Van de stoelpoot en de zaag…

Ondanks dat ik een gewone jongen ben geworden ben ik altijd een opschepper gebleven. Ik mag graag opscheppen. Weinigen geloven mij echter, maar als er dan eens eentje is die mijn ingehouden lach niet herkent doe ik er nog een schepje bovenop. Dan volgt meestal de twijfel en als ik dan een ongelofelijke leugen vertel val ik uiteindelijk door de mand. Ziekelijk!

Het voordeel van deze levenswijze is dat ik andere opscheppers gelijk doorheb. Zo is een van mijn collega's een rasechte. Hij heeft het altijd over 'mijn vakgebied', ik weet serieus niet wat hij bedoelt, iets met de hele dag naar een beeldscherm staren is volgens hem de reclamebusiness, de taak van een marketing-manager en ook van een grafisch vormgever. En vorm dan uitgesproken als "voim".
Hij heeft een HBO opleiding, weliswaar één jaar, vroegtijdig gestopt en de overheid erkende de opleiding niet als HBO, maar dat was uiteraard een fout van de overheid. Deze beste man is niet meer te redden en ik durf zijn stoelpoot dan ook niet door te zagen. Bang als ik ben om imagoschade aan te richten.

Je hebt ze ook waarbij je de stoelpoot nog wel durft door te zagen en dat is wel zo plezierig. Eentje tref ik steevast één keer per jaar op een verjaardag en dan hoor ik naast me ineens: "Zo, maandag moet ik mijn cijfers even verdedigen." Planner manager accounting consulent denk ik dat hij is.
Uiteraard reageer ik niet en hoor ik even later op uiterst verveelde toon: "Ja, moet ik volgende maand weer een auto van de zaak uitzoeken."
"Zo? Toch wel een Alfa hè?" reageer ik zogenaamd geïnteresseerd. Nou en dan komt er een verhaal over dat zijn auto laatst kapot was en dat de garagehouder hem -in zijn positie- ook nog een rekening durfde te presenteren van 1.100 euro maar dat hij daar snel klaar mee was en de garagehouder met de staart tussen zijn benen afdroop. Natuurlijk.
Gelukkig kwam de redding van zijn vrouw die alleen opving dat hij vertelde dat de auto kapot was. "Ja, dat heeft ons 1100 euro gekost." zei ze verontwaardigd.

En dan komt mijn zaag. Oh? Ik hoor net dat het gratis was?
Ja, en dat plak je natuurlijk niet zomaar even met wat houtlijm.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack