Ik zat gisteren in de trein van Rotterdam naar Utrecht en bekeek het voorbij glijdende landschap. Ofschoon ik niet van vlak hou, zag ik toch mooie dingen. Zoals brede sloten tussen de weilanden. Ik hou van boerensloten. Hoe het komt weet ik niet, maar ik vermoed dat het iets te maken heeft met mijn voorstelling van hoe de wereld er zestig jaar geleden uitzag. Zo begin jaren vijftig ongeveer toen alle sloten nog dichtvroren 's winters en je erop kon schaatsen. Maar nog veel mooier moeten boerensloten in de zomer zijn geweest, als de zeven kikkers kwaakten. En toen je er nog kon vissen zonder visvergunning, gewoon omdat nog niemand op het idee van een visvergunning was gekomen. Toen ik lichamelijk nog kind was, in de jaren zeventig, vond ik het al jammer dat die jaren vijftig voorbij waren. Ik had toen al het gevoel dat ik te laat was geboren. Ik dacht dat de vrijheid destijds nog veel groter moest zijn geweest, simpelweg omdat er meer ruimte was. Kun je nagaan in wat voor gevangenis ik nu zou zitten, was ik acht jaar geleden geboren. In vrijheid leven heeft niet alleen te maken met het regime dat aan de macht is. De vrijheid van een land moet afgemeten worden aan de mate waarin je 's zomers in het gras bij een sloot kunt liggen zonder dat je opgemerkt wordt.
Foto: Krijn Dijkema http://natuurlogboek.web-log.nl
Mack 
Ben ik het voor 99,99% mee eens! Al snap ik 1 ding niet: “gevangenis?” “was ik 8 jaar geleden geboren”..? School? (ah, kwartje valt…. misschien) Of bedoel je dat de ruimte de laatste jaren nòg meer ingeperkt is dan in de jaren 70?
LikeLike
Dat bedoel ik ja. En dan woon ik nog op de Veluwe, kun je nagaan. Ik maak me gewoon zorgen om het lot van de westerling.
LikeLike
Er bestaan zoveel soorten onvrijheid.
LikeLike
Ik hou ook van boerensloten. Het krioelt er van het leven. Bij gebrek een horizontale ruimte kun je ook heerlijk wegdromen door naar de wolken te kijken. In Nederland kijk je altijd wel ergens tegenaan en ik vind dat best frustrerend.
LikeLike
Bij een stukje als dit moet ik er altijd aan denken hoe we, toen ik een jaar of acht was, langs de kant van de weg gingen zitten om nummerborden op te schrijven en als er dan eentje voor de tweede keer voorbij kwam riepen “die hebben we al!” 🙂
LikeLike
Om jouw gevoel en jouw verlangen nog wat te verdiepen een bijna “Tien van Toen”. Want in die jaren vijftig gingen we inderdaad nog slootje springen, vingen we dikkopjes en meikevers, keerden we spreeuwen, plukten we noten, maakten we van vliertakken proppenschieters, speelden we krijgertje en verstoppertje, hinkelden en knikkerden we en sprongen we touwtje. Kom daar nu nog eens om!
LikeLike
Terwijl je daarentegen tegenwoordig wéken in je huis kunt liggen zonder door iemand opgemerkt te worden.
LikeLike
@Rob: nou, wie houdt je tegen?
LikeLike
Dat je je als bijna veertig jarige in de jaren zeventig – toen je dus maximaal 9 geweest kunt zijn, al bewust was hoe anders de jaren vijftig geweest waren. Knap hoor.
LikeLike
Met een vriendje een mooi ‘watervalletje’ gegraven rond het sluisje van een watermolen bij een boer op het land. Tot de man ineens achter ons stond. Moesten we ‘voor straf’ ieder een koe aan een touw naar zijn boerderij brengen. Dwars door het dorp. Zes waren we. En apetrots.
Ik denk daar ineens aan bij het lezen van dit stukje en het zien van de prachtige foto.
LikeLike
@Frans: Ik luisterde al wel goed naar verhalen van vader en moeder.
LikeLike
Kom op zeg. De jaren vijftig. Lees De Avonden van ons Gerardje nog maar eens over en dan weet je weer genoeg.
LikeLike
Ik ben in de jaren 50 geboren. (jaja lach maar) en mijn jongste herinneringen spelen zich allemaal af op straat. Bijna geen verkeer en meer ruimte dan we nodig hadden. We konden in die jaren zelfs alleen naar het dorp of het park. Tegenwoordig wordt er meteen een Amber Alert de ether in geslingerd als een kind 5 minuten niet door zijn of haar ouder is gesignaleerd. Wat een armoede
LikeLike
Ik snap je bewondering Mack, maar als je eenmaal in zo`n sloot gedonderd bent en bijna verzopen omdat die dikke laag derrie de gewoonte heeft zijn slachtoffer vast te zuigen, kijk je iets anders tegen dit soort slootjes aan.
LikeLike
@ Fien:
‘De Avonden’ is typisch veertiger jaren net zoals ‘1948’ van Koot en Bie. Je weet wel van “Zachtjes huilt de wind om het huis en de kachel….”
LikeLike
Ha, ja, en dat je een vuurtje kunt stoken in je eigen achtertuin zonder dat je twintig buren plus de milieupolitie op je dak krijgt.
LikeLike
@ Fien, De Avonden is geschreven en speelt zich volgens mij kort na de oorlog af, 1947 dacht ik. Ik ben van 1951 en mijn herinneringen beginnen zo’n beetje bij 1958. Dus ik ben meer een kind van de jaren 60. De tijd van Elvis en Cliff en de Beatles.
LikeLike
Wij wonen in het meest noordwestelijke puntje van (de gemeente) Groningen. Ik vind het heerlijk om koeien te kunnen horen loeien in de tuin. En de kikkers die uit de boerensloot (lees: nieuwbouwsloot) mijn tuin in springen maken mij altijd blij 🙂
LikeLike