Some broken hearts

Gisteren hadden we een feestje aan de beroemde haven van Wanssum, bij Piet's nette ballentent. Het was een feestje gegeven door Harrie en Roelie en hoe zou ik mijn relatie met hen nu eens beschrijven? Ik ken ze sinds 1985, mijn vader was net overleden en zij waren toen jonger dan ik nu ben. Ik kwam in die tijd dagelijks bij ze over de vloer, en met Harrie liep ik elke zondag 8 kilometer met de honden. Later speelde ik badminton en liep wekelijks hard met Harrie en ik ben een keer of vijf met ze op wintersport geweest. Hans noemt ze opa Harrie en oma Roelie terwijl het feitelijk niet z'n opa en oma zijn. Voor hun feestje ter gelegenheid van een aantal dingen die er tegelijk te vieren vielen, hadden ze een foto van ons gezin gevraagd. Ik heb slechts geposeerd, maar Linda heeft er schaamteloos een Canvasgeval van 70×50 cm van laten maken. En die schijnen ze nog ergens op te gaan hangen ook. Nou ja, ik geef er maar even mee aan dat het niet zomaar de eersten de besten uit mijn leven zijn.

Echte feestnummers zijn het trouwens niet, opa Harrie en oma Roelie. De meeste feestjes met hen vallen zwaar tegen. Zo heb ik een keer in Oostenrijk in een zaal vol bejaarden met ze zitten jodelen en een andere keer gingen ze line-dancen op een volkomen lege vloer van een bar, gewoon omdat er niemand op dat feest was afgekomen. Dat laatste gebeurde ook bij een sneu jaren '50 feest bij de Eper badmintonclub, waar jaren '50 muziek werd gedraaid maar waar Linda, Harrie, Roelie en ik ongeveer de enige gasten waren. Je schaamt je kapot elke keer als je met hen uitgaat. Zijzelf trouwens niet. Hoe harder ik me schaam, hoe meer lol zij hebben.

Gisteren op hun feestje ontstond er weer een soortgelijke situatie. Buiten op het terras was het gezellig druk, voornamelijk bejaarden, maar gelukkig zaten wij aan tafel bij hun twee pleegkinderen. Maar binnen in het zaaltje had een kansloze hobby-zanger zijn beatbox uitgestald en wachtte met zingen tot er mensen naar binnen kwamen. Maar dat deed niemand, want het was nog veel te lekker buiten. Toen het eten opgeschept kon worden en de mensen toch in de rij moesten staan, greep hij zijn kans en zette in: Some broken hearts. Geen extra uithaaltje, geen toontje lager of hoger, geen come' on, gewoon dodelijk saai maar wel zuiver gezongen. En toen de muziek langzaam wegebde kondigde hij zichzelf af als Telly Savalas. Sneu. Zelfs toen hij Good luck Charm van Elvis inzette, bleef iedereen buiten. Nou ja, later op de avond hebben er gelukkig voor hem nog een aantal mensen gedanst, maar ik ben niet van mijn plek af geweest. Ja drie keer. Twee keer naar het toilet en één keer over de havenmuur gesprongen toen iemand mij dreigde te komen halen om te dansen. Ik dans niet. Zelfs niet toen pleegdochter Anneke, op wie ik vroeger toch echt wel een beetje gek was, het kwam vragen.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack