Ik kende geluk al.

Hoorde ik net in een televisieprogramma bevestigd worden wat ik al dacht: Dromen over de loterij winnen maakt veel gelukkiger dan de loterij winnen. Sterker nog, mensen die de loterij winnen zijn na een weekje minder gelukkig dan toen ze nog modaal waren. Dat heeft niet te maken met rijk zijn op zich, maar met plotseling rijk worden zonder iets gedaan te hebben waar je trots op kunt zijn. Tevens schijnt het zo te zijn, en ook dat wist ik in mijn achterhoofd al, dat geluk een kwestie is van het iets beter hebben dan mensen in je naaste omgeving. Niet veel beter, dat is weer niet goed voor je geluk, maar ietsjes. Er is ook een directe relatie tussen geluk en geld. Ik zeg altijd: geld maakt niet gelukkig, maar gelukkig maken ze wel geld maar geen geld maakt wel ongelukkig. (Of iedereen in je omgeving moet geen geld hebben, dan maakt het weer niet uit.) Kennis hebben van geluk wil nog niet zeggen dat je het ook bent. Ikzelf ken mijn momenten van geluk, en naarmate de tijd vordert, lijken ze toe te nemen. Mijn beste geluksmomenten vinden vaak tijdens late autoreizen plaats. Als mevrouw Mack en Hans in slaap zijn gevallen omdat ze het niet meer volhielden, en ik, het sterke geslacht, ben nog scherp achter het stuur en zorg ervoor dat ze veilig thuis komen. Als ze te moe zijn om uit hun ogen te kijken en ik breng ze naar bed en zorg dat de deuren op slot gaan en de laatste rommel wordt opgeruimd. (mevrouw Mack denkt nu: "goh, da's alweer een poos geleden dat-ie gelukkig was) Ik weet haast zeker dat daar een hele nare, egoïstische, sexistische, psychologische eigenschap aan ten grondslag ligt, maar het zij zo. Ik ben ook maar een man in een wereld waarin Nivea en Sanex de verschillen tussen mannen en vrouwen wegnivelleren.
Oh ja, ik word ook gelukkig van levenskunstenaars. Leve Toon Hermans. Leve Herman Finkers.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

8 gedachten over “Ik kende geluk al.”

  1. Als je vrouw en kind naar het hol hebt gesleept, ze hebt toegedekt met de vachten en het vuur hebt aangemaakt dus, zoiets? En dan voor het hol gaan zitten, de knuppel naast je, om ongewenste indringers buiten te houden? Dit is een oerbeschermgevoel, ik ben ook gelukkig als het buiten vreselijk weer is, onweer, storm, het mag allemaal vreselijk zijn buiten, als ik mijn schaapjes maar op het droge heb, iedereen binnen is, de voorraadkasten gevuld zijn en het huis de natuurkrachten trotseert.

    Like

  2. Ik moet zeggen dat dat ook een van mijn geluksmomenten is, het doet me ook een beetje aan vroeger denken; als je naar familie ver weg was geweest en ’s avonds laat door je ouders naar huis werd gereden en dat je dan op de achterbank in slaap viel en door je ouders naar binnen werd gedragen. Mijn zoontje vertoont het zelfde gedrag en laat zich ook graag naar binnen dragen, ik vind dat altijd een erg mooi moment.
    Oei, “Finding Graceland” begint op de Belg, moet ik zien.

    Like

  3. Ik beleef ook vaak de opperste geluksmomenten in de auto, raar genoeg vaak op momenten dat ik het huis verlaat en heel hard met de radio meezing. Hummeltjes achterin…op weg naar avontuur. O ja en een ondergaande zon, zal het zigeunerbloed wel zijn.

    Like

Laat een reactie achter op Boris Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *