Het is een wat vreemd aandoende titel voor een Macklog, want Also sprach Zarathustra is een filosofisch boek geschreven door de beroemde Duitse filosoof Friedrich Nietzsche. Omdat ik heel weinig kan vertellen over Nietzsche ga ik het over hem dus ook niet hebben. Al dichter in de buurt van het einddoel komt Richard Strauss, de Duitse componist die zich baseerde op het boek van Nietzsche toen hij Also sprach Zarathustra componeerde. Maar ook over Strauss kan ik u niets bijbrengen. Toch, als mijn zwager (geen paniek) en ik binnen gehoorafstand van elkaar komen, brengen wij minimaal een aantal malen deze compositie van Strauss ten gehore. Ik doe de mondtrompet, hij doet de pauken en de drums.
Bekijk hier om welke muziek het gaat.
Elvis gebruikte deze compositie als intro in veel van zijn latere concerten. Het is als een chronische ziekte. Wij zijn beiden rond de veertig en komen er nooit meer vanaf. Veel liedjes van Elvis behoren tot ons vaste repertoire. Meestal hebben we zelf gesleuteld aan de tekst om het andere publiek er niet al te veel mee te vervelen. Of we imiteren zijn begeleidingsband, the Jordanaires, een tikje overdreven. Of we gebruiken een van zijn gevleugelde uitspraken als ons dat uitkomt. (Because I need them man!) Goed, we overdrijven zijn acteertalent een tikje, evenals onze adoratie voor Hem, en ook onze rotsvaste overtuiging dat elk ander nummer dat ooit is geschreven is gebaseerd op "wooden heart", houden we alleen in elkaars gezelschap overeind, maar voor de rest zijn we uiterst serieus.
Elvis is als een geloof. In 1977 kwam hij in mijn leven en is nooit meer weggegaan. Hij hing aan mijn muren en lag op mijn pick-up. En eigenlijk is er nog weinig veranderd. Ontelbare keren heb ik zijn plaatjes gedraaid en nog steeds koop ik af en toe zijn muziek. In mijn auto zit altijd minimaal één cd van Elvis. En die staat niet altijd aan, maar in tegenstelling tot welke andere muziek ook, komt hij steeds weer terug. Als ik hem hoor, ben ik thuis.
ik ken inmiddels zwager ook en ik moet zeggen ;
jullie lijken precies op Elvis en Priscilla.
LikeLike
In Nederland is dat stuk van Strauss vooral bekend geworden doordat het jaren als tune in een reclame voor Silan wasverzachter fungeerde.
Maar jij was nog behoorlijk jong dan, toen je Elvis ontdekte? En bovendien in het jaar dat hij overleed.
LikeLike
@ Laurent
Oh God. Bedoel je,
is Hij…
LikeLike
Dus je hebt Zijne Heiligheid maar één jaar live mogen meemaken?
LikeLike
als jong en vlijtig meisje, pakte ik en mijn moeder op zaterdagochtend altijd allebei een stofdoek en dan ging dat enorme apparaat (hoe heet zo´n ding ook al weer, waar van die grote ronde dingen ingaan???)en dan schalde de stem van elvis luidkeels door het huis en gingen we dansend en zingend met het stofdoekje door het huis…
nog altijd als ik die vibrerende stem hoor, bedenk ik me dat het huis wel weer eens een stevige beurt mag hebben…ach herinneringen…
LikeLike
Assyma, dat laatste heb ik met m’n vriendin.
LikeLike
Even denken….hmmmm…waar kwam ik toch laatst ook zo`n ontroerend stuk over Elvis tegen??
O WACHT!! Ik weet het weer!!!
http://www.youtube.com/watch?v=bojnqBFadz4
LikeLike
*kidtwist has left the building*
LikeLike