In onze badkamer hebben wij een spiegel opgehangen. Een ideetje van Linda en ik moet zeggen: ik kan het iedereen aanraden. Linda heeft een creatieve geest en wel vaker ontspruiten zich daaraan dergelijke simpele, maar o zo briljante ideeën. Zo doet zij ook altijd een uitje door de hachee. U moet het zelf weten, maar ik zou het een keer proberen als ik u was. In elk geval, ik liep vanochtend in mijn boxershirt de badkamer op, keek in de spiegel en onwillekeurig moest ik aan de beroemde acteur Sylvester Stallone denken. Die had ook vaak boxershirts aan namelijk. De mijne ziet er zo uit.
Boxers zijn geweldige honden, helaas wat uit de mode waardoor je ze niet meer zo vaak ziet, maar altijd nog stukken beter dan een Golden Retriever of een Beagle. Boxers zijn een soort Buldoggen, maar dan niet gehandicapt. Er zijn natuurlijk wel gehandicapte boxers, maar vaak is dat hun eigen schuld. Hun verdediging was niet goed, of ze zijn gewoon te lang doorgegaan. De grootste kunst van de bokssport is op tijd te stoppen. Ikzelf bijvoorbeeld, was daar een meester in. Ik stopte eigenlijk altijd op tijd. Praktisch voor dat de bel van de eerste ronde ging, stopte ik al. Enorm effectief want één: de tegenstander verwacht het niet, en twee: de schade blijft beperkt. Het vergt aan de andere kant wel doorzettingsvermogen want grootheden als Mohammed Ali en Mike Tyson hebben deze kunst nooit goed onder de knie gekregen en daar ondervinden ze nu de nadelen van. De andere kant van de medaille is dat je nooit lang in beeld bent, vandaar dat u mij ook niet kent als bokser.
Nou, van bokser is het maar een klein sprongetje naar het grootste duo aller tijden, Simon en Garfunkel. Want zij zongen lailailai. Ach, dat heeft u vast wel eens meegezongen. Wie heeft het niet meegezongen? De moeilijkheid van lailailai meezingen was eveneens het tijdig stoppen. Want in je enthousiasme gooi je er vanzelf nog een lailailai uit, terwijl Art en Paul dan alweer het volgende couplet inzetten.
Sommige mensen weten ook niet wanneer je een logje moet stoppen. Die gaan maar door, en die gaan maar door. Ook hier geldt, stop op tijd en raak niet op drift met het toetsenbord terwijl de essentie van wat je wilde zeggen al in de eerste zin stond. Je moet ze de kost geven die in die val trappen. Een logje moet kort en bondig zijn en een duidelijke boodschap bevatten. Iedereen moet na het lezen van het logje zonder probleem de kern van het verhaal in één zin kunnen samenvatten. Ook dat is een kunst die ik beheers, maar als je met boksen op tijd kunt stoppen, kun je het eigenlijk overal mee.
Mack 
“Want in je enthousiasme gooi je er vanzelf nog een lailailai uit, terwijl Art en Paul dan alweer het volgende couplet inzetten” hahahaha!
Erg goed stuk, dit. Die hadden ze moeten uitkiezen voor de Blogparel, dan was je op zijn minst tweede geworden.
LikeLike
Ja. Boxers zijn de leukste honden! Ik heb er twee gehad. Na elkaar. De eerste was m’n beste vriend. Een schat met wie je een heel gesprek kon voeren. Die alles aanvoelde, alles wilde weten en zien en overal meeging. In de auto kop uit het raam en wapperende oren. En lippen! Tophond!
LikeLike
Het geldt ook voor reacties. Je hebt mensen die reageren kort en bondig, liefst met een vleug humor of een olijke kwinkslag daarin verwerkt. En dat was dan dat. Duidelijk. Klaar. Helder als glas. Niets aan toe te voegen. Spijker op z’n kop. Bull’s eye. De oneliner van de week. Zo’n reageerder is dan duidelijk aanwezig maar toch bescheiden. Bescheiden, want hij neemt niet zo veel ruimte in. Kijk, als je de ruimte die zo’n scibent al typend op je weblog inneemt gaat vergelijken met het toaal van de guimte, dan stelt het verschil tussen de kogtste en de langste reactie ooit geplaatst op een weblog niets voor. Zowel in meters als in calorieen als in bites is welke reactie dan ook niet meer dan een stofje op de snelweg. Ook als je de ruimte die een breedsprakige reageerder inneemt gaat vergelijken met het totaal van de ruimte op het www, dan nog is het niet meer dan een steentje op de snelweg. Bovendien kan de snelweg almaar worden uitgebreid dus verhoudingsgewijs wordt elk onderdeel van het www steeds kleiner. Dus ook lange reacties. Daarover later meer. Maar eerst dit: ga je nou kijken binnen 1 weblog, en je telt de langdradige reacties bij elkaar op, dan tikt dat toch al gauw aan hoor. En kijk je nou binnen het bestek van 1 logje, bijvoorbeeld dat van dinsdag 22 maart 2011, dan wordt het helemaal van belang dat een reactie bondig is. Niet iedereen heeft namelijk evenveel tijd om reacties te lezen, helemaal op een doordeweekse dag. Daarbij moet het je maar net interesseren wat de reaguurder te melden heeft. Het kan zijn dat er een heel lange reactie komt van iemand die normaal gesproken kort van stof is. Dat valt dan wel op. Dan denk je: die zal wel wat te melden hebben. Terwijl dat niet per se zo hoeft te zijn. Het kan ook dat hij/zij niet meer kon stoppen met typen, dat die tikbeweging als het ware een eigen leven is gaan leiden in het onbewuste. Daarop kom ik straks nog uitgebreider terug. Ook kan het zijn dat iemand die altijd langdradig reageert dat ook nu weer doet. Meestal zie je dan meteen van wie de reactie is. Een hele lap tekst? Oh da’s Piet, die heeft thuis niet al te veel aanspraak. Dan lees je er zo’n beetje vluchtig overheen en focust alleen op steekwoorden, de woorden die anders dan anders zijn zeg maar. Je hebt natuurlijk ook mensen die altijd lang reageren en opeens kortaf gaan doen. Dat is dan niet meer echt bescheiden maar eerder een beetje passief agressief. Hij wil daar iets mee zeggen, het heeft in zekere zin een metaboodschap. Het is net als met een boksstoot inderdaad, maar alsof die onderweg bevroor. Dus te snel tot een stoppen is gekomen. Bij zo’n tijdelijk geconstipeerde reageerder zit er dan iets dwars. Als dat loskomt, wat er dwarszat, dan is dat een bevrijding. Dat is dan ook de reden waarom mensen maar doorgaan met dat lailailai: het moet er allemaal uit! Wij zullen dooooorgaan! Als iemand dus eerst heel kortaf reageert maar de volgende dag heel erg lang, dan moet je dat opvaten als een lailailai, dus in feite blijde klanken. Let wel, dit betekent dus niet dat er bij iemand die een lange reactie schrijft dus iets loskomt. Het kan ook zijn dat er uberhaupt helemaal niets vastzit bij zo iemand. Het is in zo’n geval een goede vraag wat er dan los moet komen, aangezien alles al los zit bij diegene. Je vraagt je af of ze niet eens wat bij hem vast kunnen zetten, daar verbale diarree na een tijdje behoorlijk kan gaan vervelen. Nou maakt het uiteraard veel verschil of iemand correct Nederlands schrijft of er een grammaticaal en spellingstechnisch potje van maakt. Ook is het prettig als de stijl in orde is. Er mag best een persoonlijk tintje aan zitten, bij voorkeur zelfs, want dat is wat stijl maakt, maar aan de anjuist niet op tijd kunnen stoppen, van schrijvers die blij zijn of bij wie juist iets dwars zit, en waarvan de grammatica, spelling en stijl al dan juist niet volgens de regelen der kunst zijn gehanteerd. zo zien we maar weer: het is een wondere wereld.
Leuk stukje trouwens. Maar da’s vanzelfsprekend bijzaak. Het is alleen maar een aanleiding om me helemaal de tering te typen. Lailailai…
LikeLike
Jezus Frankie! 🙂
LikeLike
Leuk stukje, ja. Vooral die van Frankie 😉
LikeLike
Wat voor’n spiegel?
LikeLike
@Frankie: Ik lig in een deuk 😀
LikeLike
Zo heb je ook mensen die de show stelen. Da’s ook niet leuk.
LikeLike
Ja, en op d’r eigen weblog typen ho maar.
LikeLike
Okee, ik geef toe dat mijn laatste logje veel te lang was. 😦
LikeLike
Wat is nou je punt?
LikeLike
@Emma; dat er maar geen punt achter komt! 🙂
LikeLike
De titel is eigenlijk al genoeg 🙂
LikeLike
Ik probeerde irritant te zijn. Maar dat is maar ten dele gelukt, geloof ik.
En dan ga ik nu zoals beloofd, nog nader in op lange reacties die mettertijd vanzelf korter worden en op het eigen leven dat de tikbeweging leidt in het onbewuste. Alhoewel ik bij nader inzien wat moe ben. Onbewust ook. Denk ik. STOP.
LikeLike