Everything’s gonna be allright

Ik las vandaag een slaapverwekkend interview met een mij bekende in een plaatselijke bedrijvengids. Een ondernemer die vertelde over kansen en uitdagingen en over toegevoegde waarde. Over spelers op de markt en over een deel van de koek. Als je erover nadenkt, wat heb je dan eigenlijk een armoedig bestaan als je in het bedrijfsleven terecht bent gekomen hè? Gelukkig dat ik het zelf allemaal niet door heb anders zou je toch soms niet goed worden. En hoe vreemd eigenlijk dat er scholen zijn die mensen leren hoe ze zo goed mogelijk kunnen functioneren in die wereld van zakencentra en maatpakken. Ik denk er maar niet teveel over na want ik moet nog tot 2034 las ik in een door Zwitserleven aan mij gerichte brief.

Het is ook beter om niet na te denken en gewoon mee te doen. Maar soms word je geconfronteerd met iemand die liever aan de kunstacademie ging studeren dan aan het grote ja-knikken mee te doen. En die pakt bijvoorbeeld een gitaar en zingt spontaan een lied. Of schildert een mooi schilderij. En tenzij je veel geluk hebt en er uitzonderlijk goed in bent verdien je daar geen droog brood mee. Een gedurfde toekomstkeuze want je bent in de onbegrepen minderheid. Maar als je dood gaat aan het eind van je leven heb je wel gezongen.

In tegenstelling tot wat ik vroeger dacht zingt Bob Marley niet dat er zonder vrouw ook geen huil zou zijn, nee, hij zingt in Jamaicaans dialect: huil maar niet meisje. Is dat niet mooi van Bob? Ik vind het mooi.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

9 gedachten over “Everything’s gonna be allright”

  1. Ik voel mij betrapt! Zat namelijk zojuist uitgebreid ’n potje te schreien. Maar als Bob het zegt, dan hou ik daar natuurlijk ogenblikkelijk mee op. Bovendien ben ik bijna door m’n voorraadje kleenexen heen, dat speelt ook mee.

    Like

  2. Cursus-taal….managers. Dat is mijn associatie. Laatst was er een man die een aantal mensen overlast bezorgde. Mijn vrouw sprak toen een hartig woordje tot deze dertiger -nadat hij op een zelfvoldane manier een hele riedel nietszeggende cursus-taal had uitgeslagen, waarmee hij dacht aan te geven geheel geen overlast te hebben bezorgd- “je bent zeker een manager?”.
    en
    “Nee, zeg maar niets, ik weet al dat je daar ook geen antwoord op gaat geven”.
    Nog even wat relativerend woordjes:
    1) ik heb niet bij voorbaat iets tegen managers, vaak wel tegen de cursussen die ze volgen.
    2) mijn vrouw is geen pin.. 😉

    Like

Laat een reactie achter op Gerrit Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *