’t Is een kwestie van geduld.

Ik vroeg mij wel eens af, waar gaat het heen met de wereld? Maar ik denk het antwoord gevonden te hebben. Ik kwam op deze vondst doordat ik vanmiddag in de pauze mijn baas aanhoorde. Mijn baas is soms nog wat radicaal in zijn opvattingen. Mijn opa kon dat ook zijn. En ik kon dat vroeger ook zijn, toen ik nog niet werd gehinderd door de kennis die ik inmiddels heb. Simpel en doeltreffend. Niet met iedereen rekening houdend maar handhaving van de principes: wie niet zaait, zal niet oogsten, en wie zijn billen brandt, moet op blaren zitten. Maar mijn standpunten zijn over het algemeen wat gematigder geworden. Langzamerhand wordt het een beetje saai gemiddelde van alle standpunten die ik ooit gehoord heb. Dus vóórs en tegens afgewogen levert het onvermijdelijke compromis op. Dat mijn baas die radicale standpunten handhaaft komt omdat hij niet dagelijks op internet loopt te zwammen, zoals ik. Hij is dus gewoon nog niet aan het denken gezet omdat hij nog niet veel andere meningen gehoord heeft.

Het gaat eigenlijk precies hetzelfde als met het gemiddelde van rood en wit. Roze. Als de menselijke soort maar lang genoeg blijft bestaan, zijn er straks geen rassen meer, maar zijn wij allen licht getint, wij praten een soort Limburgs, (dankjewel Rowwen) en wij denken allemaal gematigd. Imagine.
Om de Nobelprijs binnen te halen, moet ik deze gedachtengang nog verder uitwerken, maar de basis ligt er. Over een jaar of 100.000 schat ik dat het ceteris paribus al zover is. (met onze soort, niet de Nobelprijs.) Ik spreek u dan.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

7 gedachten over “’t Is een kwestie van geduld.”

  1. “…Maar mijn standpunten zijn over het algemeen wat gematigder geworden…”
    En toen besloot je ‘Mein Kampf’ te gaan lezen…

    Like

  2. @laurent: Nee, dat heeft met de kooplust van Mevrouw Mack te maken. Stad en Land (Belgie) heeft ze afgezocht naar dat boek, ze had het en ze kwam 10 pagina’s ver. Nou, dat vond ik zonde van het geld, dus lees ik het. Nou ja, volgens mijn theorie komt het aan het eind weer allemaal goed, dus ook dat kan geen kwaad…

    Like

  3. klinkt als heel saai mack…
    Het is toch juist mooi dat iedereen anders denkt…stel je voor…iedereen dezelfde log met daarboven ” Vind je dat nou leuk? Grote lummel?”
    En bazen horen juist kortzichtig en een tikje rigide te zijn…

    Like

  4. @Frankie: Ja, dat lees ik ook net. Maar weet die man veel. Die is evolutiespecialist op een economische school. Hartstikke handig! Maar we zijn het beiden wel eens over de tijdspanne van 100.000 jaar las ik.

    Like

Laat een reactie achter op mack Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *