Er schijnt een bevolkingsgroep in India te zijn uitgestorven. Hun laatst overgeblevene is vorige week overleden en dat was het dan: 65.000 jaar Bo-historie weggevaagd. Mevrouw Bo, de laatste, sprak als enige ter wereld de Bo-taal nog en gelukkig praatte zij wel veel in zichzelf. Anders had je helemaal niks meer aan die taal. Maar hoe kan zoiets, vraag ik mij af? In 1858 waren er nog ongeveer 5000, ook niet echt veel, maar nu is het dan definitief over. Stel dat er straks nog 5000 Friezen over zijn, moeten we dan ons best doen om hun aantal weer te verdubbelen? Dat er een hek omheen gaat en dat geen Friesche maagd of hengst zich meer met een niet-raszuivere Fries mag vermengen? Moeilijke kwestie. Het lijkt erop dat als je in de natuur iets wilt behouden, dat het dan kapot gaat en als je iets wilt bestrijden, dat het niet uit te roeien is. Volgens mij is de natuur niet zomaar iets dat her en der groeit. De natuur is een meedogenloos, maar evenwichtig en intelligent wezen, misschien wel een vrouw.
Mack 
Ze noemen het toch niet voor niets Moeder Natuur?
LikeLike
Ik kan ook een taal spreken die niemand kent 😉
LikeLike
@Gabry: klopt, zo noemen ze het. Maar ik denk nu dat ze echt een vrouw is. Eentje van vlees en bloed, die ergens tussen ons rond waart.
LikeLike
Tsssk, die laatste vier woorden… Bij wie heb je nu weer iets goed te maken?
LikeLike
Zo’st maar net!
LikeLike
@Emma: bij het vrouwelijke deel van de wereld.
LikeLike