Ik was gisteren beroepsmatig bij een kinderdagverblijf. Op mijn weg naar de administratie moest ik hoesjes om mijn schoenen trekken en voorzichtig mijn weg zoeken door een slaapzaal met daarin op de grond slapende dreumessen. Ze lagen weliswaar op matrasjes, maar toch, het was een vreemd gezicht. Dat sluipen richting administratie behoort bij de basistraining boekhoudcommando. Er schijnen ook kinderdagverblijven te zijn waar de kinderen buiten in hokken slapen maar ook dit vond ik wel wat weghebben van Roemeense gestichtstaferelen.
Vandaag was ik in mijn rol als vader bij een kinderdagverblijf, namelijk degene waar Tammar gelegerd is. Ik ging haar ophalen terwijl mijn normale taak haar wegbrengen is. Eerst reed ik twee rondjes om het kinderdagverblijf om een parkeerplek te zoeken. Ik wist niet dat het 's avonds zó druk was met ouders die hun kinderen ophalen. Toen ik binnenkwam voelde ik nattigheid; de eerste twee klasjes waar ik langs liep zaten vol met volwassenen. En ja hoor, het klasje van Tammar ook. Ik trok de deur open en keek de juffrouw verbaasd aan. "Wist je dat niet? Er is een nieuwsbrief van geweest hoor! De kinderen mogen vandaag hun schoen zetten en daarom maken ze eerst een tekening en gaan we straks een liedje zingen! Het duurt tot half zes." Ik draaide me om en zei: "tot half zes dan." Daar moest de juffrouw erg om lachen maar pardoes kreeg ik een schaar en een potje lijm in mijn handen en werd ik richting Tammar, die al aan tafel zat te kleuren, gedirigeerd. Ik deed mee, uit protest mijn jas aanhoudend, en zong uiteindelijk vier Sinterklaasliedjes mee.
Ja, dat zijn toch wel mijn favoriete bezigheden. Ik vroeg de juffrouw of ze voortaan via Hyves dit soort dingen even van te voren kon melden. Daar kon ze niet aan beginnen. Jammer. Dit is wel the story of my life hoor, door onoplettendheid overal te laat achter komen, dat begon al heel vroeg. Ik blijf het alleen verdacht vinden dat mij juist vandaag werd gevraagd Tammar op te halen.
Mack 
Zeker zo’n net nieuw, fris kinderdagverblijf met een pracht van een locatie en een dijk van een pedagogisch beleid. Das toch niks man. Kun je beter laten zien dat jij de leukste papa van de opvang bent.
Heb je iets moois geknutseld?
LikeLike
Een stoomboot. Het mooiste wat ik ooit geknutseld heb is een surprise voor mijn broer. Het werd een kartonnen Renault 5 GT turbo en hij leek nog sprekend ook. Deze stoomboot had watjes als rook, maar die waaide bij mij de verkeerde kant op.
LikeLike
Kersttijd vond ik nog erger dan de Sinttijd. In groep 8 geloven ze niet zo heel hard meer. Het was meer helpen met gedichten maken en surprises verzinnen.
Nee dan Kerst. De placemats gingen nog wel. Maar de houders voor de waxinelichtjes. Die lichtjes gingen in een glazen pot, die beschilderd moest worden. En ik verdomde het om voor 28 potten te zorgen.
De lijst met wat elke familie zou maken voor het kerstdiner, (27 nationaliteiten op school).
Het optreden, (graag wat gedekte kleding, geen rap, maar een iets stemmiger stuk, waar weken ruzie over werd gemaakt over wie, wat, waar.
En altijd werd het weer een feest, met lekker eten, een speciale stemming, en ouders die wat bleven hangen om wat te kletsen.
En toch hikte ik er elk jaar weer tegenaan.
LikeLike
Hahahaha, voor zover ik een beeld van Linda gekregen heb op dit weblog zou ik haar in dezen ook voor geen cent vertrouwen.
LikeLike
Je lot als je in het onderwijs werkt. Voor de boekhouder is het het 1e kwartaal. Daarna komen de belastingen aan de beurt.
LikeLike
Linda heeft ze aardig op een rijtje als je ’t mij vraagt.
Waar waaiden jouw watjes dan naartoe?
LikeLike
Eerst naar voren en daarna met een boogje naar achteren.
LikeLike
Hehehe. Die Linda toch.
LikeLike