Eigenlijk had ik mij vanmiddag carnaval vierend richting dorp moeten begeven, maar in plaats daarvan liep ik met Hans en Tammar naar buiten. Ik liep, zij fietsten. Na 20 seconden werd Hans door buren geconfisqueerd om mee naar het kindercarnaval te gaan en hem heb ik na een snelle verkleedpartij pas weer na het eten teruggezien. Met Tammar liep ik verder en zij zag een klein meisje. Of ze daarheen mocht, vroeg ze en ze trapte al in de richting van het meisje. Ze reed zo ongevraagd de voortuin in en het meisje lachte naar haar. Ineens rende het richting Tammar, omhelsde haar en gaf haar een kus. “Ik heet Annabel, en jij?” Zo ongeveer ging het ook toen Jip en Janneke elkaar voor het eerst ontmoetten. Jammer dat dat verhaal al geschreven is anders had de politiek het misschien binnenkort wel gehad over “Annabel en Tammar-taal”
Vanochtend was ik al naar de speeltuin/kinderboerderij geweest met mijn kroost en een buurjongetje. Dat was een groot succes. Ik hobbelde achter Tammar aan omdat die elk speeltoestel wilde uitproberen. En elk beest in de kinderboerderij wilde bekijken. Ik fungeerde als slaaf. Behalve toen we weer weggingen, toen waren de rollen omgedraaid. Ik was degene die de zweep hanteerde. Nou ja, de conclusie van vandaag is dat het een stuk beter ging dan vorige week zondag, alleen ben ik zo bejaard dat ik niet meer een hele zondag red zonder op de bank in slaap te vallen. Zittend deze keer, naast Tammar, die met een duimpje in haar mond een tekenfilm zat te kijken.
Mack 
En jij, ook met je duimpje in je mond?
LikeLike
Ik wou net zeggen, dat is nog altijd beter dan andersom.
LikeLike
Nou ja, je mag dan een slaaf zijn, maar dik ben je niet.
LikeLike