De laatste tijd hebben wij wat probleempjes met Hans, onze piepjonge oudste. Hij dramt, huilt, probeert uit, is moe, geeft niet toe…En vooral onder het eten. Elke avond hetzelfde: treuzelen, nee zeggen, huilend naar de gang en weet ik wat allemaal nog wel niet meer. Laatst, hij moest naar de gang, wil de deur dicht doen, ik roep nog: "zachtjes met de deur!" de deur valt zachtjes dicht, hij doet hem weer open om hem daarna keihard dicht te slaan. Eerlijk waar, ik hoef er tenminste nooit meer aan te twijfelen dat Linda echt z'n moeder is, zoals zij er nog wel eens aan twijfelt of ik wel echt de vader ben. Maar dat ben ik hoor!
In elk geval, vanavond was het weer eens extreem raak en Hans is met een corrigerende worp de trap op gevlogen, onder de douche gezet, en in z'n bed gepleurd, dit alles onder luid protest en gehuil. Zielig gehuil dat hij niet meer kon stoppen voordat hij in slaap viel. En denk maar niet beste lezers, dat het mij niks doet, mijn bloedeigen DNA zo overstuur te zien. Mistroostig ben ik naar mijn werk gegaan. (Ik moest nog wat afmaken. Dat u niet denkt dat het hier het ontbijt betrof.)
Zojuist hadden Linda en ik een goed gesprek van vrouw tot man. Dit kan zo niet langer. We vonden hem allebei zo zielig -Linda had tranen in haar ogen, en dat wil wat zeggen want zij kan ijskoud en emotieloos over Elvis praten- dat we het helemaal anders gaan doen. Wij worden nu niet meer boos, hij mag zijn eten laten staan zonder z'n recht op een toetje, op in bad gaan, en op een verhaaltje te verspelen want wij, verantwoordelijke ouders, willen niet niet elke avond hetzelfde geruzie aan tafel. Hans heeft ook recht op een 'prettige avond'. Ik geloof wel in deze maatregel. Oké, dat-ie nu op zeker over een jaar of tien oude vrouwtjes van hun handtasje berooft, daar vragen wij nu zelf om met dergelijke softe pedagogiek. Alles heeft een prijs.
Mack 
Het had zo een filmpje kunnen zijn dat hier is opgenomen. Wij hebben hier dezelfde conclusie getrokken. Met als gevolg dat er regelmatig een kind (of twee) naar bed gaat zonder eten… (OK, je màg het (op een proefhap na) laten staan, maar dan krijg je niets anders, en lezen we geen verhaaltje voor..) (Weet je zeker dat je het ZO vies vindt dat je dat liever doet?)
Zo zit op DIT moment Rosalie op de bank, vlak na het gesprek “Wat mag ik eten?” “Je spagetti van vanavond.” “Nee, die vind ik vies..” (herhaal dit 40 x) Tijd om haar terug naar bed te brengen (zonder ander eten.)
LikeLike
Hij komt dus over een jaar of 10 in aanraking met mij?
Weet je zeker dat je dat dan pas wilt? Ik ben te huur hoor.
LikeLike
Hoort er allemaal bij en gaat wel over. En troost je met de gedachte dat het jullie niet alleen overkomt getuige het bericht van vandaag op http://www.nu.nl/algemeen/2096890/driekwart-soms-hopeloos-gedrag-kinderen.html
LikeLike
@Jolie: het zou fijn zijn als de oplossing was:”Als je niet eet, krijg je geen toetje”. Maar dat is hier niet het geval. Hans zoekt altijd weer iets om dwars over te zijn. Die tranen van mij waren tranen van herkenning.
Toen ik hem gisterenavond onder de douche had staan, en hij stond zo te huilen, toen herkende ik het gevoel van vroeger weer. Zo klein als je bent, de onmacht dat je niet kunt stoppen met dwars doen.
(Het RIAGG zat voor mij bij ons thuis toen ik 13 was. Dit om even aan te geven dat het redelijk ernstig was met mij.)
Nu mag hij dus voortaan ‘niet eten’ (wat hij al mocht) maar hij krijgt gewoon zijn toetje (misschien na 5 happen maar dat is geen probleem bij Hans), mag gewoon in bad en krijgt gewoon zijn verhaaltje. We gaan dus proberen hem niet de kans te geven om dwars te doen. Dit gaan we een maand proberen. Kijken of het werkt.
En dan gaan we een stickersysteem instellen (zucht, wéér een stickersysteem) voor als hij zonder drammen zijn bord leeg eet. Kijken of dit werkt…
Ik ben het zo zat en het is zielig voor Hans. Ik heb gisteren gewerkt, hij kwam om 17.00 thuis en vanaf die tijd heeft hij alleen maar gehuild. Fijn, lekker thuis zijn…
We zullen zien.
LikeLike
Het zijn fases. Met mijn zoon van 11 heb ik nu vergelijkbare problemen maar dan met school. Mag hij nu wel of niet zelf uitmaken of hij studeert of al zijn tijd aan computeren en Wii besteedt? Soms doet opvoeden pijn. Maar het gezegde zegt niet voor niets: Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
LikeLike
Ik kon rond die leeftijd ook zo zijn, volgens mij.
Ik geloof dat mijn ouders een beetje dezelfde strategie volgden als jullie nu. Je kunt niet blijven donderen en foeteren als dat maar doorgaat. Je hoeft niet alles te pikken maar het moet niet compleet uit de hand lopen zodat het gewoon nooit meer gezellig is.
En kijk eens wat er van mij terecht is gekomen, helemaal niets toch? Nou dan!
LikeLike
Zeg, ik ga me er weer eens mee bemoeien, mag vast wel 😉 Nog niet zo lang geleden hebben wij exact hetzelfde gehad. En dat met 2 vierjarigen en ook nog tegelijk. Inclusief tegen deuren aantrappen, driftbuien, gillen, krijsen, meppen en gaat u maar door. Bij ons was het probleem dat ik nogal van het ijzeren regime ben en mijn man véél liever is. Maar vooral veel geduldiger. Dus het tuig bleef mijn man maar uittesten, het liefst onder het eten en het liefst met mij erbij (“kijken hoe lang ma zich in kan houden”). Het ging maar niet over.
Op een avond, na de zoveelste avond gejank, eten niet opeten, “Ga maar op de gang, dan krijg je geen toetje, morgen mag je niet met Ilse spelen, ga maar naar je kamer, nee je mag niet in bad”, hebben wij samen twee regels afgesproken:
1) Bij het eten komt een klok. Ze krijgen bijv een half uur om te eten en dan gaat hun bord weg. Daarna krijgen ze inderdaad nog een toetje maar niet heel veel, anders is hun honger weer gestild.
2) driftbuien zijn er niet zomaar, zoiets bouwt zich op, net als een onweersbui ;-). Wij houden in de gaten wanneer het mis dreigt te gaan en nog daarvóór zeggen we: “Ik ga nu even bij jou weg. Als je weer gewoon kan doen kom je maar weer naar mij toe.” En dan lopen we weg. Moest je die hoofden in het begin zien, “Huh?!?”. En daar stonden ze dan met hun negatieve aandacht waar niet meer op gereageerd werd. In het begin kwamen ze achter ons aangehold, krijsend en wel maar we bleven negeren. Al heel snel merkten we dat ze daarmee ophielden en nu zijn we er helemaal vanaf. Heeft drie weken geduurd. Soms doen ze nog wel een halfslachtige poging maar omdat we dan meteen omdraaien en weglopen, geven ze het maar weer op. Het eten wordt zonder morren en zonder klok netjes opgegeten, de driftbuien zijn weg en de deuren worden ontzien. Ik hoef niet meer zo boos te worden en manlief vind dit ook een goede manier die beter bij z`n karakter past. En samen hoeven we er ook niet meer over te discussiëren.
Zo, dit was weer een o.a.tje.
LikeLike
Wel ontzettend goed van jullie dat je verder kijkt dan het dwars zijn. Dat er misschien onmacht achter zit. Mischien vindt ‘ie het ook wel moeilijk om juist niet te hoeven eten. En is het domweg een uitlaatklep om andere emoties te tonen.
Bij ons is er nu ook een kind wat weigert te eten, te luisteren of wat dan ook. Dus het is erg herkenbaar.
LikeLike
Nog eentje van mij. Allemaal herkenbaar. Heb het allemaal meegemaakt, hoewel ik ook weet dat het steeds weer anders is. Maar weet je wat de kern van het probleem is, althans zoals ik het altijd heb ervaren. Je wil met zijn tweeen het zo verdomde goed doen, het beste gezin zijn als het ware. En nu wordt die droom, dat idee zo maar omvergekegeld door je eigen vlees en bloed, door je eigen DNA, zoals dat zo mooi werd gezegd. En dat is wat zo pijn doet en je vaker radeloos maakt. Tenminste zo is het mij jaren terug vergaan.
LikeLike
Pfoeh, hier kan ik jullie helaas niet in raden. Niet voor niets wil ik geen moeder worden… Gelukkig zijn hier genoeg wel-ouders.
Wel heb ik laatst een boekje gelezen, “Opgroeien in vertrouwen” van Justine Mol. Hier is wat info:
“Op persoonlijke wijze laat Justine Mol zien hoe straffen en belonen bij de opvoeding manipulerend werkt. Met straffen bereik je dat je kind iets niet meer doet om straf te voorkomen. Met belonen doet een kind iets vaker om opnieuw beloond te worden. De intrinsieke motivatie, het kind wil vanuit zichzelf het graag zo doen, wordt niet aangesproken. Als een kind voelt en ervaart dat het mag zijn wie het is, bouwt het zelfvertrouwen op. Het leert van wat het doet, zonder goed en fout. De opvoeder begeleidt en leeft mee met het kind. (…) Dit roept natuurlijk vragen op over het stellen van regels, corrigeren van kinderen, discipline, je eigen behoeften en dergelijke. Hoofdstuksgewijs krijg je antwoord (…)”
LikeLike
Twee keer met je ogen knipperen en hij is vijftien.
LikeLike
Drie keer met je ogen knipperen en they have left your building. Vanaf dat moment verlang je zo nu en dan hevig terug naar de tijd dat ze nog klein waren. Eergisteren hoorde ik op de radio een interview met een componist die bezig is ‘mooiste herinneringen te verzamelen’ ter inspiratie voor een nieuw stuk. Toen hem gevraagd werd naar zijn eigen mooiste herinnering zei hij: “Als ik lekker aan het buitenspelen was en wist dat mijn moeder die avond pannenkoeken zou gaan bakken. Dat onbezorgde gevoel van totale geborgenheid”. Ik kreeg subiet een brok in mijn keel en bedacht gelukkig dat ik zelf best vaak pannenkoeken, poffertjes en wentelteefjes voor mijn zonen en hun vriendjes heb gebakken. Dat is trouwens altijd een goede tip; die van de Vier Pee’s. Poffertjes, pizza, pannenkoeken en patat*. Zet ze regelmatig op het menu. Maar dan wel zelf gemaakt en niet die vieze dingen uit plastic zakjes die je in een magnetron moet kwakken ! (Volgranen) pannenkoeken nodigen eindeloos uit tot hartige en gezonde variaties met (geiten)kaas, uien, shiitake en ander vulsel. En dan zoete met honing, stroop, zelfgemaakte jam en appelmoes na. Voor Paps en Mams met een scheutje likeur en een klont roomboter ;). Idem dito met de andere drie pee’s. Bakken in kokosvet of reuzel dus weg schuldgevoel. Van de geur voordien in de keuken beginnen de meeste kinderen al te watertanden. Chocoladefondue -met pure chocola en vers fruit- was hier ook immer een hit ! En naar de nieuwste wetenschappelijke inzichten nu ook nog eens beregezond, blijkt. Scheelt natuurlijk dat koken altijd een van mijn grootste hobbies is geweest. Daar maakte en maak ik nog steeds veel tijd voor vrij.
Zo; mag ik nu ook eindelijk met terugwerkende kracht als Ouder van Toen eens in die Ouders van Nu ???
p.s. Ik zat ooit met onze vorige burgemeester in de radiostudio van een lokaal station. Hij begon net aan zijn ambtstermijn en was volkomen nieuw in de regio. De zesde klas van de lagere school zou hem gaan interviewen. “Als ze nu gaan vragen naar uw lievelingseten (want dat doen kinderen van die leeftijd altijd !) moet u antwoorden: ‘De Vier Pee’s’. Daarmee maakt u zich in één klap onsterfelijk populair”. Zo gezegd, zo gedaan. Op het moment suprême heb ik door de ruit met hem geknipoogd.
* met zelfgemaakte bio-mayonaise uiteraard. Een makkelijk en leuk klusje dat de meeste kinderen snel onder de knie krijgen. Ik deed het vroeger bij mijn oma in de keuken al. Net als patatjes maken van verse aardappelen.
LikeLike
Inderdaad, het kan heel vermoeiend en frustrerend zijn als het zo gaat. Maar voor je het weet zeggen jullie tegen elkaar: Hé, het gaat eigenlijk al een hele tijd lekker met onze Hans!
Sterkte!
LikeLike
@Jolie: Dat bedoel ik nu. Op DIT moment zeg je. 0:18 uur? Ik neem toch aan dat ze al op bed ligt. 😉
@Hermanus: Dat zei je laatst ook al, toen probeerde ik je in te huren maar liet je niks meer van je horen.
@Casaspider: Ja, dat zeggen ze. Maar dat voor het morfinetijdperk.
@laurent: Niks bereikt? Je bent de meest begeerde vrijgezel van Nederland man!
@Eva: Ik neem de tip in overweging.
@Henderijn: volgens mij heeft iedereen er last van, behalve Hermanus.
@Rob: Het heeft ook voordeel als je niet gelijk op je 18e vader wordt. Toen dacht ik nog dat kinderen naar mij zouden en luisteren en zoniet, dan zwaaide er wat.
@Frankie: goeie boekentip. *noteert*
@Emma: ik moet er nog niet aan denken.
@Felicita: jij bent zo veelzijdig dat je wat mij betreft om het even in welk blad met terugwerkende kracht mag.
@Margo: Hij is een lieve jongen. Dat scheelt enorm.
LikeLike
Zeg Felicita, het water loopt, nee, stroomt mij uit de waffel zeg! Mijn hemel! En ik heb net gegeten! Verhuur jij jezelf ook? En leg eens uit; zelf maken, hoe doe je dat met jongens als kinderen die `s middags gewoon thuis zijn? Vastbinden? 😉
LikeLike
O en wat ook helpt: midden in een woedeaanval/jankbui/zeurmoment keihard, maar dan ook KEIHARD en heel hoog, maar dan ook HEEL HOOG het refrein van dit nummer gaan zingen:
http://www.youtube.com/watch?v=asfwADW1xL4&feature=PlayList&p=D019F76779D5E176&playnext=1&playnext_from=PL&index=59
Is het meteen over en zijn ze meteen stil 😉
LikeLike
@Eva: Wat een achterlijk advies. Zeg nu zelf! Waar luister je liever naar? jankende kinderen of Gerard Joling?
LikeLike
Als ik Eva goed begrijp moet je het ook niet door Gerard laten zingen maar moet je dat zelf doen (of het advies daar beter van wordt weet ik nog zo net niet)
LikeLike
Waar kinderen ook stil van vallen is als je ze een spiegel voorhoudt. Dus voordat Hans begint te zeuren, piepen, klagen, janken, laat jij je op de grond vallen en begint hard te roepen dat je niet wil eten, en je maakt er een hele show van, dat kun je vast wel, Linda gaat er in mee, en Hans kijkt eerst verbaasd, gaat dan gniffelen en kijkt dan beschaamd als de boodschap is overgekomen. Succes verzekerd.
LikeLike
@Margo: Die doen we inderdaad wel eens. Het nadeel ervan is dat het niet helpt om het een volgende keer te voorkomen, en om dit nou elke keer te gaan doen…
LikeLike
Sterkte. Het is soms wat met kinderen.
LikeLike
@Felicita: dat is hier geen garantie voor succes hoor! Vanavond heb ik pannenkoeken gegeten (ja, ik maak ze ook altijd zelf, ik snap niet wat daar moeilijk aan is EVA???) en meneer heeft niet gegeten. Pizza ‘mot’ ie ook niet.
Het maakt allemaal zo weinig uit. Voorlopig laat ik hem gewoon, rust in de keet. Daar is ook wat voor te zeggen..
LikeLike
Nou ja,zo lang jullie maar geen last van hem hebben over tien jaar 😉
LikeLike
@Linda, treffend gezegd, verhelderend ook: “Zo klein als je bent, de onmacht dat je niet kunt stoppen met dwars doen.” Hier herken ik dat ook, -en als ik de tegenwoordigheid van geest heb, zeg ik dan iets als “ik hou héél veel van je hoor…” OK, het lost de dwarse blokkade niet op, maar het troost een beetje. (Alleen lukt dat me niet altijd..) Bij wat je schreef dacht ik ook: misschien kan een kind maar beter openlijk dwars zijn, dan “stiekem” zoals ik vroeger thuis gezien heb, zelfbeschadiging enzo. =Ook dwarsheid, maar niet openlijk.
@Mack, die 0u18 was helemaal accuraat 🙂 Madame was rond middernacht uit bed gelopen, -en kreeg het aanbod haar eten alsnog op te eten, maar je begrijpt 😉 het was “vies.” Op dit (23u49) moment hangt ze ook weer op de bank, maar deze keer is, ze beneden aangekomen, weer in slaap gevallen 🙂 (Haar eten staat, for the record, weer koud op het fornuis. “Vies.”)
LikeLike
Precies. Laurent als de meest begeerde vrijgezel van Nederland. Alleen..er blééf maar steeds iets ontbreken. Een roze deur ! Sinds gisteren is dat laatste obstakel ook uit de weg geruimd. Eindhoven; here we come !!
LikeLike
@laurent: ik zou hier toch wat mee doen als ik jou was. 😉
LikeLike
Laurent staat momenteel te schilderen.
LikeLike
@Eefje; ik kom gratis. Althans; à raison van een Kruidvatkaartje. Maar je hebt wel kans dat je jongens me een rare mevrouw vinden dus dat risico moeten we maar niet nemen ;).
En sorry, maar heus: mijn jongens hielpen van jongs af aan al regelmatig mee. Boontjes afhalen, champignons snijden etc. Als ik in een goede bui was mochten ze zelf cake bakken. Afdrogen was verplicht. Natuurlijk was het hier niet doorsnee. Ze lustten zelfs spruitjes ! Nu maak ik die ook héél lekker ;). De oudste verschoonde zelfs zo nu en dan de luier van de jongste als ik aan het werk was. De ‘luxe’ die jullie tegenwoordig hebben van naschoolse opvang, kinderdagverblijven met aantrekkelijke fiscale regelingen en grootouders die eindeloos ter beschikking staan van hun kleinkinderen heb ik nooit gekend. Het kon dus niet eens anders. Overigens kreeg ik al héél lang geleden van mijn zusje het Kookboek van het Kinderkookcafé. Daar hebben ze regelmatig uit gekookt. Ik heb ze ook op een kinderkookclub gedaan. Maar jouw twins zijn hier nu nog net een tikkeltje te jong voor. Enfin; het is je inmiddels vast wel opgevallen dat de Kinderboekenweek helemaal in het teken van eten staat.
LikeLike
@Linda; oei. Dat is dan inderdaad even een lastig gevalletje. Als zelfs De Vier Pee’s niks kunnen uitrichten ! Probeer toch nog een keer wentelteefjes. Met custard door het eimengsel en veel rietsuiker en kaneel. Sterkte ondertussen.
LikeLike
Sjonge, wat een gemekker hier. Flikker gewoon wat stevige drank in die knul.
LikeLike
@Anus: je hebt één blaag en die is nog geen twee, dus het enige wat ik nu kan doen is jou uitlachen:
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA.
LikeLike
@ Felicita: proest (om je reactie van 11.54 u)
LikeLike
Zeg Linda, wil je mij verbaal niet zo aanvallen op de site van je man? Dat doe je toch niet?
gedraag je eens een beetje!
LikeLike
Zonder de andere reacties te hebben gelezen, dus met het risico dat ik in herhaling val t.o.v. de anderen, denk ik dat jullie een wijs besluit hebben genomen. Wij hebben net als bij Jolie een verplicht proefhapje. Daarna mogen ze zelf aangeven of ze het lusten of niet. Dat stukje van zelf mogen besluiten werkt als een trein. Vaak is honger genoeg om het een beetje te lusten en het dus een beetje op te eten. Wij hebben werkelijk nooit drama’s aan tafel.
Inmiddels lusten de oudste twee nagenoeg alles. Op champignons na (en eentje lust geen kippenpoten of spek(lappen)). Jessai is in twee jaar tijd van niets eten/lusten gepromoveerd naar heel veel lusten en eigenlijk alles wel opeten. En Junah lustte ooit alles, heeft toen een periode heel moeilijk gedaan, maar dat had dus geen effect hier en inmiddels lust ze weer bijna alles.
LikeLike
Kijk nog maar eens goed naar je zoon.
He’s a winner!
LikeLike
Hier helpt het ook wel eens om ’s middags warm te eten, kinderen (6,5 en 3) minder moe. Zelfs mopper-eten als rode kool gaat er dan makkelijker in.
We hebben hier op een gegeven moment besloten dat we het belangrijker vonden om zelf gezellig en het eten nog warm te eten, dan dat de kids hun bord leeg hadden. Ze gaan er heus niet dood van, en na een paar dagen slecht eten zet je wat op ’t menu wat wel een succes is (hier kip madras met bloemkool, haha!, gekke kinderen) en dan is het wel weer een poosje goed. Voor een toetje hier minstens 5 happen en bij een leeg bord een dubbel toetje.
Sterkte, het gaat wel weer over, echt (en dan begint Tamar, haha!)
LikeLike
Ah ja die leuke fases. Whatever, ik denk dat jullie het goed doen nu, en ik hoop dat de rust nu al wedergekeerd is in huis. De harde en zachte hand vermengen is best moeilijk, ik heb het altijd op intuïtie gedaan en wenste dat ik die partner had gehad, maar nee, heb het altijd alleen moeten doen, kortom… Be thankfull, dat je überhaupt bespreken kunt.
Bij mij is ze goed terecht aan het komen tot heden, maar ja… ze is nog maar 17 natuurlijk 😉
XXX
LikeLike
Liefde, daar draait het om. Met Hans komt het wel goed.
LikeLike