castillo. Soms praatte ik tegen een denkbeeldige krokodil die Elvis heette. Ook na de overigens geweldige serie ‘The Master’ zocht ik manieren om mij als een Ninja te verkleden en te verplaatsen. Ik was duidelijk zoekende.
Gisterenavond zat ik promotiefilmpjes van anti-terreureenheden van het Korps commandotroepen te bekijken. Daarna liep ik de tuin in en sloop ik geluidloos naar het hek, op zoek naar een eventuele vijand. Ik communiceerde via hersengolven met Bob, onze rode kater die zich afvroeg wat ik aan het doen was. Hij deed mee, want hij sloop geluidloos achter mij aan. Toen hij bij het hek was aangekomen, zette hij zich af en met één soepele sprong stond hij boven op het hek. Ik zag zijn gestalte zich nog eenmaal naar mij omdraaien. Hij ging op nachtpatrouille, ik ging naar bed.
Gisteren rolde ik buiten over het plein. Ik deed Elyas na.
LikeLike
Linda hersengolfde; naar bed Mack… en jij deed het. Bob knapt de rest wel op.
LikeLike
Slaap je in de schuur dan?
LikeLike
Briljante clou, Mack. Daar ben jij toch de meester van!
LikeLike
Deze is er ongevraagd beroemd mee geworden. Zelf werd hij daar depressief van. Gelukkig gaat het tegenwoordig goed met hem, dus kan ik deze link hier wel neerzetten. En anders had ik het misschien ook wel gedaan.
http://www.youtube.com/watch?v=j6sUnzKinmQ&feature=fvst
LikeLike