U kunt het zich misschien niet voorstellen, maar ook ik kreeg ze. Ooit. Ik had een hele stapel. Een heuse geparfumeerde met een lippenstiftmondafdruk erop, van een ander een liefdesverklaring en tevens verkeringsaanzoek, en een hele verzameling van een meisje in wie ik wel wat zag, maar omdat ze m'n achternichtje was, en in die tijd de wet nog heel anders in elkaar zat, is dat nooit wat geworden. Nou ja nooit, één keertje dan, op 26 december 1985, tussen tien en twaalf 's avonds, daar heb ik nog jaren op geteerd. Inmiddels is die zonde wel verjaard dus kan ik het wel bekend maken.
Maar die brieven. Op een moment van uiterste bravoure heb ik ze allemaal zorgvuldig verbrand in de tuin. Ik was 19 en voelde me wel klaar met kalverliefdes. Daar ging een schat aan waardevolle Nederlandse literatuur in vlammen op. Maar ja, weet jij veel dat later Hyves wordt uitgevonden en je de schrijfster van de geparfumeerde brief weer eens spreekt, en dat ze zich bovendien die brief nog weet te herinneren? Dan is het toch erg jammer dat je hem niet meer hebt. Maar goed, Hyves werd ook uitgevonden dus het is een kwestie van tijd voordat er een machine komt die alle atomen van die verbrande brief weet op te sporen, het scheikundige proces ongedaan maakt en die brief weer leesbaar maakt. Kan nooit meer lang duren gezien de huidige snelheid van de ontwikkelingen.
Mack 
Dat is pas echt brandende liefde.
LikeLike
Brandende liefde in brandend zand.
LikeLike
Een echte vent steekt z’n liefdesbrieven toch niet in de brand? Die houden juist zijn ego in stand! 😉 (die moet er wel achter….)
LikeLike
Eva, liefdesbrieven bewaren is zo Friesland.
LikeLike
E-mails branden niet, verdomme.
LikeLike