Hiekikowokan

Vanochtend liep ik op Utrechtse bodem, naar een examentraining, en tijdens het lopen voelde ik mij een beetje Neil Armstrong. Ja, waarom weet ik ook niet precies, maar het moet iets te maken hebben gehad met de bijzondere stappen die hij zette. Ik keek naar de hoge gebouwen en bedacht dat hier mijn wortels lagen. Hier ben ik geboren, hier zijn mijn vader en moeder geboren en ooit zijn zij hier geweest. Het voelde als een historische gebeurtenis. Misschien was het dat ook en moet u zich afvragen waar u was op 12 maart om kwart voor tien. Nou ja, onzin natuurlijk want ik beelde het mijzelf in. Ik ken het grootste deel van Utrecht maar nauwelijks en bovendien kwam mij een jongeman tegemoet met een knalroze jas aan. Nou, toen was er van dat gevoel weinig over. Ik besloot dat hij homo moest zijn en terwijl ik hem naderde, keek ik hem aan. Niet om te sjansen, maar om te zien of hij terugkeek en dus homo was. Nu kunt u denken: je keek zelf ook dus in zekere zin ben je ook homo, maar dat is niet waar hè. Mijn jas is grijs. Maar nee, met een chagrijnige blik liep hij mij voorbij zonder mij aan te kijken. Het bracht mij in de war. Loopt de hete roman hier ook al in het roze? Het moet toch niet gekker worden! Dat kijken naar anderen en vooral naar vrouwen is trouwens een zuidelijke eigenschap. Moet u maar eens opletten als u in Brabant of Limburg bent, daar kijken de mensen u veel meer aan. In het westen niet. Welnee, daar interesseert het ze geen bal. Zuiderlingen zijn veel meer geïnteresseerd in hun medemensen en kijken ze daarom vaker aan. Ik heb dat ook overgehouden uit mijn jeugd, ik wil even zeker weten of het wel allemaal goed gaat met de blondine die mij tegemoet komt lopen.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

14 gedachten over “Hiekikowokan”

  7. Ahh, ik snap het principe.
    Ik kan vanaf nu elke man grondig bekijken zonder dat het met gelonk te maken heeft.
    Joh, er gaat een wereld voor me open.

    Like

    Beantwoorden

  8. De dieper liggende oorzaak van dat om zich heen kijken in het Zuiden is dat het vrouwelijk schoon daar, en dan vooral in Limburg, afgetekend veel mooier is dan in de rest van het land. Neem de proef maar op de som op een willekeurige dag in Maastricht. Je zult je ogen uitkijken, beloof ik je. Vandaar dat sterk ontwikkelde omgevingsbewustzijn, als ik dat zo mag noemen.

    Like

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op Bjorn Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *