Bezitsdrang

Die Tammar van ons, dat is er eentje. Die heeft het leiding geven in zich. Niet dat leiding geven zaligmakend is hoor, vooral niet als het gebeurt door mensen die leidinggevende eigenschappen ontberen. Maar ze commandeert door te wijzen naar wat ze wil hebben en maakt middels het woord "die" duidelijk wat de bedoeling is. Als je het verkeerde geeft pakt ze het aan en gooit het weg. En dat doet ze niet alleen met knuffelberen, ook met volle flesjes drinken. Klabam, op onze arme laminaatvloer. Als ik haar op haar daden aanspreek (slaan is bij wet verboden) kijkt ze arrogant langs me heen. Maar soms komt ze kraaiend op me afrennen met haar handjes in de lucht ten teken dat ik haar op moet pakken. Ze laat zich dan door mij op haar wangetje kussen maar niet te lang want dan wijst ze alweer naar iets wat ze toch niet wil hebben. "Die!" Maar het allermooiste van een dochtertje is voor een vader dat hij nu kan zeggen: 'mijn kleine meisje.'

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

42 gedachten over “Bezitsdrang”

  1. Mag ik jouw bewering tot drie keer toe in de overtreffende trap beamen? En ik heb daarna nog lang en gelukkig geleefd en doe het nog steeds, hoewel ze niet meer zo klein zijn, mijn drie meisjes.

    Like

  2. Ik lig helemaal dubbel om Hermanus… 🙂
    En Laurent, dat zit in onze genen, wij kunnen daar totaal niets aan doen.. En ik denk dat het ook zo een beetje lijkt doordat mannen het nodig hebben. Het is de wet van de natuur..
    Daarentegen koken we ook lekker (uitzonderingen daargelaten)

    Like

  3. Emma, je hebt gelijk. Ik wist niet dat het geen officieel woord is en ik zal het niet meer doen. Bedankt voor dit leermoment.
    (kijk, zo kan het ook)

    Like

  4. Komop zeg. Middels is gewoon onwetendheid. Powerwalken is een overbodig interessant woord voor wandelen. In die zin ben ik ook zeer nodig in jouw leven. Om je niet naast je schoenen te laten powerwalken.

    Like

  5. Ik zeg (alweer): tijd voor een weblogfeestje! We kunnen ook met z’n allen gaan bowlen. Dan moet het wel graag zó geregeld worden dat Hermanus en ik niet van elkaar weten dat wij ook komen.
    Doen we, gezellig!

    Like

  6. Nee, ik vind dat zóóó zielig, echt waar. Ik kan er niks aan doen. Altijd al gevonden.
    Dat zal komen door mijn jaloerse inslag ben ik bang 😉

    Like

  7. Emma en Mack doen af en toe alsof ze getrouwd zijn. Met elkaar.
    Maar eh … mijn commentaar op dit logje: Ach guttie, wat lief!!!
    Weblogfeestjes? Bwèh!!

    Like

  8. Ja oke, maar feestjes heb ik met vrienden, niet met mensen van het internet.. ik weet het, een hele kromme gedachte in 2009 (not), maar ik krijg zo’n ‘ik heb geen leven’ gevoel bij die dingen..

    Like

  9. @Linda: waarom zou men zich in deze cybernetische tijden bij het kiezen van vrienden moeten beperken tot diegenen die men in de deprimerende dorpskern van zijn/haar woonplaats dan wel de grauwe burelen van zijn/haar werkplek tegenkomt?

    Like

  10. @Laurent
    Als dat de mensen zijn die jij tegenkomt/mee om gaat dan kan ik jou begrijpen. Maar dat moet je dan toch bij jezelf zoeken? Ik vind het een stom excuus. Alsof er in weblogland allemaal leuke mensen zijn en in het echte leven alleen veenlijken en randdebielen. Ik zou verhuizen als ik jou was 😉
    Ik heb een leuke vriendenkring en leer altijd wel weer nieuwe mensen kennen. Maar mijn mening is (en niet die van mijn man, laat mij hier duidelijk in zijn) dat je nog kan denken dat je iemand goed kent op internet, maar het ligt er helemaal aan in hoeverre hij/zij zich wil laten kennen.
    Ik vind het geen ‘vriendschap’. Webloggen is een leuke hobby maar meer dan dat vind ik (nogmaals, ik!) een beetje zielig. En je kunt natuurlijk heus wel een band met iemand krijgen door de jaren heen (zie Frankie-Mack, Yukiko-Mack) maar ik hoef écht geen kennis te maken met heel weblogland! Alsjeblieft zeg. Laat staan een weblogfeest… Kill me now!
    Maar dit is mijn mening en mijn mening betrek ik altijd op mezelf, niet op anderen. Wat Mack doet, of dus anderen, is eigen keus.

    Like

  11. @Linda: op Internet zijn er in elk geval méér mensen, dat is het enige wat ik wou zeggen.
    Nee, met heel weblogland hoef je geen contact te leggen, maar je gaat b.v. toch ook niet bij al je collega’s op bezoek? En die bedrijfsfeesten zijn ook altijd zo ‘gezellig’, ja.
    Ik zie het verschil niet zo, behalve dan dat je via Internet op een wat andere manier kennis maakt met mensen dan in het echt.

    Like

  12. @Linda: ik denk dat het vooral te maken heeft met de manier waarop je contact leggen het prettigst vindt. Sommige mensen doen dat het liefst in het echt, maar anderen kunnen schriftelijk prettiger communiceren.

    Like

  13. Ja oke, het zal bij jou ook anders zijn omdat je niet getrouwd bent en (volgens mij?) geen kinderen hebt. Daar bedoel ik mee dat je (wat dat betreft) geen rekening hoeft te houden met anderen. Ik vind, als je getrouwd bent, dat man én vrouw dat wel moeten doen.
    Dussss, ontmoeten onder omstandigheden zoals Mack-Frankie (dan bedoel ik de band die ze hebben, niet haar ‘prive problemen’) dat begrijp ik. Maar dat (voor mij) is een uitzondering op de regel.
    En hoe we hierop kwamen, dat was volgens mij een weblogfeest, ja, alleen het woord al… Maar ik geloof dat manlief en ik die mening wél delen 😉
    Iedereen kan lekker doen wat ‘ie wil, maar ik vind sommige dingen niet kunnen.. Mijn mening.

    Like

  14. We gaan lekker Laurent maar daar heb je zeker een punt. Er zullen mensen zijn die het prettiger vinden via internet contacten te leggen, ik a-b-s-o-l-u-u-t niet…
    Ik schrijf dit en snap tot de dag van vandaag niet dat Mack en ik bij elkaar zijn.. 🙂

    Like

  15. Feestjes zijn eng. Dan zijn er veel mensen.
    Off topic: Het valt best mee hoor, met die kleine meid van jullie. Het kan erger. Dat je kind naar een ding wijst en er “kom maar” tegen roept. Tammar gaat er tenminste nog redelijkerwijs van uit dat “die” niet vanzelf naar haar toe vliegen.

    Like

  16. Zo Mell, dat heb ik nu even gelezen zeg!
    Linda, meid, ik ben het nog steeds niet met je eens. Ik denk echt dat een weblogfeestje hartstikke leuk kan wezen. Zeker als je diegene die altijd lopen te bekvechten samen aan de koffie zet 😉
    Wat ik nu wel weer een beetje sneu vind (zonder iemand te willen kwetsen) is twitter. En al helemaal als je 30 keer per dag twittert. “Zo, ik ga even de hond uitlaten”. “Zo, ik ben weer terug”. En dat dan ook bij een ander te moeten lezen. Zo raak je wel behoorlijk in de war met het internetleven en het echte leven. Bovendien, op die manier werkt men een internetverslaving wel in de hand zeg. Waar halen die mensen de tijd toch vandaan?

    Like

  17. @Eva: niet terugkrabbelen nu, om 21:00 was het nog een grapje. 😉
    Maar iedereen moet het allemaal zelf weten, ik ben ooit op een chatbijeenkomst geweest (12 jaar terug) en ik voelde mij behoorlijk sneu inderdaad. Zoals Linda zegt: alsof je geen leven hebt. En dat klopte ook.;) Maar er is niks mis mee om mensen via internet te leren kennen maar als je in een gezinssituatie zit heb je het eerst te zorgen dat daar alles oké blijft verlopen. Als het spanning geeft gaat het gewoon over. En dat is helemaal niet erg. Voor mij werkt het zo: ik kan iets pas leuk vinden als ik er daarna ook enthousiast over kan vertellen tegen Linda. Als dat niet zo is, vind ik het met terugwerkende kracht niet leuk. Vergelijk het met een kater na een nacht doorzakken.

    Like

  18. @Eva: twitteren… zucht zucht!!! Ik heb het twee keer geprobeerd, ik kan ook niet begrijpen wat ze daar leuk aan vinden. Een mening heb ik er verder niet over want ik hyve veel, is wel anders, maar dat is iets wat ik leuk vind. Smaken verschillen..
    Maar ik snap je..

    Like

Zegt u het maar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *