Sinds schoolbank.nl en hyves begint het mij op te vallen dat veel mensen zich verbazen over mijn goede geheugen. Het lange termijn geheugen, welteverstaan. Eén vrouw, ik noem geen namen, verbaast zich er juist over dat het zo slecht is, het korte termijn geheugen bedoelt zij dan. Sleutels kwijt, afspraak vergeten, dat heb ik je gisteren ook al verteld, u kent het wel.
Mijn lange-termijn geheugen lijkt inderdaad wel beter dan gemiddeld. Tenminste, als ik de reacties van sommigen peil. Zo vond een buurjongen van 25 jaar geleden het vreemd dat ik nog wist hoe hun drie katten heetten, een buurmeisje vond het apart dat ik nog wist wat haar vader 30 jaar geleden het liefst op zijn brood at, en twee jaar geleden op een reünie heb ik mijn klasgenoten maar verteld wat zij zoal deden, op school in 1978.
Mijn eerste herinnering is uit 1971, zomervakantie op Texel, ik was toen nog geen drie, en betreft een plastic speelgoedauto die ik van een jongetje had afgepakt en moest teruggeven van mijn moeder. (1e herinnering, auto!)
Er zijn verschillende theorieën over het geheugen. Mijn theorie is de volgende: De indrukken die ik opdoe zijn als vlokken in een sneeuwschudbol (u weet wel) op korte termijn zijn die niet te raadplegen omdat ze nog kris-kras door elkaar zweven. Op langere termijn, als elk vlokje zijn plaats heeft gevonden, kan ik de vlokjes makkelijker terugvinden. Maar dan moet je daarna niet meer schudden natuurlijk.
Mack 
Lees Douwe Draaisma!
LikeLike
Ja zeg, het is veel te laat op de avond hoor, om mijn adaequatio nu nog aan te spreken ten behoeve van een snuggere reactie.
LikeLike
Mooie theorie. En ik schud duidelijk teveel, ik onthoud alles beroerd.
LikeLike
Als die oude herinneringen eenmaal verankerd liggen komen ze nooit meer los, zelfs dementerende bejaarden die niet meer weten wat ze die ochtend hebben gedaan, weten nog wel in welke straat ze woonden toen ze jong waren en hoe hun juf heette. Hoe je ook schudt aan die bol, het sediment komt niet meer los.
Een hersenbeschadiging kan wel ernstige geheugen stoornissen veroorzaken, maar die zijn meestal tijdelijk. Het is wel heel selectief wat een mens onthoudt.
Jij weet de namen van de katten van je buren nog, ik zou niet eens weten of mijn buren katten hadden!Terwijl ik toch echt wel gek ben op katten!
LikeLike
Als die oude herinneringen eenmaal verankerd liggen komen ze nooit meer los, zelfs dementerende bejaarden die niet meer weten wat ze die ochtend hebben gedaan, weten nog wel in welke straat ze woonden toen ze jong waren en hoe hun juf heette. Hoe je ook schudt aan die bol, het sediment komt niet meer los.
Een hersenbeschadiging kan wel ernstige geheugen stoornissen veroorzaken, maar die zijn meestal tijdelijk. Het is wel heel selectief wat een mens onthoudt.
Jij weet de namen van de katten van je buren nog, ik zou niet eens weten of mijn buren katten hadden!Terwijl ik toch echt wel gek ben op katten!
LikeLike
Weet je nog dat ik zei dat ik hoopte dat je ooit een boek met je beste logjes uit zou gaan geven?
Deze (dit?)moet daar dan ook in!
LikeLike
Weet je nog dat ik zei dat ik hoopte dat je ooit een boek met je beste logjes uit zou gaan geven?
Deze (dit?)moet daar dan ook in!
LikeLike
*schudt Mack en kijkt gemeen*
LikeLike
Het is allemaal waar, maar mag ik even een gemiddelde ochtend omschrijven in huize Mack?
“Ik ben m’n sleutels kwijt”
“Natuurlijk schat, die liggen op de trap”
“Ik kan mn pasje nergens vinden”
Op dat moment ga ik de vuile was maar in, in een zak van een broek of blouse zit ‘ie wel.
“Mijn mobiele is weg, ik zal ‘m wel op mn werk hebben laten liggen”. (Uiteindelijk ligt het kreng in z’n auto)
En tien minuten nadat hij al weg is komt hij weer terug, want dan is hij z’n brood vergeten.
Om maar te zwijgen over afspraken die staan… Zucht. Wel fijn voor Mack dat hij nog weet dat hij een auto heeft afgepakt van een jongetje toen hij twee was…. Heb je wat aan!
Verder geen frustraties hier hoor!
LikeLike
@Dick: Dat weet ik nog. Maar zo’n boek moet natuurlijk ook verkocht worden. En mijn vaste lezers krijgen een gratis exemplaar dus dat schiet niet erg op. Maar bedankt in elk geval.
@De P.: Ik zal mevrouw Mack vragen of ze nog weet waar mijn boekenbonnen zijn.
LikeLike
@Vrouwtje: wij noemen dat ‘het nutteloze geheugen’. Inderdaad enig hoor, al die niet ter zake doende herinneringen 🙂 Wel jammer dat er niets uit te deleten valt om er iets nuttigs voor in de plaats te zetten.
LikeLike
Maar was dat wel een alfa, die speelgoedauto? Anders vind ik het maar een twijfelachtige herinnering.
LikeLike
Irene, het was een kiep-auto. Een rode met een blauwe laadbak.
LikeLike
Beste Mack,
Ouders van Nu is een blad voor jonge ouders, misschien/hopelijk ken je het wel.
Iedere maand hebben we in het blad de rubriek ‘Blogstafette’ waarin bloggende ouders
vragen van elkaar beantwoorden en doorgeven.
Nu heeft Yukiko een ‘blog’ geschreven voor ons blad en ze wil graag het stokje aan jou doorgeven. Zou je het leuk vinden om in 300 woorden haar vraag te beantwoorden en om een nieuwe vraag te verzinnen/stellen aan een andere bloggende ouder?
Haar vraag voor jou is: Mack schrijft erg komisch over zijn dagelijkse beslommeringen, al dan niet over zijn zoontje. Zijn inmiddels weer zwangere vrouw heeft een tijd geleden best ernstige hartproblemen gehad, mijn vraag aan hem is een tamelijk serieuze: hij zal ongetwijfeld beseft hebben dat de kans er was dat hij zijn zoontje alleen op zou moeten voeden, hoe moeilijk was het om weer voor een nieuwe zwangerschap te gaan – of zijn daar nooit enige twijfels en overpeinzingen over geweest?
Ik hoor graag of je mee wilt doen.
Vriendelijke groet,
Brigiet Bluiminck
Redactie Ouders van Nu
0172-447818
LikeLike
@ Brigiet
Nou, jij durft.
@ Mack
Heb je al gevraagd wat het schuift?
LikeLike
Ik schud er ook wel eens aan en dat komt dan allemaal in mijn navel te liggen.
LikeLike
Heeft die mevrouw van ‘Ouders Van Nu’ dat echt zelf zo geplaatst? Niet te geloven.
Waarom gebruiken ze het mailformulier niet? En al helemaal met zo’n intieme vraag.
Is het nu ook de bedoeling dat je via het gastenboek gaat reageren?
(ik zou het niet doen)
LikeLike
O, vergeet ik helemaal te zeggen tegen Vrouwtje van Mack:
een oude journalistieke wet luidt:
‘Don’t let facts get in the way of a good story’
Dit lijkt me bij sommige bloggers ook zeer raadzaam (hoewel…).
LikeLike
Schrijf Brigiet maar dat dit nu die vlokjes zijn die nog zweven en dat jij daarom geschikter bent als correspondent voor het blad “Ouders van Toen”.
LikeLike
Ik snap niets van herinneringen. Ik grap vaak dat ik een fotografisch geheugen heb, maar het rolletje vol is…
Vaak weet ik ( tot mijn schaamte Nederlandse ) songteksten op te kunnen dreunen, terwijl ik ( nog uit de ZHKH en BHV cursussen ) de noodzakelijke handelingen om een mens te redden door animatie, niet gedachtenloos beheers….
LikeLike
Is dat stukje echt van “Ouders van Nu”??
Nogal krankzinnig om dat hier zo te plaatsen. Oftewel smakeloos.
LikeLike
Ik moet zeggen dat ik zelf ook verbaasd ben, als ik had geweten dat die vraag hier gesteld zou worden had ik hem misschien niet zo persoonlijk gemaakt. Ik ging er van uit dat ze het hetzelfde zou doen als bij mij: de uitnodiging op het log, de vraag via e-mail (de mijne kwam van Roos van mamaroos.web-log.nl).
Ik vond de vraag trouwens ook wel ‘gewaagd’. Anderzijds durfde ik hem wel te stellen aangezien ik alle informatie die ik hierover weet, gelezen heb op dit log.
LikeLike
Wat sjeesde daar zoëven voorbij? Het ging zo snel, ik kon het niet goed zien.
Oh. Een persmuskiet. Nee, die vind ik niet gaaf. Om het even hoe vriendelijk ze groeten of hoe objectief ze wel niet zoemen. Ik hou meer van persdruiven: die hebben geen zuigsnuit en ze dienen om wijn van te maken. Cheers!
LikeLike
Of je geheugen nu heel goed is, of dat je buitengewoon geïnteresseerd bent in dingen/mensen…Het gaat vast samen.
LikeLike
@FrankiePebbles, heb je het tegen/over mij? Prachtig verpakt, maar je kunt ook gewoon zeggen wat je dwars zit toch?
Ik heb er nog even over nagedacht. Al heb ik de oproep niet geplaatst, ik voel me wel aangesproken omdat ik de vraagsteller ben.
Afgezien van het feit dat ik het er niet mee eens ben dat deze vraag zo openbaar is gesteld vraag ik mij af waarom iedereen zo hysterisch doet als het om leven of dood gaat? Toen afgelopen januari ons zoontje overleed merkte ik dat iedereen helemaal idioot krampachtig ging doen.
Ik persoonlijk vind het veel fijner om er normaal over te praten. En nee, dat is geen sensatie. Het is pas sensatie als je niet werkelijk betrokken bent.
Of nog erger, als de feiten die gepresenteerd zouden worden niet door de betrokkene zelf openbaar waren gemaakt.
Het is een feit, heb ik zelf ook ondervonden, dat ‘slechte’ gebeurtenissen beter verkopen. In het begin ‘stoorde’ het me licht dat er zoveel mensen kwamen lezen over wat er allemaal was gebeurd rondom de bevalling en het overlijden, mensen die ik totaal niet kende. Anderzijds kon ik het ook accepteren. Ik heb er openbaar over geschreven, dan wordt er ook openbaar op gereageerd – komen mensen met reacties op verschillende wijze. Uit hoeken die ik niet verwachtte.
Het valt me op dat men soms moeilijk doet over dingen waarover niet moeilijk gedaan hoeft te worden. Zo praat je jezelf bijna een trauma aan. Dom en energieverspilling. Je kunt veel beter iets zinnigs doen met de nare ervaringen uit je leven in plaats van je druk maken of anderen het misschien smakeloos vinden als je je ervaring deelt.
Met andere woorden, ik ben het er mee eens dat de vraag via de mail gesteld had moeten worden. Anderzijds vind ik dat men wel erg overdreven reageert. Als Mack er niet op in wil gaan, zoekt Brigiet toch een ander? Daar krijgt Mack geen nekschot voor. Bovendien neem ik aan als Mack het zo’n kwetsende, smakeloze, krankzinnige etc. etc. oproep had gevonden hij het wel had verwijderd?
LikeLike
Of is de term ‘nekschot’ nu ook weer verkeerd gekozen en smakeloos?
LikeLike
Nee, ik vond het niet kwetsend. Inderdaad, dit heeft allemaal al een keer op mijn log gestaan.
LikeLike
@ Yukiko
“heb je het tegen/over mij?”
Nee.
LikeLike
OH, wat mooi gezegd…. geheugen als sneeuwschudbol… Prachtig…
En het verbaast mij niets dat Ouders-van-Nu je uitnodigt, als de oproep echt is. Zoiets heb ik echt al tijden verwacht: jouw logs noemde ik vandeweek nog als voorbeeld, toen Edwin thuiskwam van een conferentie, waar hij o.a. een lezing had gehoord over “beleving op een website.” Toen zei ik: “beleving hoeft helemaal niet met flash en filmpjes, beleving kan netzogoed in een stuk tekst zitten, neem de weblog van Mack…”
LikeLike
@Jolie: Van jouw soort, daar moesten er meer van zijn! Plant je voort!
LikeLike
Leve het weblog. Leve de Ouders van Nu. Leve de wellevendheid.
Leve de bemoeials.
http://www.youtube.com/watch?v=-JBkoJDCBJo
LikeLike