Ongeneeselijke vriendschap

Ik noem mijzelf "autoliefhebber" Het zal u niet ontgaan dat ik het regelmatig over auto's heb. Hoe is dat zo gekomen? Ik heb werkelijk geen idee. Maar er was een moment in mijn leven, ergens vlak na het overlijden van mijn vader, dat het toesloeg, die autogekte. Ik had het al wel een beetje, maar het kwam 100 keer versterkt naar voren toen ik vijftien, zestien was. Ik kon me terugtrekken uit de wereld die toen bar en boos was, door autobladen te lezen. Door schema's te maken van acceleratietijden en door technische gegevens uit mijn hoofd te leren. En mijn magische gedachten maakten mij bijna waanzinnig. "Ik ga nu de hond uit laten en het merk auto wat ik als eerste tegenkom, daarvan zal ik later de snelste versie bezitten." Ja, ik dacht wel magisch, maar ik bouwde wel wat veiligheidsmarges in, in die gedachten. Ik kon uren praten over auto's en waartoe ze in staat waren, en als ik een Porsche zag waande ik mij voor even in de hemel. Als ik een Ferrari zag, kreeg ik hartkloppingen en bij een Lamborghini begon ik te ijlen. Alles, alles, alles ging over auto's in die tijd. Ik fietste stukken om, omdat ik gehoord had dat er ergens een Testarossa was gesignaleerd. Een Ferrari Testarossa op mijn netvliezen werkte als een shot voor een verslaafde. En alle gesprekken wist ik op auto's uit te laten komen. Ik had dan ook geen vrienden. En ik had ze ook niet nodig.

Langzaam maar zeker werden de symptomen van deze geestesziekte minder, maar het zit zo diep in mij geworteld, dat het waarschijnlijk nooit meer helemaal overgaat. Aan de andere kant, het brengt je ook veel momenten van geluk die iemand anders waarschijnlijk mist. Nog steeds als ik een Porsche zie en mevrouw Mack zit naast me, zeg ik: "kijk, een Porsche" Terwijl ik weet dat het haar niet interesseert, maar deze Gilles de la Tourette-achtige uitroep kan ik niet tegenhouden. En elke dag nog, als ik naar mijn auto loop, en ik zie zijn mooie lijnen en zijn snelheidspotentiaal, viert iets in mij een feestje. Als ik plaats neem op de lichtbruin leren stoel, en ik laat de zescilinder ontwaken, dan neemt Nicola Larini het stuur van mij over. Het gevoel wat je van deze auto krijgt, is geweldig. En als ik op de snelweg achter een andere Alfa rijd, en ik hoor zijn uitlaat knerpen, en we rijden een poosje samen op, dan pas denk ik te weten hoe echte vriendschap voelt.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

33 gedachten over “Ongeneeselijke vriendschap”

  5. Dat gevoel heb ik nou met mijn Aston Martin. Ik kan er alleen niet tegen als ik ’s ochtend naar mijn werk ga en ik blijk in een Fiat Stilo te stappen.

    Like

    Beantwoorden

  6. Ik heb nooit kunnen begrijpen wat mensen nu met auto’s kunnen hebben. Daar zitten twee overbodige wielen onder(en dan ook nog een voor het breken in de kofferbak). Koop toch een motor.

    Like

    Beantwoorden

  8. @Frans: Motorrijden is wel leuk maar je moet dan op je 18e beginnen. Daar staat dan tegenover dat je voor je 24e dood bent en degene die dat niet zijn zijn pas later begonnen omdat ze een mid-life crisis moesten overwinnen. Bovendien heb ik nog nooit een motor zien ontsnappen bij Blik Op De Weg, dus sneller zijn ze ook al niet. Komt bij dat je je in een leren pakje moet hijsen en dat wordt door 10% van de mannelijke bevolking als uiterst opwindend ervaren. Kortom, traag gevaarlijk, provocerend en je wordt ook nog eens nat als het regent.

    Like

    Beantwoorden

  10. Zijn er bladen als ‘Auto’s van Nu’ in Nederland?? Daar kun je dan als columnist beginnen denk ik zo! Eindelijk eens een stukje over auto’s dat ik (ondanks dat ik niks met auto’s heb) met plezier lees!

    Like

    Beantwoorden

  11. Tjonge, wat een herkenning aan deze kant. Dat tot gekwordens toe van je omgeving maar doormalen over auto’s, topsnelheden en acceleratietijden uit die boekjes “Alle Autos van 1978” uit je hoofd kennen (ik hoefde ze niet eens te leren, ik las ze zo vaak dat ik het vanzelf onthield)(De Maserati Bora ui 1978: in 5,2 seconden op 100 km/h). Inderdaad ook vrienden die wat op afstand begonnen te blijven hierdoor.
    Alleen had ik dat dus al vanaf mijn vijfde.

    Like

    Beantwoorden

  12. @Mack: misschien moeten we samen de Nederlandse Top Gear gaan maken. Dat kunnen wij vast beter dan die door automerken gesponsorde flapdrollen die het nu doen op de Nederlanse televisie.

    Like

    Beantwoorden

  13. Ik heb een tijd “alles van Ferrari” gespaard. Ik ben gestopt toen ik mij realiseerde dat ik alleen miniatuurferraris zou bezitten. Ik rijd nu een Ford Focus Stationwagon. Je kunt doorslaan naar de andere kant, ik weet het.

    Like

    Beantwoorden

  14. @Mack: ik ben op mijn 18e begonnen en doe het nog steeds prima, totaal geen last van overlijden voor mijn 24e gehad. Degenen die door de politie aangehouden moeten worden zijn natuurlijk sowieso al dom bezig, dus dat die niet kunnen ontkomen is niet zo vreemd.
    En wat is er erg aan nat worden? Ben jij bang voor wat water dan? (voor zulke mensen is overigens prima waterdichte kleding te koop hoor)

    Like

    Beantwoorden

  15. Ik snap best dat iemand een soort voorliefde voor auto’s heeft. Naast een praktische eigenschap, bezitten sommige exemplaren immers ook een andere eigenschap: schoonheid. En dan heb ik het niet over het milieu e.d., want ik geloof dat met name de auto’s waar ik mijn hoofd voor omdraai niet echt bijdragen aan een ‘schoon’ milieu.
    Snelle auto’s doen me niks. Ik hou meer van die grote Amerikaanse brombakken uit de jaren ’60. Ook mooi: de citroën DS of een Saab 92. En alles ouder dan dat vind ik eigenlijk wel leuk. Maar vriendschap? Nee.

    Like

    Beantwoorden

  16. Ik heb bijna (3jr. Vito gereden) altijd geweigerd om in een Opel, Volkswagen of een ander Duits merk te rijden omdat ik de auto’s foeilelijk vind, zelfs een Porsche. Degelijk zijn ze wel, maar mooi, nee. Zelf houd ik van Amerikaanse auto’s, voorheen een Jeep en nu een PT cruiser en die is zo mooi, het ontwerp maakt me elke dag blij en als ik naar buiten kijk en de PT cruiser op het erf zie staan dan slaat mijn hart een tikje sneller, de aanschaf had nogal wat voeten in de aarde omdat de rest van het gezin de PT cruiser foeilelijk vind, maar omdat ik de beminde twee jaar geleden een Harley Davidson cadeau gaf omdat hij op een afgrijselijke oude lullen BMW reed kon hij niets anders dan overstag gaan en nu Chrysler in de problemen zit ben ik bang dat de PT cruisers niet meer gemaakt worden en dat zou doodzonde zijn.

    Like

    Beantwoorden

  22. Dan is het maar goed dat je niet hier in de straat woont want dan riep je dat iedere dag tegen haar. Staat er één op de parkeerplaats bij ons. Vind er eerlijk gezegd ook niet veel aan 🙂

    Like

    Beantwoorden

Zegt u het maar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *